Με ποιών το αίμα να στεριώσει αυτό το κράτος ,
με ποιες ζωές Δημοκρατία να θωρείς ,
τι να στερηθείς και να στερήσεις από ένα τόπο ,
ποιοι είν’οι σοφοί και ποιοι οι αδαείς ;
Ποιανού ιδρώτα να στοιχειώσεις και ποιόν κόπο,
ως πότε Ελλάδα μου θα χάνεις μαχητές ,
ποια Λευτεριά να μας αξίζει και ποιος δρόμος ,
που αντί για φίλους έχεις πολιορκητές .
Σε ποιών την πλάστιγγα Πατρίδα μου ζωές έχεις βάλει
ποιοι σε καλούν να θυσιάσεις τα παιδιά σου ,
ποιοι σε πουλάν , ποιοι είναι οι εχθροί, ποιοι οι Πατριώτες
κι θεά Θέμιδα αργεί ή πια δεν σε προφτάνει ;
Σε ποιών τα σχέδια χαράζεις την πορεία
γιατί Ελλήνων Πατρίδα μου δεν είναι
ποιοι είν’αυτοί που καλιγώνουν τα όνειρά σου
στάσου μωρέ Έλληνα στο ύψος σου και γίνε .
Γίνε ο Τραχίνιος τους εφιάλτες σου να κάψεις ,
γίνε η δάδα να θεριέψει η Λευτεριά ,
πάλι το φώς να δώσεις σαν και πρώτα
γι ‘αυτούς που τόσο άδικα χαθήκανε ξανά .
ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΑΔΙΚΑ ΧΑΘΗΚΑΝ
Α Ρ Μ Α Γ Ε Δ Ω Ν
