Έλενα Καράεβα
Η ζωή ενός απλού παγκοσμιοποιητή είναι σκληρή και άχαρη. Ξεκινάει με υγεία και καταλήγει με θρήνο. Η σύνοδος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που πραγματοποιήθηκε με πλήρη επισημότητα στις Βρυξέλλες, ήταν πλούσια σε αυτάρεσκες δηλώσεις για τον εαυτό της και γεμάτη δηλητηριώδεις τοποθετήσεις προς τη Ρωσία. Ωστόσο, κατέληξε σε ντροπιαστική αποτυχία ακόμη και στα μάτια της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Αγνόησαν την πρόσκληση της Ρωσίας σε μονομαχία. Άλλωστε, ποιος από αυτούς μπορεί πραγματικά να σταθεί ως μονομάχος;
Σίγουρα όχι ο πρόεδρος της Γαλλίας. Ο Μακρόν, αποδυναμωμένος στο έπακρο, κατανοώντας ότι η μονομαχία θα είναι καταστροφική για εκείνον, το έσκασε από τις Βρυξέλλες για να διαχειριστεί την κρίση στο νησί Μαγιότ. Ωστόσο, του επεφύλαξαν μια δυσάρεστη έκπληξη. Η 155η μηχανοκίνητη ταξιαρχία των Ενόπλων Δυνάμεων Ουκρανίας, την οποία προετοίμασε η Γαλλία με κάθε επισημότητα (και ονομάστηκε προς τιμήν της Άννας του Κιέβου – ποια είναι αυτή; Υπήρχε και υπάρχει μόνο η Ρωσίδα πριγκίπισσα Άννα Γιαροσλάβνα), αποδείχθηκε «ανίκανη για μάχη». Κι αυτό, όχι μόνο λόγω έλλειψης εξοπλισμού, αλλά και λόγω ανεπαρκούς ανθρώπινου δυναμικού.
Για να μην χάσει εντελώς την διπλωματική του υπόληψη, το Παρίσι υποσχέθηκε να προετοιμάσει «μια ακόμη ταξιαρχία», αλλά αμέσως δέχθηκε ασύμμετρη απάντηση: οι κάτοικοι του Μαγιότ, οι οποίοι ζουν για πάνω από μία εβδομάδα χωρίς τρόφιμα, νερό, φάρμακα και σωστικά συνεργεία μετά από έναν ισχυρό κυκλώνα, απαίτησαν δημοσίως την παραίτηση του προέδρου. Στην αρχή, μάλιστα, τον αποδοκίμασαν έντονα.
Οι συνοδοιπόροι του Μακρόν, ενώ αυτός προσπαθούσε να αποκρούσει τους συμπολίτες του, ήταν εξίσου γενναιόδωροι σε υποσχέσεις προς το Κίεβο. Δήμευση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων (και όχι μόνο των τόκων, όπως γινόταν προηγουμένως), δηλώσεις για μελλοντική «νίκη επί της Ρωσίας» (με πιο ένθερμη τη διπλωμάτη της Ε.Ε., Κάλας), μελλοντικές παραδόσεις αντιαεροπορικών συστημάτων – με λίγα λόγια, η έκθεση ματαιοδοξίας στις Βρυξέλλες έφτασε στο απόγειό της στο τέλος της εβδομάδας.
Ωστόσο, το αποτέλεσμα αυτής της έντονης δραστηριότητας μηδενίστηκε αμέσως.
Αρκούσε ο Ρώσος ηγέτης να πει μια λέξη πέντε γραμμάτων: μ-ο-ν-ο-μ-α-χ-ί-α. Ο Πούτιν πρότεινε στους Δυτικούς μια μονομαχία: ο ρωσικός «Ορεσνίκ» ενάντια στο σύστημα THAAD. Είτε στο Κίεβο είτε οπουδήποτε αλλού. Η Ρωσία έκανε ξεκάθαρο στη Δύση ότι είναι έτοιμη να της παραχωρήσει τον τόπο συνάντησης των πυραύλων.
Μετά από αυτή την πρόταση, τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης, που αρχικά επέλεξαν συλλογικά να αγνοήσουν τη συνέντευξη του Πούτιν για τα «Αποτελέσματα του έτους», έσπευσαν να μεταδώσουν ζωντανά την εκδήλωση. Και πώς να μην το κάνουν; Σε μια στιγμή που η Ρωσία πιέζει ενώ οι εξοπλισμένοι με νατοϊκή τεχνολογία και χρήματα Ουκρανοί στρατιώτες λυγίζουν, όπως οι Σουηδοί στην Πολτάβα, δεν είναι καιρός να υποτιμούν τη ρωσική ψυχή και τα ρωσικά όπλα.
Φυσικά, οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί φοβήθηκαν.
Ο φόβος δεν είναι μόνο, όπως γνωρίζουμε, το χειρότερο από τα ελαττώματα. Αυτή η συναισθηματική κατάσταση εμποδίζει την ψύχραιμη ανάλυση της κατάστασης και την αυτοκριτική, προκειμένου να εκτιμηθούν οι επιθυμίες και οι ενέργειες τους.
