Απόλλων Λεονταρίτης
Ανακοινώθηκε η συμφωνία προμήθειας συστημάτων S-400 στην Τουρκία δια στόματος του Vladimir Kozhin, συνεργάτη του ρώσου Προέδρου Πούτιν, ο οποίος δήλωσε ότι επίκειται η οριστικοποίηση των οικονομικών παραμέτρων της σύμβασης που βρίσκονται ακόμη υπό διαπραγμάτευση.
Πρόκειται για μια εξέλιξη η οποία – εάν και – εφόσον εισέλθει σε φάση υλοποίησης, θα αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα ανατροπής του ισοζυγίου αμυντικής ισχύος μεταξύ Ελλάδος -Τουρκίας, όπως τον γνωρίζαμε τα τελευταία 40 χρόνια.
Σύμβαση προμήθειας δεν έχει υλοποιηθεί ακόμα. Φαίνεται όμως ότι η Άγκυρα είναι περισσότερο από ποτέ πιο κοντά στην απόκτηση αντιαεροπορικού-αντιβαλλιστικού συστήματος, το οποίο εξασφαλίζει ικανότητα εμπλοκής εναέριων στόχων σε πολύ μεγάλες αποστάσεις.
Το ρωσικό σύστημα είναι ικανό αναλόγως της διαμόρφωσης και βλημάτων που χρησιμοποιεί να καταρρίψει έως και 36 στόχους ταυτοχρόνως σε αποστάσεις έως 400km, ακυρώνοντας πρακτικά τον αμυντικό σχεδιασμό της χώρας, σε περίπτωση που οι τουρκικές Ε.Δ καταφέρουν να το προμηθευτούν.
Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΗΠΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΑΤΟ
Είναι σαφές ότι η τυχοδιωκτική πολιτική που ακολουθεί η Άγκυρα, δημιουργεί συνεχείς τριβές με την Ουάσιγκτον και με το ΝΑΤΟ. Η σύγκλιση που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα με τη Μόσχα αποτελεί μια ακόμη σαφή ένδειξη ότι ο Ερντογάν είναι διατεθειμένος να «παίξει» το χαρτί του ρωσικού παράγοντα, χωρίς να υπολογίζει τις επιπτώσεις.
Η νέα αυτή προσέγγιση των ρωσοτουρκικών σχέσεων σίγουρα δημιουργεί νευρικότητα τις ΗΠΑ οι οποίες βλέπουν μια χώρα κράτος – μέλος του ΝΑΤΟ να απομακρύνεται από τις κατευθυντήριες γραμμές της συμμαχίας, ασκώντας ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Αυτή όπως εκτιμάται αποτελεί προϊόν αντίδρασης για την ενεργό υποστήριξη της Ουάσιγκτον στους κούρδους μαχητές που μάχονται στο πλευρό της συριακής αντιπολίτευσης εναντίον του ISIS αλλά του ίδιου του προέδρου Άσαντ.
Πιθανή απόκτηση ενός συστήματος το οποίο θα έχει υπό τον έλεγχο του το σύνολο του Αιγαίου και μεγάλο τμήμα της ΝΑ Μεσογείου, αποτελεί φυσικά παράγοντα αποσταθεροποίησης για τις ΗΠΑ που είναι βέβαιο ότι δεν θα ανεχτεί μια τέτοια εξέλιξη.
Οι αμερικανοί έχουν ήδη την εμπειρία της αποτροπής που ασκεί στο σύστημα S-400 από το 2015, όταν η Ρωσία ανέπτυξε συστοιχία στη Συρία, μετά το περιστατικό κατάρριψης του μαχητικού κρούσης Su-24 Fencer από τουρκικά F-16C στην τουρκοσυριακή μεθόριο.
Η ενεργοποίηση του ρωσικού συστήματος, «κλείδωσε» μια τεράστια περιοχή, με αποτέλεσμα να διαταραχθεί η ροή των αεροπορικών επιχειρήσεων τόσο της αμερικανικής Αεροπορίας, (USAF) όσο και του αμερικανικού Ναυτικού (USN) το οποίο είχε αναπτύξει το αεροπλανοφόρο USS Harry S. Truman (CVN-75) και μετέπειτα το USS Dwight D. Eisenhower (CVN-69), στην περιοχή ευθύνης του 6ου Στόλου στην Ν.Α Μεσόγειο.
