Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν στο διεθνές αεροδρόμιο “Βασιλιάς Αμπντουλαζίζ” στη Σαουδική Αραβία – RIA Novosti, 1920, 03.11.2022
© AP Photo / Evan Vucci
Διαβάστε ria.ru
David Narmania
Η Wall Street Journal έσκασε μια πληροφοριακή βόμβα, επικαλούμενη πηγές της, λέγοντας ότι το Ιράν ετοιμάζεται να επιτεθεί στη Σαουδική Αραβία. Και σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης, οι ίδιοι οι Σαουδάραβες έχουν μοιραστεί πληροφορίες με τις ΗΠΑ σχετικά με την “επικείμενη επίθεση” της Τεχεράνης σε στόχους στο έδαφός της. Και αυτό θα πρέπει να συμβεί στο πολύ κοντινό μέλλον – υποτίθεται ότι η προθεσμία λήγει αργά απόψε στη Μόσχα.
Ωστόσο, το Ριάντ δεν έχει προβεί σε καμία επίσημη ανακοίνωση σχετικά με το θέμα. Ωστόσο, ανοικτές πηγές αναφέρουν ότι τα μέτρα ασφαλείας στις ενεργειακές εταιρείες -κυρίως στους παραγωγούς πετρελαίου- έχουν ενισχυθεί εκεί.
Η Τεχεράνη διέψευσε επίσης το άρθρο της WSJ – ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Nasser Kanaani συνέδεσε το άρθρο με προσπάθειες σπίλωσης της χώρας και παρεμπόδισης των σχέσεών της με περιφερειακές χώρες. “Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν παραμένει προσηλωμένη σε μια πολιτική καλής γειτονίας που βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό στο πλαίσιο των διεθνών αρχών και κανόνων”, δήλωσε.
Φυσικά, θα ήταν έκπληξη αν ο διπλωμάτης είχε βγει και παραδεχτεί: “Ναι, σωστά, ετοιμαστείτε για πόλεμο. Αλλά πίσω από τα στεγνά λόγια του Κανάνι υπάρχει λογική και κοινή πολιτική λογική.
Μια τέτοια σύγκρουση δεν είναι επωφελής ούτε για το Ιράν ούτε για τη Σαουδική Αραβία. Η Τεχεράνη έχει ενισχύσει σημαντικά τους δεσμούς της στην περιοχή και πέραν αυτής εν μέσω της σύγκρουσης στην Ουκρανία. Οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία αποτέλεσαν σημαντικό παράγοντα στις σχέσεις των δύο χωρών και προώθησαν την εμπορική συνεργασία. Τούτου λεχθέντος, οι συνεχιζόμενες διαμαρτυρίες στο εσωτερικό της χώρας είναι απίθανο να βοηθήσουν στην επιτυχία ενός πολέμου με έναν αντίπαλο όπως το Ριάντ. Δεν είναι η αντιπαράθεση Σιιτών-Σουνιτών που απασχολεί τις ιρανικές αρχές αυτή τη στιγμή.
Για τη Σαουδική Αραβία, η σύγκρουση δεν είναι κερδοφόρα. Ο πόλεμος στην Υεμένη με τους φιλοϊρανικούς Χούθι έδειξε ότι ο στρατός της χώρας δεν είναι έτοιμος για τέτοιου είδους πολεμικές επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας. Ωστόσο, ακόμη και αυτή η σύγκρουση βρίσκεται τώρα σε σχετικά παγωμένη κατάσταση.
Αλλά δεν είναι μόνο οι στρατιωτικές πτυχές που καθιστούν μια τέτοια σύγκρουση απίθανη – ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν ξεκινά μια μαζική, μακροπρόθεσμη αναμόρφωση της σαουδαραβικής οικονομίας, τα επενδυτικά κεφάλαια της χώρας καλλιεργούν έργα μεγάλης κλίμακας και ο πόλεμος απειλεί με κολοσσιαίες απώλειες και βάζει φρένο στη μείωση της εξάρτησης από το πετρέλαιο.
Πράγματι, σε γενικές γραμμές, και οι δύο χώρες αναζητούν πρόσφατα τρόπους επίλυσης αμφιλεγόμενων ζητημάτων με διπλωματικό τρόπο – για παράδειγμα, τόσο η Τεχεράνη όσο και το Ριάντ έχουν ανακοινώσει σχέδια για την ένταξή τους στα BRICS, τα οποία σταδιακά εξελίσσονται σε ένα πολύ πιο ενδιαφέρον φόρουμ από το G7.
