Του Σάββα Καλεντερίδη.
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αποτελεί μια βαριά και σοβαρή ήττα για τον ίδιο τον Ερντογάν και μένει να δούμε αν την επόμενη μέρα αποτελέσει αιτία να ξεκινήσει το «γαϊτανάκι» της αμφισβήτησής του στο Κόμμα Διακιοσύνης και Ανάπτυξης.
Αποτελεί λοιπόν ήττα για τους εξής λόγους:
Τα τρία κόμματα που δήλωσαν ότι στηρίζουν φανερά το «Ναι», ΑΚΡ, ΜΗΡ και ΒΒΡ, στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 2015 είχαν πάρει ποσοστό που άγγιζε το 65%. Έχασε την Κωνσταντινούπολη, όπου το μέτωπο το «Ναι» είχε πάρει 57.7% και τώρα έπεσε κάτω από 50%, με το «Όχι» να υπερισχύει.
Έχασε όλους του νομούς της Θράκης, όλους τους παράλιους νομούς του Αιγαίο και όλους του παράλιους νομούς της ανατολικής Μεσογείου. Έχασε δύο παράλιους νομούς του Ευξείνου Πόντου, Ζογκουλντάκ, Άρτβιν, Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα. Έχασε σχεδόν όλους τους νομούς που κατοικούνται από Κούρδους. Και όλα αυτά αν αναλογιστεί κανείς ότι:
- Είναι σε ισχύ ο νόμος περί Κατάστασης Έκτακτης Ανάγκης.
- Είχε όλα τα μέσα του κράτους και της κυβέρνησης στα χέρια του και τα χρησιμοποίησε υπέρ του «Ναι».
- Υπάρχουν καταγγελίες για νοθεία και μάλιστα εκτεταμένη.
- Δαπάνησε απίστευτα χρήματα που σύμφωνα με υπολογισμούς ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο δολάρια.
- Είχε καταμετρημένο το 75% όλων των τύπων των ΜΜΕ με το μέρος του.
Με βάση όλα αυτά, ο Ερντογάν φορτώνεται την πρώτη πολιτική ήττα στην πολιτική του ιστορία, με τους αντιπάλους του στο ΑΚΡ να παραμονεύουν.
Δεν είναι τυχαίο που οι Γκιούλ, Νταβούτογλου και Αρίντς δεν πήραν θέση και δεν συμμετείχαν ενεργά στην προεκλογική εκστρατεία. Είναι προφανές ότι τον περίμεναν στη γωνία.
Αυτές είναι σε γενικές γραμμές οι παρατηρήσεις μας και φυσικά θα επανέλθουμε.
