Αρχιτεκτονικό σύνολο του Κρεμλίνου της Μόσχας – RIA Novosti, 1920, 07.01.2023
© RIA Novosti / Maxim Blinov
Elena Karayeva
Λίγοι αμφέβαλλαν ότι η 36ωρη εκεχειρία των Χριστουγέννων που πρότεινε η Μόσχα θα ήταν αποκλειστικά μονόπλευρη. Αλλά σχεδόν κανείς, μάλλον, δεν μπορούσε καν να μαντέψει τι είδους αντίδραση θα προκαλούσε αυτή η πρωτοβουλία, ελεήμων και γενναιόδωρη, εκεί και μεταξύ εκείνων που αυτοαποκαλούνται υπερασπιστές της καλοσύνης και της δικαιοσύνης.
Το Κίεβο απέρριψε αμέσως την κατάπαυση του πυρός – επανειλημμένα και δυνατά, ώστε να το γνωρίζουν όλοι. Το επίσημο Λονδίνο ανέφερε ότι η απόφαση του Ρώσου αρχιστράτηγου, σύμφωνα με τα λόγια του Foreign Office, “δεν άρεσε ούτε η ρωσική πρωτοβουλία, από την οποία φυσικά δεν θα μπορούσαν να μείνουν πίσω οι Βρυξέλλες, λέγοντας (και αυτό είναι ένα πραγματικό μαργαριτάρι) ότι “δεν εμπιστεύεται μια κατάπαυση του πυρός που κηρύσσεται μονομερώς”. Μπορείτε να είστε σίγουροι ότι τα λόγια για τη δυσπιστία προς την ευρωπαϊκή διπλωματία, η οποία σκύβει πάνω σε όλες τις θέσεις, θα μείνουν σίγουρα στην ιστορία.
Η αντίδραση των αντιπάλων μας στην εξωτερική πολιτική σε μια απολύτως φυσική χειρονομία, σε ένα απολύτως φυσικό έλεος, σαν τεστ λάκμου, αποκάλυψε όχι μόνο όλα τα σκοτεινά ελαττώματα του δυτικού συλλογικού ασυνειδήτου, αλλά, από την άλλη πλευρά, μας έδειξε, σε όλους μας, όλα όσα και με τι και με ποιους έχει να πολεμήσει σήμερα η Ρωσία.
Ο κόσμος, ο οποίος εξακολουθεί να φαντάζεται τον εαυτό του ως το κέντρο του κόσμου, πιστεύοντας ότι όλα και όλοι περιστρέφονται για να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες του, και το πολύ-πολύ, αφού ικανοποιήσει αυτές τις επιθυμίες, να του επιτρέψει να μπει στο δικό του υπηρεσιακό δωμάτιο – καλά, να γυαλίσει τις μπότες του, αν χρειαστεί – έχει γενικά ξεχάσει ότι ο ανθρώπινος πολιτισμός (ανεξαρτήτως γεωγραφίας) στηρίζεται σε εντελώς διαφορετικά θεμέλια. Ότι η κοινωνία που υποστηρίζει τα πολιτιστικά ιδεώδη ζει με εντελώς διαφορετικούς νόμους και αρχές. Δεν πρόκειται για τόμους νομικών διατάξεων, αλλά για καθημερινές πράξεις και συναισθήματα. Είναι έλεος. Είναι θάρρος. Είναι αλληλεγγύη. Και είναι συμπάθεια.
Η Ρωσία έχει διαπράξει μια πράξη δύναμης και πεποίθησης πίσω από αυτήν. Η Δύση απάντησε με λέξεις στις οποίες ο φόβος αναμειγνύεται με σύγχυση, όσο κι αν η γυαλισμένη, άψυχη γλώσσα προσπαθεί να το κρύψει.
