© Mohamed Sabra
Τιερί Μεϊσάν
Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και ο πρόεδρος Τραμπ έχουν εξαπολύσει απειλές κατά της Χεζμπολάχ και του Ιράν και τους απειλούν να τερματίσουν τη συμφωνία 5 + 1. Αλλά για τον Τιερί Μεϊσάν, αν και δεν αποκλείει το χειρότερο, είναι πολύ πιο πιθανό η Ουάσινγκτον να σκηνοθετεί μια ψεύτικη διαμάχη προκειμένου να χειραγωγεί καλύτερα τους Ισραηλινούς και Σαουδάρους συμμάχους της.
ΔΙΚΤΥΟ ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ | ΔΑΜΑΣΚΟΣ (ΣΥΡΙΑ) | 29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017
Η ομιλία του Προέδρου των ΗΠΑ για το Ιράν προηγήθηκε από μια ενημέρωση Τύπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που κατηγορούσε την Χεζμπολά ότι εξάγει τη τρομοκρατία σε όλο τον κόσμο για λογαριασμό της Τεχεράνης [ 1 ].
Συνδυάζοντας την πράξη με το λόγο, δόθηκε ανταμοιβή για τη σύλληψη δύο από τους αρχηγούς της. Αλλά – έκπληξη! – ούτε μια λέξη, για τις νίκες της επί των τζιχαντιστών ούτε για τα 800 εκατομμύρια δολάρια που μόλις προσέφερε ο Οδηγός Αλί Χαμενεΐ στην Λιβανική Αντίσταση [ 2 ].
Στη συνέχεια, παίρνοντας τον λόγο, ο πρόεδρος Τραμπ δεν παρέλειψε να κατηγορήσει όσο το δυνατόν περισσότερο την κληρονομιά του ιμάμη Ρουχολάχ Χομεϊνί, τους Φρουρούς της Επανάστασης και τον Οδηγό [ 3].
Αναμετάδωσε κάθε είδος παλιών κατηγοριών, οι οποίες ωστόσο έχουν χλομιάσει εδώ και πολύ καιρό, και έβαλε τα θεμέλια για να τους κατηγορήσει ότι κινητοποιούν την αναζωπύρωση της Αλ Κάιντα. Πριν ακόμα τελειώσει την ομιλία του, το πετρέλαιο είχε ήδη ανέβει στα 85 cents το βαρέλι καθώς η αγορά στοιχημάτιζε την παύση των επενδύσεων στα ιρανικά πετρέλαια. Στις ώρες που ακολούθησαν, όλα τα δυτικά κράτη και η Ρωσία εξέφρασαν την αγανάκτησή τους για την επιθετικότητα του Ντόναλντ Τράμπ, ενώ το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία τον χειροκρότησαν.
Ωστόσο, οι μόνες αποφάσεις που ανακοινώθηκαν από τον πρόεδρο Τραμπ και το Υπουργείο Εξωτερικών είναι η επιβράβευση που αναφέρθηκε παραπάνω και ο τερματισμός της πιστοποίησης της συμφωνίας 5 + 1 ενώπιον του Κογκρέσου [ 4].]
Αυτή η τελευταία απόφαση δεν αποτελεί μέρος των διεθνών σχέσεων, αλλά αποκλειστικά της εσωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Η συμφωνία της 14ης Ιουλίου 2015 εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και δεν μπορεί παρά να απορριφθεί από το ίδιο. Φυσικά, όλοι οι διπλωμάτες γνωρίζουν ότι πίσω από αυτή την πολυμερή συμφωνία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν συμφώνησαν για ένα μυστικό διμερές πρωτόκολλο που διέπει τους αντίστοιχους ρόλους τους στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Τη στιγμή που γράφω, κανείς δεν είναι σε θέση να πει εάν ο πρόεδρος Τραμπ έχει αμφισβητήσει αυτό το πρωτόκολλο ή όχι. Επομένως, όλες οι αντιδράσεις στις ανακοινώσεις του Υπουργείου Εξωτερικών και στην ομιλία του στις 13 Οκτωβρίου είναι καθαρό θέατρο.
