ΗΛΙΑ Α. ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΔΗΜΟΣΙΟΛΟΓΟΥ – ΑΝΑΛΥΤΟΥ
www.stamat.gr
«συνέχιση της Πολιτικής με άλλα μέσα». Η διατύπωση αυτή, αυτομάτως προσδιορίζει την Πολιτική διάσταση του όρου και επισημοποιεί την αναγκαιότητα υπάρξεως «Πολιτικού αντικειμένου».
Στη συνέχεια ορίζει την ανάγκη υπάρξεως θεωρία στη Στρατηγική. Ο όρος Στρατηγική, προέρχεται από τη λέξη «Στρατηγός» που σημαίνει τον στρατιωτικό ηγήτορα, και ερμηνεύει συνεπώς, ως τον δυνάμενο να ασκήσει την τέχνη της Διευθύνσεως του Στρατού στην Μάχη.
Στρατιωτική Στρατηγική, είναι η Τέχνη και η Επιστήμη της χρησιμοποιήσεως των Ενόπλων Δυνάμεων του Έθνους, για τη διασφάλιση των Εθνικών Αντικειμενικών σκοπών της Εθνικής Πολιτικής, με τη χρήση στρατιωτικής δυνάμεως. Συμπερασματικά και κατά την ευρυτέρα έννοια, Στρατηγική είναι «ένας ευρύς σχεδιασμός διαθέσεως και χρησιμοποιήσεως μέσων και πόρων, για την επίτευξη τεθέντων και προκαθορισμένων στόχων».
Η Γενική Στρατηγική ευρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδος και κυριαρχεί επί των επί μέρους Στρατηγικών.
Έργο της είναι ο καθορισμός και ο συντονισμός της αποστολής και των τεθέντων στόχων, με τον απαραίτητο συνδυασμό, σε συνάρτηση με τις υπόλοιπες συνιστώσες Στρατηγικές, όπως π.χ. της Πολιτικής, διπλωματικής, οικονομικής και στρατιωτικής.
Η Στρατηγική περιλαμβάνει κανόνες, που καθοδηγούν τη συλλογική κατά την επιβολή των λύσεων. Η κλασική στρατιωτική στρατηγική, είχε καθιερώσει κανόνες, που έδιδαν διαρκή και γενική αξία στις επιλογές και τις προτεραιότητες που αυτή είχε εκ προοιμίου θέσει.
Η Γενική Στρατηγική, έργο της, σε κάθε υποταγμένο τομέα, επιμέρους γενικής στρατηγικής (στρατιωτικής, πολιτικής, οικονομικής ή διπλωματικής) είναι η ανάθεση και ο συνδυασμός καθηκόντων, κατευθυνόμενων στα διάφορα πεδία δραστηριότητας του υπ’ όψιν τομέα. Ας λεχθεί αμέσως ότι αν υπάρχει πράγματι γενική, στρατιωτική στρατηγική, που επιζητεί να συνδυάσει κατά τον καλύτερο τρόπο τη χερσαία, ναυτική και αεροπορική δραστηριότητα, δεν υφίσταται αντίληψη γενικής στρατηγικής προσαρμοσμένης στον πολιτικό τομέα (π.χ. πολιτική γραμμή, εσωτερική πολιτική, εξωτερική πολιτική, προπαγάνδας) ή στον οικονομικό τομέα (π.χ. παραγωγή, οικονομία, εξωτερικό εμπόριο) ή το διπλωματικό τομέα. Όπως στους τομείς αυτούς ασκείται καθημερινά στρατηγική χωρίς να είναι αντιληπτή. Επειδή όμως αυτό δεν γίνεται συνειδητά, δεν αποκομίζεται, ό,τι θα ήταν δυνατόν να αποκομιστεί από μία ενέργεια βασισμένη σε πιο συστηματικές ιδέες, που θα απέρρεαν από μία μορφή συλλογιστικής, καλύτερα καθιδρυμένης.
Όλες αυτές οι επιμέρους γενικές στρατηγικές είναι εκείνες που εφαρμόζονται ή θα έπρεπε να εφαρμόζουν οι αρμόδιοι υπουργοί με τη βοήθεια του επικεφαλής των συνεργατών τους ή του Γεν. Γραμματέα τους.
