Η σύγκριση του τρίτου μνημονίου με τα δύο προηγούμενα που επιχειρούν οι νεοφώτιστοι «μνημονιακοί» της «αριστεράς» δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, γιατί πολύ απλά το ένα μνημόνιο είναι συνέχεια του άλλου και όλα μαζί προωθούν την πολιτική της ανταγωνιστικότητας και της καπιταλιστικής ανάκαμψης εντός του πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Από την πολιτική της ανταγωνιστικότητας και της καπιταλιστικής ανάκαμψης υπαγορεύονται η «λιτότητα» και τα «σκληρά μέτρα» των μνημονίων, δηλαδή η μείωση μισθών και συντάξεων, ο περιορισμός των κοινωνικών παροχών, η ανατροπή των εργασιακών δικαιωμάτων και η μεταφορά στον ιδιωτικό τομέα δημόσιων επιχειρήσεων που μπορούν να αποφέρουν κέρδη.
Από την πολιτική της ανταγωνιστικότητας και της καπιταλιστικής ανάκαμψης οδηγούνται οι εργαζόμενοι στη μόνιμη φτωχοποίηση και στην υποβάθμιση της ζωής τους και οι «αριστεροί» του ΣΥΡΙΖΑ με το θέατρο των «σκληρών διαπραγματεύσεων» και με την ψήφιση του τρίτου μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων έλαβαν σημαντικό μερτικό ευθύνης για την επιδείνωση της κατάστασης και της ζωής των εργαζομένων για να ευνοηθεί η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία των μεγάλων συμφερόντων.