Οι άρχουσες τάξεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν ήταν πάντα παθιασμένες με τις αντίστοιχες σχέσεις τους. Ήδη, κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1979, η κυβέρνηση Carter ήταν τόσο βαθιά διχασμένη που ο Υπουργός Εξωτερικών Cyrus Vance και ο Σύμβουλος Ασφάλειας Zbigniew Brzeziński συγκρούστηκαν και απείλησαν να παραιτηθούν αν ο πρόεδρος δεν τους άκουγε. Τελικά ο τελευταίος κέρδισε τον πρώτο, αλλά όχι πριν να αλλάξει τη σύλληψη των κατασκόπων στη πρεσβεία στην Τεχεράνη σε «κράτηση ομήρων» και χωρίς να γελοιοποιηθεί αποτυγχάνοντας να τους απελευθερώσει [ 5 ].
Με αφετηρία το γεγονός αυτό, οι σχέσεις της Ουάσινγκτον με την Τεχεράνη είναι μια ακολουθία μιντιατικών ψευδών που δεν σχετίζονται καθόλου με τη πραγματικότητα.
Η ιρανική άποψη είναι ότι το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αρπακτικά και ψεύτες που αποίκισαν και εκμεταλλεύτηκαν τη χώρα τους. Συνεχίζουν να συντρίβουν άλλα κράτη που δεν έχουν εξεγερθεί ακόμα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Ιρανοί αναφέρονται συνήθως σε αυτούς με τα ψευδώνυμα “Μικρός Σατανάς” και “Μεγάλος Σατανάς”. Σύμφωνα με τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, κάθε άνθρωπος που αξίζει το όνομα του πρέπει να αγωνιστεί ενάντια στις κακές πράξεις τους. Από την άλλη πλευρά, όλα δεν είναι κακά στους Αγγλοσάξονες και δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην κάνουν μπίζνες μαζί τους.
Κατά τη διάρκεια της διοίκησης του Bush Jr., ο αντιπρόεδρος Dick Cheney δεν σταμάτησε να σχεδιάζει με το Λονδίνο και το Τελ Αβίβ επιθέσεις κατά της Τεχεράνης. Δημιούργησε τη πολύ μυστική Ομάδα για τη Πολιτική και τις Επιχειρήσεις στο Ιράν και τη Συρία (Iran Syria Policy and Operations Group), με την κόρη του, την Liz Cheney, και έναν παλιό δρομέα των μυστικών επιχειρήσεων, τον Elliott Abrams. Σχεδίασε διαδοχικά να βομβαρδίσει τη χώρα αυτή με ατομική βόμβα και στη συνέχεια υποστήριξε μια ισραηλινή επίθεση από μισθωμένα αεροδρόμια στη Γεωργία.
Ωστόσο, ακριβώς το αντίθετο συνέβη: ο Ιρανός πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ και ο επικεφαλής του Επιτελείου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Ναύαρχος Μάικ Μούλλε, συναντήθηκαν μυστικά στις 2 Μαρτίου 2008 στη Βαγδάτη. Ανατρέποντας τους Αφγανούς Ταλιμπάν και τον Ιρακινό πρόεδρο Σαντάμ Χουσεΐν, οι ΗΠΑ εξαφάνισαν τους εχθρούς του Ιράν και ενίσχυσαν τη περιφερειακή επιρροή του.
Κατά τη διάρκεια της διοίκησης Ομπάμα, ο Λευκός Οίκος προσπάθησε να ανατρέψει τον πρόεδρο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ οργανώνοντας τη χρωματιστή επανάσταση του 2009. Αφού απέτυχε, ήρθε σε επαφή με τον αντίπαλο του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, τον πρώην πρόεδρο Χαχεμί Ραφσαντζανί. Κατά την περίοδο 1983-86, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΠΑ οργάνωσε την Επιχείρηση Ιράν-Κόντρας. Εκείνη την εποχή, ο συνταγματάρχης Oliver North και ο αιώνιος Elliott Abrams βασίστηκαν σε έναν βουλευτή, τον Σεΐχη Χασάν Ρουχανί, ο οποίος τους παρουσίασε στον Χοτζατολεσλάμ Ραφσαντζανί. Μ΄ αυτούς η κυβέρνηση Ομπάμα άρχισε να συζητά στο Ομάν τον Μάρτιο του 2013. Ο υποψήφιος Αχμαντινετζάντ – με κάποιο τέχνασμα – δεν επετράπη να παρουσιαστεί στις προεδρικές εκλογές τις οποίες κέρδισε ο Σέιχ Ροχάνι πέντε μήνες αργότερα. Μόλις ανέλαβε την εξουσία, ο τελευταίος άρχισε να διαπραγματεύεται επισήμως τη συμφωνία 5 + 1 που είχε στο μυαλό τους στις συναντήσεις στο Ομάν.