Σε κάθε δευτερεύοντα κλάδο δραστηριότητας υπάρχει θέση για μία ακόμη ιδιαίτερη στρατηγική και σ’ αυτό το επίπεδο βρίσκεται ο αρμός που συνδέει τη σύλληψη με την εκτέλεση, το επιθυμητό ή πρακτέο με εκείνο που οι τεχνικές συνθήκες καθιστούν εφικτό. Αυτή η ουσιώδης άρθρωση ονομάστηκε από τους Γερμανούς «επιχειρησιακή στρατηγική». Και εδώ συνειδητά ή όχι, υφίσταται μια επιχειρησιακή στρατηγική, της οποίας αντικείμενο είναι όχι μόνο να συμβιβάσει τους σκοπούς που επιλέγει η γενική στρατηγική με τις δυνατότητες που καθορίζουν η τακτική και η τεχνική του υπ’ όψιν κλάδου, αλλά και να προσανατολίσει την εξέλιξη της τακτικής και της τεχνικής, ώστε να προσαρμόζονται στις ανάγκες της στρατηγικής. Λόγω αυτού του γεγονότος η επιχειρησιακή στρατηγική διαδραματίζει κεφαλαιώδη ρόλο, ο οποίος συχνά παραγνωρίστηκε. Έτσι παραδείγματος χάρη, στην κλασική χερσαία στρατηγική, οι λογιστικοί και οι τακτικοί παράγοντες (όγκος δυνάμεων σε σχέση με το χώρο, τακτική και στρατηγική ευκινησία, επιθετική ή αμυντική ικανότητα), των οποίων η σχετική αξία καθορίζει τη μορφή των επιχειρήσεων (πόλεμος, κινήσεων ή θέσεων, πόλεμος φθοράς ή ταχείας εκβάσεως), παρεμβάλλονται στο επίπεδο της επιχειρησιακής στρατηγικής και από αυτό διέπουν τις στρατιωτικές δυνατότητες της στρατηγικής. Επειδή δεν αναγνωρίσθηκε η σπουδαιότητα και ο μηχανισμός αυτής της στρατηγικής, η σταθεροποίηση του 1914 και η ήττα του 1940 απήλθαν αιφνιδιαστικά, ενώ θα ήταν δυνατόν να προβλεφθούν και αποφευχθούν.
Επίσης, στο επιχειρησιακό επίπεδο πρέπει να τοποθετείται η στρατηγική της ειρηνικής περιόδου, που συνίσταται στην πραγματοποίηση νέων εξοπλισμών ανώτερης κλάσεως από εκείνους των ενδεχομένων αντιπάλων.
Η ΚΛΑΣΙΚΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ
Η κλασική στρατιωτική στρατηγική θα έπρεπε να είναι περισσότερο γνωστή. Δεν είναι όμως, γιατί οι κανόνες που τη διέπουν έχουν γενικά συσκοτιστεί από ορισμένους σύγχρονους παράγοντες, που η σημασία τους φαινόταν πως όφειλε να είναι πάντα, μολονότι έπρεπε να παραχωρούν τη θέση τους σε άλλους ισχυρότερους παράγοντες. Ο κλασικός στρατιωτικός πόλεμος ανέκαθεν τοποθετείται στο πλαίσιο του γενικού πολέμου. Πάντα υπήρχε μια συνιστώσα οικονομική και χρηματική. Πάντα υπήρχε μία φανερή διπλωματική συνιστώσα (ουδετερότητα, συμμαχίες, κ.λ.π.).
