Μιας Βουλής πολύ κατώτερης των περιστάσεων, που δεν έχει το αξιακό υπόβαθρο αλλά ούτε και τις ικανότητες για να υπηρετήσει την έννοια της αντιπροσώπευσης μιας κοινωνίας σε βαθιά, σύνθετη και πολυεπίπεδη κρίση.
Όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα, με επίκεντρο τις ζυμώσεις για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, και… κερασάκι στην τούρτα τη χθεσινή συλλογική ντροπή του πολιτικού συστήματος, με τις καταγγελίες για χρηματισμό, τα video που κυκλοφόρησαν, τις δηλώσεις, τις ανταλλαγές μηνύσεων και τις απειλές, ήρθαν απλώς να επιβεβαιώσουν τη θλίψη και να διογκώσουν τη μεταγχολία.
Είναι δυνατόν να διαχειρίζεται τις τύχες του τόπου αυτό το πολιτικό δυναμικό;
Είναι δυνατόν να περιμένουμε από αυτούς τους ανθρώπους να συμβάλλουν στην έξοδο της χώρας από τα Μνημόνια και την κρίση;
Είναι δυνατόν να έχουν οι άνθρωποι αυτοί δικαίωμα υπογραφής για το μέλλον μας;
Είναι δυνατόν οι άνθρωποι αυτοί να διεκδικούν να αλλάξουν το Σύνταγμα, τη στιγμή που αποτελούν την πιο βαριά κακοφωνία της Μεταπολίτευσης;
Δυστυχώς, στο σημείο που έφτασαν τα πράγματα, ακόμη και οι εκλογές που πλέον θα πρέπει να θεωρούνται βέβαιες, πολύ δύσκολα θα αποκαταστήσουν την εικόνα του πολιτικού συστήματος.
Γιατί το πιθανότερο είναι ότι στην κάλπη θα φτάσουν οι απογοητευμένοι Έλληνες, γεμάτοι οργή, αναζητώντας διέξοδο στην αγανάκτησή τους.
“Δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε”, όπως έλεγε και ο Αφροαμερικανός που βρήκε τραγικό θάνατο στα χέρια αστυνομικών στις ΗΠΑ, προκαλώντας οργή στην αμερικανική κοινωνία, και κάνοντας θλιβερό σλόγκαν τα τελευταία λόγια του.
