Πρῶτα πρέπει νὰ ἐλέγξω τὰ πάθη μου καὶ νὰ τὰ χειραγωγήσω.
Πρῶτα πρέπει νὰ ἀπεκδυθῷ τῶν πλαστῶν ἀναγκῶν μου καὶ νὰ ἀναγεννηθῶ μόνον μὲ τὶς πραγματικές μου ἀνάγκες, ἀφήνοντας πίσω μου ὅλα τὰ φτιασίδια καὶ τὰ τεχνητά στολίδια… Σὲ αὐτὸν τὸν πόλεμο,
ὅπως καὶ σὲ κάθε πόλεμο, ὁ πολεμιστὴς πρέπει νὰ μπορῇ νὰ κουβαλᾶ ΜΟΝΟΝ τὰ ὅπλα του καὶ τίποτα περσισσότερο…
Πρῶτα πρέπει νὰ καθαρθῷ ἀπὸ συνήθειες, ἤθη κι ἔθιμα τῆς πολυετοῦς σκλαβιᾶς μου, ἀναγνωρίζοντάς τες, καὶ μετὰ νὰ θεωρήσω πὼς ναί, ἔχω δικαίωμα στὴν ἐλευθερία…
Ἐὰν ἀκόμη ἀναμασῷ λέξεις, φράσεις, προτάσεις ποὺ ὁ δυνάστης κατάφερε νὰ μοῦ περάσῃ στὶς σκέψεις μου, ὡς δικές μου ἀνάγκες, τότε χρειάζομαι ἀκόμη χρόνο… Ἀρκετὸν χρόνο…
Ξεκινῶντας τὸ ταξείδι γιὰ τὴν ἀνάκτησιν τῆς ἐλευθερίας μου, πρῶτα ἐρευνῶ, ἀμφισβητῶ, πετῶ αὐτὰ μὲ τὰ ὁποῖα ὁ δυνάστης μου ἐντέχνως μὲ …ἐμβολίασε… Πρῶτα αὐτά…
Ἐὰν δὲν καταφέρω νὰ ἀπελευθερώσω τὶς σκέψεις μου, τὸ μυαλό μου, τὴν ἀντίληψίν μου, ἀκόμη κι ἐὰν θὰ καταφέρω νὰ ἐπιτύχω κάτι, ἀκόμη καὶ τότε ὁ δυνάστης μου θὰ μὲ ἐξουσιάζῃ, διότι θὰ ἐπαναλαμβάνω αὐτὰ ποὺ αὐτὸς θέλει νὰ ἐπαναλαμβάνω, θὰ πορεύομαι στὸν δρόμο ποὺ αὐτὸς θὰ μοῦ ὁρίζῃ καὶ θὰ ἐπαναλαμβάνω αὐτὰ ποὺ ἐκεῖνος χρειάζεται νὰ ἀκούῃ.