Έτσι ένα από τα ουσιώδη στοιχεία της κλασικής στρατιωτικής στρατηγικής υπήρξε πάντοτε η κατανόηση των μεταμορφώσεων του πολέμου πριν από τον αντίπαλο και συνεπώς πρόβλεψη της επιρροής των νέων παραγόντων, οι παράγοντες αυτοί επέτρεψαν ή εμπόδισαν ο ένας κατόπιν του άλλου τη νικηφόρο άμυνα των ισχυρών θέσεων, την αποφασιστική μάχη ή τις κεραυνοβόλες επιχειρήσεις. Σε διαδοχικές και μακρές φάσεις, ο πόλεμος αντιμετωπίζεται πότε σαν «βραχύς και εύθυμος», πότε σαν εξαντλητικός, πότε σαν ανίκανος να επιφέρει ουσιαστικά αποτελέσματα. Σε κάθε εναλλαγή φάσεως, οι σύγχρονοί της βρέθηκαν σε σύγχυση επειδή ο παλιές συνταγές είχαν χάσει την ισχύ τους. αλλά και οι νέες συνταγές, που φαίνονταν να δίνουν οριστικές απαντήσεις σε συναντώμενες δυσκολίες, δεν είχαν παρά μόνο εφήμερη αποτελεσματικότητα. Άρα, η πλήρη κατανόηση του μηχανισμού της εξελίξεως του αποφασιστικού χαρακτήρα των ένοπλων δυνάμεων αποτελεί το κύριο κλειδί της στρατιωτικής στρατηγικής.
Τέλος, πολλοί τομείς της Στρατηγικής, παραμένουν ακόμη ανεξερεύνητοι ή έχουν εξερευνηθεί ατελώς.
Η πολιτική Στρατιωτική και η Διπλωματική, μολονότι χρησιμοποιούνται από αρχαιοτάτους χρόνους στην πράξη, δεν έχουν ακόμη διατυπωθεί κατά τρόπο απόλυτα προσδιορισμένο. Η Οικονομική Στρατηγική, αρκετά γνωστή από την εποχή της πρώτης βιομηχανικής και τεχνολογικής επαναστάσεως, αποτελεί ακόμη χώρο προς διερεύνηση. Αυτή όμως η συνιστώσα, που απαιτεί ενδελεχή και σε βάθος έρευνα, είναι η ψυχολογική Στρατηγική.
Ο Προσδιορισμός της ψυχολογίας των μαζών, των αρχηγών, των στρατών, των κυβερνήσεων και της διεθνούς κοινής γνώμης αποτελεί τον πλέον καθοριστικό παράγοντα, για τη σφαιρική σχεδίαση, μιας γενικής Στρατηγικής.
Συμπερασματικά, η Στρατηγική, όπως και όλες σχεδόν οι ανθρώπινες υποθέσεις οι οποίες έχουν να κάνουν με μελλοντικούς σχεδιασμούς, είναι πάνω από όλα ένας συνεχής αγώνας σκέψης και ανάλυσης.
Είναι συνιστώσα πλευρά της Φιλοσοφίας.
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
Με βάση τις Γενικές Αρχές της ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ, Συνάγεται το ακόλουθο Συμπέρασμα.
Ο κύβος Εθνικής Ισχύος αποτελεί κανόνα, για την Ύπαρξη – Λειτουργία και απόκτηση Ισχύος κάθε ελεύθερου και Κυρίαρχου Εθνικού Κράτους.
Συνεπώς η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, αποτελεί θεμελιώδη Άξονα, Επιρροής στην Διεθνή Πολιτική και επ’ αυτού, θα παίξει Καθοριστικό ρόλο η Εθνική μας εξωτερική πολιτική.
Λαμβανομένου υπόψη της λίαν εξέχουσας Γεωγραφικής μας Θέσεως, και η οποία συντίθεται, Γεωπολιτικά, Γεωοικονομικά, Γεωενεργειακά και κυριάρχως με εν Δυνάμει ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΡΟΛΟ, η Κυβέρνηση, οφείλει και υποχρεούται να επιβάλει την δεδομένη περιφερειακή μας Ισχύ στην Γεωπολιτική σκακιέρα.
Η ανάδειξη και Αξιολόγηση, πλέον από πλείστες πολιτικοοικονομικές και στρατιωτικές Διεθνείς γραφίδες, της εξέχουσες Γεωπολιτικής και Γεωοικονομικής Θέσεως της Ελλάδας, αποτελεί πλέον «Κοινό Μυστικό» για τους ισχυρούς παίκτες της Διεθνούς Σκακιέρας.