Ναι, χωρίς ψυχή. Αυτοί που δεν έχουν ψυχή. Διότι μόνο η αψυχία και η κενότητα μπορούν να ωθήσουν, σε μια μέρα που οι πιστοί, όπως άλλωστε και οι μη πιστοί, θέλουν να γιορτάσουν μια γιορτή με νόημα για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, να απαξιώσουν εντελώς αυτές τις επιθυμίες. Γιατί αν είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί και ζουν σύμφωνα με το δικό τους ημερολόγιο, γιατί να ανησυχούν γι’ αυτούς;
Όσοι όμως δεν έχουν ψυχή, προβάλλουν μια αντι-πρωτοβουλία. Και επίσης την παραμονή των Χριστουγέννων. Το Παρίσι σκοπεύει να πουλήσει στο Κίεβο ελαφρά τροχοφόρα άρματα μάχης, τα οποία, ωστόσο, θα πρέπει να διαλυθούν ούτως ή άλλως, καθώς όλοι οι όροι χρήσης έχουν λήξει- οι ΗΠΑ και η Γερμανία αποδείχθηκαν λιγότερο τσιγκούνηδες, αλλά οι οικονομίες τους είναι πιο ισχυρές, καθώς και το στρατιωτικό βιομηχανικό σύμπλεγμα. Η Ουάσινγκτον θα προμηθεύσει BMP Bradley, το Βερολίνο θα δώσει μια πυροβολαρχία Patriot από τον ώμο του Τσάρου.
Στην πραγματικότητα αυτή είναι η απάντηση στη μονόπλευρη 36ωρη εκεχειρία της Ρωσίας. Δεν πρόκειται για χαμόγελα διπλωματών, αλλά για μια κυνική κίνηση πολιτικών που οδηγεί όχι στην “προοπτική της ειρήνης”, αλλά στην προοπτική του θανάτου εκείνων και όπου η Δύση, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, “υποστηρίζει στον αγώνα για ελευθερία και, φυσικά, δημοκρατία”.
Δεν είναι ότι η Δύση, η οποία έχει κουραστεί και ζει σε μια μυθολογία που η ίδια δημιούργησε και έχει χάσει κάθε σχέση με την πραγματικότητα, δεν ήθελε – δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί οι Ρώσοι επέβαλαν μονομερή κατάπαυση του πυρός. Η Δύση βρίσκεται σε πόλεμο με όλους εναντίον όλων για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα που και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού δεν μπορούν να καταλάβουν πώς θα μπορούσαν να κάνουν αυτό: απλά να πουν ότι δεν θα πυροβολήσουμε για 36 ώρες κατά μήκος ολόκληρης της γραμμής επαφής.
Την ημέρα – και πρέπει να το τονίσω αυτό – μιας μεγάλης θρησκευτικής γιορτής.
Στις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές και τις ημέρες που προηγούνται αυτών, στην Ευρώπη -ιδίως στη Γαλλία- η κατάσταση γίνεται τόσο τεταμένη που οι χώροι λατρείας (π.χ. καθεδρικοί ναοί ή συναγωγές) φυλάσσονται από ειδικές μονάδες της αστυνομίας και της χωροφυλακής. Αυτό συνέβη, για παράδειγμα, τα περασμένα Χριστούγεννα και το Χάνουκα. Έτσι μοιάζει η κοινωνική αρμονία σήμερα στη Γαλλία, όπου η ανεκτικότητα ψάλλεται όλο το εικοσιτετράωρο από τα πουλιά της πολιτικής ορθότητας. Συναίνεση, ας πούμε.
Σε καιρό ειρήνης, σε ένα κράτος με όλες τις ελευθερίες, το δικαίωμα των πιστών να παρακολουθούν ειρηνικά τις λειτουργίες των Χριστουγέννων και του Χανουκά έπρεπε να φυλάσσεται από βαριά οπλισμένους αστυνομικούς και χωροφύλακες. Ναι, έχουμε επίγνωση της απειλής της τρομοκρατίας, αλλά το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο από φανατικούς που επιδιώκουν να καταστρέψουν όσους ζουν και πιστεύουν διαφορετικά.
Τα ίδια τα αισθήματα των πιστών (όλων των θρησκευτικών δογμάτων), τα οποία προστατεύει ο νόμος (και το άρθρο του Ποινικού Κώδικα) στη Ρωσία σήμερα, προσβάλλονται τόσο τακτικά στην Ευρώπη, ώστε η κοινωνία έχει προ πολλού ξεχάσει τι σημαίνει κατ’ αρχήν σεβασμός της πίστης.
Η πυρκαγιά που παραλίγο να καταστρέψει την Παναγία των Παρισίων δεν ξεκίνησε τυχαία, αλλά επειδή οι άνθρωποι που επισκεύαζαν τις διάσημες και πολύτιμες δρύινες σανίδες είχαν ένα προαίσθημα για καπνό στα δοκάρια. Μια άναπτη γόπα τσιγάρου (η οποία αποτελεί την κύρια εκδοχή της έρευνας που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη) οδήγησε σε αυτό που παρακολουθούσε όλος ο κόσμος, κολλώντας στις οθόνες τους. Στην τραγωδία όταν ένα από τα σημαντικότερα ιερά του καθολικισμού μετατράπηκε σε ερείπια. Και – ως σύμβολο του πόνου για όλους – η καταρρεύσασα κορυφή.