Ο Ντόναλντ Τράμπ, εν τω μεταξύ, δεν σταμάτησε να εκπέμπει έναν ακραίο αντι-ιρανικό λόγο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας. Ήταν επίσης η θέση του πρώτου συμβούλου ασφαλείας του, στρατηγού Michael Flynn. Ωστόσο, μετά την εκλογή του τον περασμένο Ιανουάριο, ο πρόεδρος έχει εξαλείψει έναν προς έναν όλους τους αντι-ιρανούς συμβούλους του (με εξαίρεση τον Μάικ Πομπέο, τον σημερινό διευθυντή της CIA). Αντίθετα, οι σημερινοί τρεις κύριοι σύμβουλοί του είναι προ-ιρανοί (ο διευθυντής του γραφείου του, στρατηγός John Kelly, ο υπουργός Άμυνας, στρατηγός Τζέιμς Μάττις και ο υπουργός Εξωτερικών του Rex Tillerson).
Είναι επίσης ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι όταν διορίστηκε ο υπουργός Εξωτερικών, ο Τύπος υπέρ του Ομπάμα ανακοίνωνε με βεβαιότητα ότι η θέση θα δινόταν στον Elliott Abrams. Ο πρόεδρος τον δέχτηκε για πολύ ώρα, τον ρώτησε για τις σχέσεις του με τον Σεΐχ Ροχάνι, μετά τον συνόδεψε ως την πόρτα του γραφείου του και διόρισε τον Τίλερσον.
Είναι πολύ πιθανό ότι ο πρόεδρος Τραμπ θα ακυρώσει τη συμφωνία Ιράν-ΗΠΑ με το έτσι θέλω και -πολύ πιο σοβαρό- θα τα βάλει με τους Φρουρούς της Επανάστασης, αλλά είναι επίσης πιθανό ότι παίζει μια κωμωδία για να κατευνάσει τους Ισραηλινούς και Σαουδάραβες συμμάχους του. Πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου ότι ο Donald Trump δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός, αλλά ένας κατασκευαστής ακινήτων και δρα ως τέτοιος. Πέτυχε επαγγελματικά σπέρνοντας το πανικό με υπερβολικά λόγια και παρατηρώντας τις αντιδράσεις που προκαλούσε στους ανταγωνιστές και τους συνεργάτες του.
Για να μάθουμε ποιες από τις δύο υποθέσεις θα υπερισχύσει , θα πρέπει να περιμένουμε τις κυρώσεις κατά των Φρουρών της Επανάστασης. Θα δούμε τότε αν είναι σοβαρές ή ανήκουν στη μεθοδολογία δράσης του Donald Trump και στη παραδοσιακή μασκαράτα των ΗΠΑ ενώπιον του Ιράν.
Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά
Πηγή Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα)
Πηγή Al-Watan (Συρία)
[1] “Nathan Sales on US Efforts to Counter Hizballah”, by Nathan Sales; “It’s Time to Mobilize a Global Response to the Terrorist Group Lebanese Hizballah”, by Tom Bossert, Voltaire Network, 10 October 2017. [2] « Le Guide suprême de la Révolution a distribué en 2016 plus d’1 milliard de dollars dans le monde », Réseau Voltaire, 16 septembre 2017. [3] “Remarks by Donald Trump on Iran Strategy”, Voltaire Network, 13 October 2017. [4] “President Donald J. Trump’s New Strategy on Iran” White House Synthesis, Voltaire Network, 13 October 2017. [5] Δεν υπήρξαν ποτέ όμηροι στην αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη, αλλά κατάσκοποι που συνελήφθησαν σε flagrante delicto (αυτόφωρο) μέσα στην πρεσβεία. Εξάλλου, παρά τις κραυγές διαμαρτυρίας, η Ουάσιγκτον δεν ζήτησε ποτέ αποζημίωση για το περιστατικό αυτό.