Σύμφωνα με πληροφορίες τα F-A-18C και F/A-18E/F Super Hornet που εξορμούσαν από τα αεροπλανοφόρα αυτά στο πλαίσιο της επιχείρησης Inherent Resolve, απέφευγαν για λόγους ασφάλειας να εισέλθουν στη ζώνη που κάλυπτε το βεληνεκές του S-400. Ως εκ τούτου αφαιρέθηκε για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες η δυνατότητα σε αμερικανικά μαχητικά να εκτελούν με ασφάλεια αποστολές σε περιοχές υψηλού επιχειρησιακού ενδιαφέροντος.
Η προοπτική ενός ανάλογου σεναρίου αυτή τη φορά στο Αιγαίο, είναι βέβαιο ότι δεν επιτρέπει εφησυχασμό στην Ουάσιγκτόν αλλά ούτε και στην Αθήνα που δεν θα αργήσει να συνειδητοποιήσει τις επιπλοκές που δημιουργεί η ύπαρξη του S-400 πέρα από τα μικρασιατικά παράλια.
ΣΥΝΘΗΚΕΣ “ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑ
Η ενεργοποίηση συστοιχιών βλημάτων με 400Km θα επιφέρει απώλεια στρατηγικού επιχειρησιακού βάθους για την ΠΑ καθώς τα μαχητικά της θα εγκλωβίζονται από τη στιγμή που θα βρίσκονται στον αέρα. Μια τέτοια εξέλιξη φαντάζει εφιαλτική αλλά ταυτόχρονα και ρεαλιστική με αποτέλεσμα «ντε φάκτο» περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας.
Η ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων θα δημιουργήσει στο Αιγαίο συνθήκες A2/AD”. Ουσιαστικά όπως ήδη εχει αναλυθεί από το ThinkNews, πρόκειται για ένα πυκνό δίκτυο από προηγμένα συστήματα επίγειας αεράμυνας, σε συνδυασμό με μαχητικά αναχαίτισης, που θα επιδιώξουν να αποτρέψουν φίλιες αεροπορικές δυνάμεις να εμπλέκονται σε συγκεκριμένο χώρο σύγκρουσης (Area Denial).
Κατά συνέπεια με δεδομένο ότι η ΠΑ εφόσον δεν προβλέπεται στο εγγύς μέλλον να αποκτήσει μαχητικά Stelath όπως το F-35, δεν θα έχει πρακτικά την ικανότητα να δράσει στο φυσικό της χώρο που είναι το Αιγαίο. Ούτε φυσικά θα είναι σε θέση να εξουδετερώσει την απειλή με τις «παραδοσιακές» μεθόδους που εφαρμοζόντουσαν μέχρι σήμερα αναφορικά με την καταστολή/καταστροφή της εχθρικής αεράμυνας.
Όλα θα εξαρτηθούν από το αν θα γίνει η υλοποίηση της προμήθειας αυτής αλλά και ποια θα είναι η διαμόρφωση του συστήματος με δεδομένο ότι χρησιμοποιεί 3 τύπους βλημάτων με διαφορετικές εμβέλειες.
Επιπλέον πάγια ρωσική τακτική αποτελεί η πώληση συστημάτων που χρησιμοποιούν και οι ρώσικες ΕΔ, αλλά σε «εξαγωγικές» εκδόσεις, οι οποίες διαθέτουν υποδεέστερα χαρακτηριστικά προκειμένου να εξασφαλιστεί η προστασία της τεχνογνωσίας από όσους “επίδοξους” αγοραστές επιθυμούν να την αντιγράψουν για την ανάπτυξη εγχώριων προϊόντων.
Το παράδειγμα της Κίνας είναι γνωστό ενώ είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο οτι ανάλογη πολιτική ενδεχομένως να εφαρμοστεί και στην περίπτωση της Τουρκίας.
