χώρας μας, των ζωών μας και των περιουσιών μας. Δηλαδή η κρίση μπορεί να αρθεί το ίδιο εύκολα όπως και επιβλήθηκε.
Σε κάθε περίπτωση όμως, σε περιπτώσεις κρίσεων, αναταράξεων, επαναστάσεων και
μεταβατικών καταστάσεων, κερδισμένοι βγαίνουν εκείνοι που ελέγχουν τις εξελίξεις αυτών των καταστάσεων. Στην περίπτωσή μας λοιπόν, ποιοι ελέγχουν τις εξελίξεις της κρίσης; Τις ελέγχει ο λαός, δηλαδή εμείς οι πολίτες ή τις ελέγχει η τρόϊκα σε συνεργασία με την ντόπια ολιγαρχία;
Επειδή όμως το απόλυτο εργαλείο του ελέγχου των εξελίξεων της κρίσης, είναι το πολιτικό σύστημα, που τυπικά παίρνει τις αποφάσεις για την πορεία των πραγμάτων, ερωτάται λοιπόν ποιος ελέγχει το πολιτικό σύστημα; Το ελέγχει ο λαός, δηλαδή εμείς οι πολίτες, ή το ελέγχει η ντόπια διαπλεκόμενη ολιγαρχία;
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η λύση του πως θα γλιτώσουμε μέσα στην κρίση αλλά από την ίδια την κρίση. Όποιος ελέγχει το πολιτικό σύστημα, ελέγχει και τις εξελίξεις της κρίσης και αυτός θα βγει κερδισμένος.
Εκείνο λοιπόν που πρέπει να κάνουμε, είναι να απαγκιστρώσουμε το πολιτικό σύστημα από τον έλεγχο της ολιγαρχίας και να το περάσουμε στον δημοκρατικό έλεγχο της κοινωνίας, δηλαδή των πολιτών. Μόνο έτσι θα σωθούμε.
Πως όμως μπορεί να γίνει αυτή η απαγκίστρωση; Αυτή η απαγκίστρωση μπορεί να γίνει μόνο με αλλαγή του καταστατικού χάρτη, δηλαδή του Συντάγματος, που ρυθμίζει τον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος.
Και πως εντέλει θα γίνει αυτή η αλλαγή, αφού πολιτική και οικονομική ολιγαρχία δεν την επιθυμούν ούτε τις συμφέρει; Σ’ αυτό ακριβώς πρέπει να επικεντρωθούμε, αν θέλουμε να σωθούμε. Διαφορετικά δεν υπάρχει σωτηρία, αλλά οι τύχες μας αφήνονται στην καλή προαίρεση της ολιγαρχίας κι εμείς απλά μπορούμε να διαμαρτυρόμαστε. Όμως κανένα πρόβατο δεν σώθηκε βελάζοντας.
