Και τα δύο εξυπηρετούν την ολιγαρχία, ανάλογα το πώς την αντιλαμβάνεται το καθένα από αυτά.
Η μεν ΝΔ αντιλαμβάνεται την ολιγαρχία ως ένα
κλειστό πλέγμα οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων, δομημένο πάνω στην οικογενειοκρατία στις κουμπαριές και στις πολιτικές φιλίες.
Ο δε ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται την ολιγαρχία ως ένα κλειστό πλέγμα μιας αριστερίστικης νομενκλατούρας, όπου ανακατεύονται οικονομική, πολιτική και πνευματική αριστερίστικη ελίτ.
Στην πράξη όμως, οι δύο ολιγαρχίες είναι πάνω κάτω μία και μόνη με πολύ μικρές διαφοροποιήσεις, η οποία «παίζει» πολιτικά το ίδιο άνετα και με τα δύο καθεστωτικά κόμματα.
Σε ότι αφορά την κατώτερη εκλογική τους πελατεία, που τους εξασφαλίζει την εκλογή και τη νομιμοποίηση της εξουσίας τους, μέσω της κάλπης, την οριοθετούν σε πολιτικά μαντριά, στο μονοδιάστατο δίπολο «Αριστερά Δεξιά» και μετατρέπουν τους πολίτες σε πολιτικούς πελάτες ή πολιτικά εμπορεύματα για το πολιτικό τους παζάρι.
Σήμερα δε, εξ αιτίας της τεχνητής κρίσης που επιβλήθηκε στη χώρα μας και τα δύο κόμματα το “παίζουν” πολιτικοί μεσάζοντες – κοτζαμπάσηδες, μεταξύ του ραγιά και του σουλτάνου – τρόϊκας.
