Όταν στις 9 Αυγούστου ο Βλαντιμίρ Πούτιν συναντιόταν με τον Ταγίπ Ερντογάν στην Αγία Πετρούπολη, από αυτήν εδώ τη στήλη σημειώναμε ότι τα κράτη είναι ζώντες οργανισμοί και ότι κινούνται με βάση την αρχή της επιβίωσης και άρα το συμφέρον –πρέπει να– καθορίζει και τη συμπεριφορά των ηγετών τους.
Φυσικά, στην περίπτωση της Ρωσίας, υπάρχει και μια άλλη αρχή η οποία διέπει την εξωτερική της πολιτική. Ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, όσοι την εκφράζουν και την υλοποιούν, προσπαθούν να είναι αρκετά προσεκτικοί στο θέμα της ηθικής διάστασης και της συνέπειας στην τήρηση της διεθνούς νομιμότητας.
Φυσικά, υπάρχουν και οι περιπτώσεις της επέμβασης στη Νότια Οσετία, την Κριμαία και τις επαρχίες της Ουκρανίας που κατοικούνται από ρωσικό πληθυσμό. Όμως, οι επεμβάσεις αυτές μπορούν να δικαιολογηθούν κατά κάποιο τρόπο λόγω της επίκλησης ζωτικών συμφερόντων, που όταν τα επικαλείσαι αυτά στην εξωτερική πολιτική, δηλώνεις την πρόθεσή σου να τα υποστηρίξεις ακόμα και με πόλεμο, αν αυτό καταστεί επιβεβλημένο.
Και εκεί σταματάει η ηθική αλλά και η λογική. Όσον αφορά την επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία, αυτή καλύπτει την αρχή της τήρησης της διεθνούς νομιμότητας, αφού αυτή γίνεται με βάση συμφωνία της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας, ενώ η επέμβαση όλων των άλλων δυνάμεων, με πρώτη και… καλύτερη την Τουρκία, είναι κατάφωρη παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας, αφού παραβιάζεται η αρχή της ανάμειξης στα εσωτερικά ενός κράτους και μάλιστα με την εκπαίδευση και υποστήριξη ενόπλων τμημάτων που δρουν στο έδαφος μιας άλλης χώρας, με σκοπό την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης, ακόμα και το διαμελισμό της.
Δηλαδή, η Τουρκία είναι η χώρα που ενώ κατηγορούσε επί δεκαετίες τους άλλους για υποστήριξη των Κούρδων και του ΡΚΚ, εκτοξεύοντας κατά πάντων κατηγορίες για υποστήριξη της τρομοκρατίας, μεταξύ αυτών και τη Συρία, εδώ και πέντε χρόνια φιλοξενεί εκπαιδεύει και εξοπλίζει την ηγεσία και χιλιάδες στελέχη του λεγόμενου «Ελεύθερου Συριακού Στρατού».
Εξοπλίζει και υποστηρίζει ακόμα και με στελεχειακό δυναμικό των μυστικών της υπηρεσιών την Αλ Κάιντα και άλλες ομάδες της ισλαμικής τρομοκρατίας. Αυτό δε που είναι εκ των ουκ άνευ, είναι η εμπλοκή της Τουρκίας αλλά και του ίδιου του Ταγίπ Ερντογαν και της οικογένειάς του, όχι μόνο στην υποστήριξη των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους αλλά και στο λαθρεμπόριο καυσίμων, τα έσοδα από το οποίο δεν αποτελούν «πηγή ζωής» για μια από τις πιο βάρβαρες τρομοκρατικές οργανώσεις στον κόσμο, αλλά φουσκώνουν και τους οικογενειακούς λογαριασμούς του Ερντογάν.
Πρωτοπόρος στις αποκαλύψεις και τη δημοσιοποίηση στοιχείων για την υποστήριξη του Ερντογάν στους τρομοκράτες τζιχαντιστές του ΙΚ ήταν η Ρωσία, η οποία εκτός από τη δημοσιοποίηση στοιχείων, προέβη ακόμα και σε διαβήματα σε διεθνείς οργανισμούς για να καταγγείλει την Τουρκία.
Μάλιστα, σύμφωνα με δημοσιεύματα φιλικών προς τον Ερντογάν εφημερίδων στην Τουρκία, με τα στοιχεία που δημοσιοποίησαν οι Ρώσοι για την εμπλοκή του Τούρκου προέδρου της Δημοκρατίας στην υποστήριξη της τρομοκρατίας στη Συρία, κάποιοι κύκλοι μέσα και έξω από την Τουρκία, προετοίμαζαν, μετά τη σύλληψη και την ανατροπή του, την παραπομπή του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, για να δικαστεί ως εγκληματίας πολέμου, όπως ο Μιλόσεβιτς και ο Κάραζιτς.
Τώρα λοιπόν η Ρωσία, η οποία προσπαθεί να ισχυροποιήσει τη θέση της στη Μέση Ανατολή και τη Μεσοποταμία, οφείλει να γυρίσει πίσω και να δει αν οι εναγκαλισμοί με τον Ερντογάν από ένα σημείο και μετά ωφελούν ή βλάπτουν τη Ρωσία και τα ρωσικά συμφέροντα.
Αν δε οι βομβαρδισμοί εδώ και δυο μέρες χριστιανικών και κουρδικών συνοικιών στην πόλη Χασάκα της ΒΑ Συρίας αποτελούν την απαρχή μιας νέας σελίδας στην περιοχή, για από κοινού δράση της Ρωσίας, του Ιράν, της Τουρκίας και της Συρίας, τότε η Ρωσία χάνει ένα πλεονέκτημα που κατά πολλούς είχε και χαρακτήριζε την εξωτερική της πολιτική, αυτό της ηθικής διάστασης.
Αν μη τι άλλο, δεν εναγκαλίζεσαι και δεν δρας από κοινού με κάποιον που μέχρι χθες κατηγορούσες περίπου ως εγκληματία πολέμου.