Ο τρίτος χρόνος της ειδικής μας επιχείρησης αποκάλυψε όλα τα κρυμμένα σημεία της δυτικής πολιτικής και της στρατιωτικής μηχανής της Δύσης. Σήμερα γνωρίζουμε πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις εκεί, πώς επιχειρούν να συγκαλύψουν την αλήθεια, πώς προσπαθούν να αποφύγουν την ευθύνη. Γνωρίζουμε πώς προδίδουν, πώς πωλούν, πώς αδιαφορούν για τις ίδιες τους τις αρχές. Η κύρια αρχή τους είναι η εξής: «Ό,τι αποδυναμώνει τη Ρωσία και οδηγεί στην στρατηγική της ήττα είναι αποδεκτό».
Η Δύση έκανε ένα τρομερό λάθος, καθώς όλα τα περιοριστικά μέτρα, οι κυρώσεις, τα απαγορευτικά πακέτα και τα λοιπά μέτρα που έλαβε εναντίον μας βασίστηκαν αποκλειστικά στη δική της αντίληψη για τον εαυτό της. Στην ασήμαντη γεωπολιτική της θέση, στην ατιμωτική ιστορία των στρατιωτικών συγκρούσεών της – που σχεδόν πάντα ήταν με πιο αδύναμους αντιπάλους – και στον υποβόσκοντα φόβο της ήττας. Επίσης, στηρίχθηκε σε μια κοινωνία που έχει διαφθαρεί από την υπερκατανάλωση – από τα συναισθήματα μέχρι την τροφή. Αν σε αυτά προσθέσουμε τις καταστροφικά εκφυλισμένες ελίτ, έχουμε μπροστά μας μια συνταγή αποτυχίας, που συντάχθηκε και παρασκευάστηκε από τη Δύση για τη δική της γεωπολιτική καταστροφή.
Ακόμα και στο ζήτημα ποιον θα καλέσουμε εμείς, οι Ρώσοι, για να καταγράψει τη νίκη μας, δεν υπάρχει σαφήνεια. Είναι σαφές, όμως, ότι δεν θα είναι παρών ο παραγκωνισμένος Σολτς. Ο αποδυναμωμένος Μακρόν, όπως συνηθίζει, θα προσπαθήσει να ξεφύγει. Εκεί θα υπάρχει ένα κενό, το οποίο προοριζόταν για τον Τζόνσον και το «καλό του χτένισμα». Εκεί θα λείπει ο Στόλτενμπεργκ. Όπως και ο φίλος του με το γράμμα «Μπ», ο Μπάιντεν.
Δεν θα είναι παρόντες όσοι έβαλαν δύο αδελφικούς λαούς να αλληλοσκοτωθούν, κερδίζοντας τεράστια χρηματικά και πολιτικά οφέλη.
Η γεωπολιτική παρτίδα που ξεκίνησε η Δύση – όπως προκύπτει από τις αναφορές του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας – έχει μπει στο τελικό στάδιο. Και πώς αλλιώς να αξιολογηθεί η κατάσταση, όταν το Πεντάγωνο μιλάει για το «τελευταίο πακέτο βοήθειας στην Ουκρανία»;
Η διήμερη συνάντηση των Βρυξελλών, παρά την επίσημη ατζέντα και τις αισιόδοξες δηλώσεις για «ακλόνητη υποστήριξη στο Κίεβο», διοργανώθηκε για να αποφασιστεί πού θα οδηγηθεί η Ευρώπη εάν οι ΗΠΑ αρνηθούν να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν αυτά τα αιματηρά παιχνίδια. Το πρώτο μέρος της απάντησης, για την κατεύθυνση που θα πάρει η Ε.Ε. σε αυτό το «πεζοπορικό» ταξίδι (καύσιμα δεν υπάρχουν), έχει ήδη ληφθεί.
Το δεύτερο μέρος της απάντησης – σχετικά με την πιθανή αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στην Ουκρανία – δόθηκε από τους ίδιους τους αξιωματούχους των Βρυξελλών. Υπό τη σημαία του ΝΑΤΟ, αυτές οι δυνάμεις δεν μπορούν να συγκεντρωθούν, καθώς η απόφαση απαιτεί συναίνεση, κάτι αδύνατο στην παρούσα πολιτική συγκυρία. Και οι γαλλο-βρετανο-βαλτικές «διαβουλεύσεις» για το θέμα αυτό είναι άσχετες λόγω της έλλειψης μάχιμων στρατιωτικών δυνάμεων από αυτούς τους «παίκτες».
Η απουσία σε έναν αθλητικό διαγωνισμό χωρίς σοβαρή δικαιολογία σημαίνει αυτόματη ήττα. Η απουσία σε μια μονομαχία σημαίνει το ίδιο. Αλλά σε παγκόσμια κλίμακα και μπροστά στα μάτια όλου του πλανήτη.
Η ήττα της συλλογικής Δύσης στη γεωπολιτική παρτίδα αποδείχθηκε τόσο προβλέψιμη όσο και ντροπιαστική.
