Πού να δουλέψω; Τι δουλειά να κάνω;
Τρία χρόνια μέσα στο σπίτι σκέφτομαι, διαβάζω και περνάω την ώρα μου με το Ίντερνετ του γείτονα. Ένα ιδιαίτερο που έχω μου αποφέρει 24 ευρώ τη βδομάδα. Θα μου πεις δεν είναι δα και σπουδαίο
ποσό, αλλά για τη ζωή που κάνω είναι αρκετό.
Τι είναι τελικά η ζωή; Γιατί να τη σπαταλήσεις δουλεύοντας; Μήπως θα πάρεις ποτέ πίσω το αντίτιμο των κόπων σου; Εγώ λέω πως η ζωή είναι για μας τους άνεργους. Ανέμελη, χωρίς σκοτούρες. Αν μπορούσαμε να αποβάλουμε και το αγχος της επιβίωσης, τα πράγματα θα ήταν ιδανικά. Όπως τότε που ήμασταν στην κατασκήνωση και η μόνη μας υποχρέωση ήταν να φάμε και να χέσουμε.
Σήμερα μπορεί κάποιος να περάσει ποιοτικό χρόνο χωρίς λεφτά, με δύο πάκους μακαρόνια σε θεατρικές παραστάσεις β΄ διαλογής ή να αγοράσει ένα πενηντάλεπτο καφέ και να πιάσει μια θέση στη σκιά ή και στον ήλιο, αν διαθέτει προστασία.
Ακόμα είμαστε νέοι, μπορούμε να στίψουμε την πέτρα. Ανοίγοντας το χέρι για να την πιάσουμε, καταλήγουμε με άδεια χούφτα σε στάση ζητιανιάς. Αν μας δινόταν η ευκαιρία να τη στίψουμε τι θα κάναμε;
Όταν δεν είσαι πια σίγουρος για την απάντηση, σημαίνει πως η ανεργία έκανε καλά τη δουλειά της.
Προτιμάς να μείνεις μέσα παρά να πας μια βόλτα στους δρόμους της γειτονιάς σου, καταπιέζεις την επιθυμία σου να κάνεις οικογένεια, προτιμάς να είσαι μόνος σου παρά με φίλους, προτιμάς να μείνεις στο κρεβάτι παρά να σηκωθείς, προτιμάς να πάψεις να ψάχνεις δουλειά παρά να στεναχωριέσαι που δεν έχεις, προτιμάς να βαλτώνεις παρά να αγωνίζεσαι, προτιμάς να μην ανανεώσεις την κωμωδία του οαέδ για να μη δεις πάλι έναν δεκαοχτάχρονο με σύμβαση ορισμένου χρόνου πίσω από τον γκισέ να σου δίνει συμβουλές για το επαγγελματικό σου μέλλον.
Κούρασα και δεν προτείνω και τίποτα. Δεν προτείνω, γιατί η λύση δεν θα ‘ρθει από εμένα, θα ‘ρθει από όλους τους άθλιους, τους ταπεινούς και καταφρονεμένους.
Περιμένω να γίνουμε πολλοί, και τότε θα βγούμε στους δρόμους να φάμε τους ζωντανούς..
Συνεχίστε να παχαίνετε, γιατί πεινάμε πολύ…
Δημήτρης , 30 χρ. , Θεσσαλονίκη
