Σύμφωνα με τα σχέδια που είχαν κάνει στο Μέγαρο Μαξίμου, η κυβέρνηση θα έφτανε στην Προεδρική εκλογή έχοντας στα χέρια της μια καλή συμφωνία για την επόμενη ημέρα, χωρίς Μνημόνια και μέτρα, αλλά και μια απόφαση για ρύθμιση του χρέους. Θεωρούσαν μάλιστα, ότι ύστερα από όλα αυτά θα κατάφερναν να εξασφαλίσουν τις ψήφους 180 βουλευτών για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να αποφύγουν τις πρόωρες εκλογές.
Οι χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν θα χρειαστεί να ζητήσουν από τα Κοινοβούλιά τους να εγκρίνουν μία ακόμη χρηματοδότηση της Ελλάδας. Ενώ η χώρα μας θα πρέπει να αναζητήσει στις αγορές τα δισεκατομμύρια που χρειάζεται κάτω από δυσβάστακτους όρους και με υψηλά επιτόκια, γεγονός που αργά ή γρήγορα θα την οδηγήσει πάλι πίσω στον μηχανισμό.
Το κακό όμως δεν σταματάει εδώ, καθώς, υπό την απειλή της αναβολής των αποφάσεων, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να προχωρήσει στην υλοποίηση σειράς μεταρρυθμίσεων.
Οι μεταρρυθμίσεις για τις οποίες πιέζει η «τρόικα» αφορούν τα εργασιακά και το Ασφαλιστικό, αλλά στην περίπτωση που η κυβέρνηση υποχωρήσει και τις κάνει αποδεκτές, οι αντιδράσεις που θα προκληθούν θα είναι χωρίς προηγούμενο.
Μετά τις τελευταίες εξελίξεις ο κ. Σαμαράς δεν πηγαίνει απλώς με άδεια χέρια και χωρίς όπλα στη μάχη για την εκλογή Προέδρου, αλλά κουβαλά το βάρος ενός νέου Μνημονίου και με τη στρατηγική του να έχει καταλήξει σ’ ένα μεγάλο «φιάσκο», με τεράστιο κόστος για τη χώρα και την κοινωνία.
Εκτίμηση μου είναι ότι με τις λύσεις που θα επιβάλουν οι δανειστές έχουν στόχο να τελειώνουν με την σημερινή κυβέρνηση… και να δεσμεύσουν την επόμενη .
