Κρίση…Μέρες ΄60…
Καταχνιά…Τρόμος….
Σήμερα χωρίς Αύριο…Ελπίδα…Προοπτική.
Αναδουλειές, ελάχιστοι παράδες, τζίρος απελπιστικός.
Μαγαζιά νεκροταφεία.
Επαγγελματίες-εμφραγματίες σε πτώχευση.
Υπάλληλοι, συνταξιούχοι σε διάλυση.
Παιδιά, γέροντες,άνεργοι,άστεγοι στα συσσίτια.
Ανασφάλεια και Φόβος στα μάτια.
Φάτσες Απελπισμένων. Πεθαμένων.
Στόματα κλειστά.
…………………………………….
Πρώτα απολύθηκε η Μάνα. Υστερα ο πατέρας.
Ο Νίκος, δευτεράκι στο Βόλο, διέκοψε τη σχολή.
Γύρισαν στους παππούδες. Στο χωριό.
Για να μην πεθάνουν…
Ο Κώστας έφυγε Γερμανία.
Οπλισμένος με δύο πτυχία και πολύ πείνα.
Ο γέρο Ματθαίος πάει κάθε μέρα εκκλησία.
Προσεύχεται και σιτίζεται.
Η Κίτσα συνταξιοδοτήθηκε.
Σαράντα χρόνια κομμώτρια.
Κρατάει τα μισά και τ΄άλλα στη κόρη.
Με τα δυό παιδιά και τον άρρωστο σύζυγο.
Η Ελενίτσα είναι…πολυθεσίτισα.
Στις 5 το πρωί καθαρίζει το μπαράκι.
Από τις 8 μέχρι τη 1 φροντίζει την ανήμπορη κυρά Κατίνα.
Γυρίζει σπίτι, μαγειρεύει, ταίζει τα παιδιά,
πλένει, συμμαζεύει, ξεκουράζεται.
Στις 6 καθαρίζει σκάλες.
Στις 9 είναι στη λάντζα.
Ανασφάλιστη.
Ο Γιώργος έχει…κίτρινο χαρτί.
Αποφυλακίστηκε πρόσφατα.
Δεν βρίσκει δουλειά.
Φοβάται.
………………………………..
Η Κοινωνία φτωχοποιείται και εξαθλιώνεται.
Η Χώρα Καταστρέφεται.
Η Αλληλεγγύη αποτελεί καθήκον.
Το ίδιο και η Αντίσταση.
Η οργανωμένη, η παλλαϊκή.
Υπάρχει Ελπίδα;;
Ασφαλώς υπάρχει.
Στη ΔΡΑΣΗ. Στο Μαστίγιο…
Να διώξουμε τους Εμπόρους Θανάτου.
Πατρίδας και Ανθρώπων.-