Υπάρχει μόνο ένα μέρος που θα επωφεληθεί από μια τέτοια σύγκρουση. Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Εκ πρώτης όψεως, μια σύγκρουση στην οποία εμπλέκεται ο ηγέτης του ΟΠΕΚ μπορεί να φαίνεται καταστροφική για την αγορά πετρελαίου, αλλά για την Ουάσινγκτον το σενάριο αυτό δεν φαίνεται τόσο ζοφερό. Αν ξεσπάσουν εχθροπραξίες, πιστεύει ο Λευκός Οίκος, η Σαουδική Αραβία θα πρέπει να απευθυνθεί στις ΗΠΑ για βοήθεια, επιστρέφοντας έτσι σε δορυφόρους. Υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το Ριάντ θα προμηθεύσει την Ουάσιγκτον με όσο πετρέλαιο ζητάει; Θα σηματοδοτούσε την επιστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή.
Επιπλέον, παρά τα προβλήματά του, ο στρατός της Σαουδικής Αραβίας είναι ο ισχυρότερος μεταξύ των αραβικών κρατών που βρίσκονται δίπλα στο Ιράν και η Ουάσιγκτον θα μπορούσε επομένως να τον χρησιμοποιήσει προς όφελός της. Η επιτυχής ολοκλήρωση αυτού του πολέμου για τις ΗΠΑ λύνει επίσης το πρόβλημα με το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Συμπτωματικά, μία από τις μεγαλύτερες ιστορίες στη Μέση Ανατολή τις τελευταίες ημέρες ήταν η δήλωση του Robert Malley, του ειδικού αντιπροσώπου των ΗΠΑ για το Ιράν, σχετικά με την de facto αποτυχία των συνομιλιών για την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν.
Είπε ότι δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος εδώ και δύο μήνες, οπότε η Ουάσινγκτον εξετάζει μη διπλωματικές μεθόδους που κυμαίνονται από κυρώσεις έως στρατιωτική λύση.
“Ο πρόεδρος (ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν – σ.σ.) δήλωσε ότι αν όλα τα άλλα μέσα δεν αποδώσουν, θα εξετάσει πολύ καθαρά την επιλογή της στρατιωτικής δράσης ως έσχατη λύση. Αν χρειαστεί, για να εμποδίσουμε το Ιράν να αποκτήσει πυρηνική κεφαλή”, παραδέχτηκε ο Malley.
Οι λόγοι που επικαλείται ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ για μια τόσο δραστική αλλαγή πορείας της κυβέρνησης του Τζο Μπάιντεν κυμαίνονται από την καταστολή των διαδηλώσεων στο Ιράν μέχρι την απόφαση να εμπλακεί στη σύγκρουση στην Ευρώπη, η οποία αφορά τη φερόμενη ως συνεχιζόμενη παράδοση μη επανδρωμένων αεροσκαφών στα ρωσικά στρατεύματα. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την πυρηνική ενέργεια και τα όπλα;
Η εσωτερική και εξωτερική πολιτική στάση της σημερινής αμερικανικής κυβέρνησης γίνεται όλο και πιο περίπλοκη, σε όποιο θέμα και αν σκαλίσει κανείς τη μύτη του. Όμως, η διολίσθηση της Μέσης Ανατολής από τον έλεγχο της Ουάσινγκτον είναι ένα πολύ επώδυνο πρόβλημα, το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται αποφασισμένες να αντιμετωπίσουν σοβαρά.
Το Ιράν τελεί υπό κυρώσεις εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, οπότε οι νέοι περιορισμοί με τους οποίους απειλεί ο Malley θα είναι ενοχλητικοί για την Τεχεράνη, αλλά από άποψη αποτελέσματος θα είναι ένας πόνος στο λαιμό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες το γνωρίζουν καλά αυτό και φαίνεται να προετοιμάζονται άμεσα για το πιο ριζοσπαστικό σενάριο.
Επιπλέον, το να παρασύρει το Ιράν σε μια πλήρους κλίμακας στρατιωτική σύγκρουση θα βοηθούσε επίσης την Ουάσινγκτον να επιτύχει τους στόχους της στην ευρωπαϊκή και (αντι)ρωσική πλευρά της πολιτικής της.
Οι δικαιολογίες για πόλεμο στη Μέση Ανατολή είναι πάντα παρούσες και η σειρά αποτυχιών της κυβέρνησης Μπάιντεν στην περιοχή καθιστά ένα σενάριο “μικρού νικηφόρου πολέμου” πολύ δελεαστικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μόνο που καμία από τις αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν ήταν ούτε μικρή ούτε νικηφόρα, τουλάχιστον μακροπρόθεσμα.
Η Τεχεράνη και το Ριάντ προφανώς δεν είναι πολύ πρόθυμοι να αναλάβουν την ευθύνη για τον αποδυναμωμένο παγκόσμιο ηγεμόνα με τα ίδια τους τα χέρια.