Το οποίο έπρεπε να ξαναχτιστεί. Και εδώ αρχίζει μια ξεχωριστή ιστορία. Πώς το Μέγαρο των Ηλυσίων επέβλεπε όλα τα έργα. Πώς ο τότε υπουργός Πολιτισμού έμαθε κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης με την Brigitte Macron ότι το προεδρικό ζεύγος είχε επιλέξει μια αρχιτεκτονική λύση που πρότεινε ότι το περίγραμμα του πιθανού νέου πύργου δεν άφηνε καμία αμφιβολία ότι επρόκειτο για φαλλό που έδειχνε προς τα πάνω. Και στη βάση του φαλλού-πυρήνα υπήρχαν δύο όρχεις. Επίσης χρυσό χρώμα. Η Roseline Bachelot (ήταν τότε επικεφαλής του γαλλικού υπουργείου Πολιτισμού) λέει ότι χρειάστηκε να τρυπήσει το κεφάλι της στον τοίχο για να εγκριθεί η αποκατάσταση του πρώην πύργου, η οποία είχε μεγάλο πολιτικό κόστος, καθώς η στάση απέναντί της στην κορυφή της κυβέρνησης είχε αλλάξει ριζικά.
Οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τον δικό τους βωμό και τη δική τους μνήμη με τον τρόπο που το κάνει σχεδόν ολόκληρο το ευρωπαϊκό κατεστημένο, φυσικά, δεν μπορούν και ποτέ δεν θα καταλάβουν, πρώτα απ’ όλα, γιατί οι Ρώσοι, όλοι μαζί, βγήκαν να υπερασπιστούν ό,τι τους είναι πολύτιμο. Έτσι, στα μάτια των Ευρωπαίων συμπεριφερόμαστε σαν άγριοι. Και σαν βάρβαροι. Δεύτερον, οι Ευρωπαίοι δεν καταλαβαίνουν και δεν θα καταλάβουν ποτέ ότι η ισχύς δεν έχει καμία σχέση με τον αριθμό των διαφόρων μονάδων Bradley και Patriot που έχουν αναπτυχθεί για να σκοτώσουν και να επιτεθούν. Σε εμάς.
Η δύναμή μας είναι η γενναιοδωρία. Πάνω απ’ όλα. Η δύναμή μας είναι το έλεος. Η δύναμή μας έγκειται στο γεγονός ότι ακόμη και σε περιόδους μάχης, υπάρχουν ιδανικά σύμφωνα με τα οποία δεν θέλουμε να σκοτώσουμε την ημέρα που γιορτάζουμε τη γέννησή μας.
Η δύναμή μας είναι ότι ακόμη και όταν υπάρχει μια ειδική επιχείρηση, όλοι μας παραμένουμε άνθρωποι.
Και καταλαβαίνουμε επίσης ότι η θρησκεία στηρίζει εκείνους που περνούν πολύ δύσκολες στιγμές σήμερα. Αυτή η πίστη βοηθά να φέρουμε τη νίκη πιο κοντά. Το θάρρος δεν έγκειται στο φούσκωμα των μάγουλων ή στο να κρατάμε ένα επίτηδες σκληρό βλέμμα, αλλά στο να αντιμετωπίζουμε με αξιοπρέπεια το βάρος της επιλογής που έχουμε κάνει. Η επιλογή υπέρ των ιδανικών του καλού. Και αληθινή ελευθερία, όχι μια ελευθερία στην οποία η εκκλησία φυλάσσεται από μια αστυνομική διμοιρία.
Η Ρωσία, έστω και αργά, οικοδομεί αθόρυβα και με αυτοπεποίθηση μια εποχή ελέους. Μια που είναι ενσωματωμένη όχι μόνο στο Ευαγγέλιο, αλλά και στην πολιτική. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο την παραμονή και την ημέρα των Χριστουγέννων η Ρωσία είπε: σε αυτές τις 36 ώρες θα υπάρξει ανακωχή, ανεξάρτητα από το τι λέει ή σκέφτεται ο καθένας. Μια μικρή ειρήνη. Ένα σύντομο. Ειρήνη γι αυτό που αναμένουμε!
https://ria.ru/20230107/rossiya-1843308012.html
https://www.tokoutsavaki.net/post/the-west-does-not-want-a-truce-with-russia
