Τους ακούς ή τους διαβάζεις είναι το ίδιο εξοργιστικοί.. Επειδή μας εκλαμβάνουν ως άτομα μειωμένου καταλογισμού και εν χορώ είτε διαδικτυακά, είτε τηλεοπτικά, έντυπα και ραδιοφωνικά, ασκούν κατά τρόπο εγκληματικά λαϊκιστικό την ίδια πίεση.
Να κάτσουν άπαντες περιφερειακά του ίδιου τραπεζιού σαν να έβγαζαν οικογενειακή φωτογραφία σε στιγμές ευδαιμονισμού.
Ποιοι;
Δράστες και θύματα από κοινού. Σαμαράς Βενιζέλος και Θεοδωράκης (Μπόμπολας Ψυχάρης) του αυθεντικού ευρωπαϊκού τόξου από τη μια και Τσίπρας Καμμένος του νόθου από την άλλη. Με τον Κουτσούμπα σε ρόλο παρατηρητή.
Και όλοι αυτοί υπό το ίδιο μότο. Να σωθεί η χώρα που κατ’ αυτούς είναι το διαμάντι της οικουμένης. Γεωγραφικά, γεωλογικά και σημειολογικά ή σημασιολογικά.
Παλιό το κόλπο. Κολακεύουμε χυδαία όλα τα εγώ που προκύπτουν από τα ταπεινότερα των ενστίκτων για να προκαλέσουμε τις γνωστές ψευδαισθήσεις μιας ομοούσιας και περιούσιας φυλής!
Και γιατί να το κάνουν αυτό;
Διότι ταύτισαν τον χώρο με τη χώρα και τη χώρα με το κράτος.. Ένα κράτος εταιρία οι μετοχές του οποίου δεν ανήκουν παρά σε διακόσιες οικογένειες που το καταδυναστεύουν ληστρικά από την εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση και εντεύθεν, με εξαίρεση την περίοδο της κυβέρνησης του βουνού κατά την κατοχή. Δηλαδή πρόκειται για το κράτος τους και όχι για το κράτος ενός πολύπαθου λαού.
Και τι ζητούν;
Να υποχρεώσουν το πολιτικό τους προσωπικό σε μια καθολική υποταγή δια της υπογραφής ενός νέου μνημονίου που θα ολοκληρώσει την ανθρωποκαταστροφή, αφού οι θέσεις εργασίας πλέον στο επί των Βαλκανίων συγκεκριμένο προτεκτοράτο θα είναι αριθμημένες, ενώ ο αριθμός του πληθυσμού τους βγαίνει αντιθέτως με τον προϋπολογισμό πλεονασματικός.
Και να τον φέρουν ίσα βάρκα ίσα νερά.
Ανέβηκαν έτσι στα κάγκελα των πολιτικών γηπέδων φθάνοντας στο σημείο να ουρλιάζουν απειλητικά κατά όλων όσων έστω και ασθενικά από το κυβερνητικό κόμμα ανθίστανται, υπό το ηθικό βάρος μιας λογοδοσίας έναντι του λαού που εκπροσωπούν.
Τι επικαλούνται;
Πως η υπογραφή τους θα είναι μια κίνηση ρεαλισμού!
Όπερ ρεαλισμός κατ’ αυτούς σημαίνει η ρίψη στον Καιάδα του παγκοσμιοποιημένου Νεοφιλελευθερισμού τουλάχιστον του μισού πληθυσμού για ν’ αναπτυχθεί ο εναπομείνας όπως κάνουν οι αγρότες αραιώνοντας τα σκόρδα.
Και μην αμφιβάλλετε ούτε κατά το ελάχιστο πως οι πολιτικές μαριονέτες των εγχώριων ή αλλοδαπών τοκογλύφων θα επιβάλλουν «τα θέλω» των αφεντάδων τους. Η πολιτική ιστορία το τόπου το έχει αποδείξει με τελευταίο παράδειγμα την τοποθέτηση ενός ύποπτου εθνικά τραπεζίτη, του Παπαδήμου, σε πρωθυπουργικό θώκο ώσπου να ελεγχθεί το πόπολο για να προκηρύξουν εκλογές.
Μα αν δι αυτών γράφουν στους τοίχους οι αποκλεισμένοι του πολιτικού οραματισμού άλλαζε το σύστημα τότε θα τις είχαν καταργήσει. Ε, αυτό επιχειρούν να κάνουν για δεύτερη φορά μέσα σε μόλις δύο χρόνια.
Ένα ακόμη κεκαλυμμένο πραξικόπημα.
Στην εταιρική σύμπραξη των κυβερνώντων συνασπισμών επομένως δεν μένει παρά να καταφύγουν στον λαό με το εξής ερώτημα: Ρήξη και έξοδος από τη λυκοφωλιά με την ταυτόχρονη ανάκτηση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας ή υποταγή και θάνατος;
Τρίτον τι κατά τα πολιτικά μαθηματικά αποκλείεται και ο καθείς εφ’ ο ετάχθη.
