Οι πολίτες της Ελλάδας κατέχονται από το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά η εμμονή που αποτυπώνεται στην στήριξη όλων εκείνων που συνετέλεσαν στην δημιουργία των απαραίτητων συνθηκών για την μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο. Μάλιστα, η
σχέση των δοτών πολιτικών με την πολιτική τοποθετείται σε αρνητική κλίμακα, αφού όχι μόνο δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αντιληφθούν ή να αποδεχθούν την καταστροφική τους συμμετοχή, αλλά συχνότατα αποδεικνύουν την αδυναμία τους να αντιληφθούν ακόμη και βασικούς όρους της πολιτικής.
Παπανδρέου, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην πρωθυπουργός, μόλις ανέλαβε την εξουσία: «Οι αντεξουσιαστές στην εξουσία»…
Διαμαντόπουλος, Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ: “Είμαι αναρχικός”… Και συνέχισε το πολιτικό του παραλήρημα λέγοντας πως ήταν “Εξέγερση δημοκρατών” τα Δεκεμβριανά του ’08…!
Τρεις φορές πριν τις τελευταίες εκλογές που “ανέδειξαν” την τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση, ο αρχηγός της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνης Σαμαράς, είχε προβεί στην χαρακτηριστική περί δημοκρατίας δήλωση: “Πρέπει να γίνουν εκλογές για να εκτονωθεί ο λαός”!!!
Από αυτές τις (αποσπασματικές) δηλώσεις εξάγεται ένα σαφέστατο συμπέρασμα: Ο μεν πρώην πρωθυπουργός δεν γνωρίζει καν τι είναι ο αντεξουσιαστής, ο δε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ιδέα τι ακριβώς εννοεί η λέξη «αναρχία»… Για τον Σαμαρά, φυσικά, δεν μπορεί να υπάρξει σχολιασμός, αφού βλέπει τις εκλογές σαν εκτόνωση του λαού και όχι σαν εντολή του λαού…
Σε αυτή την μεταλλασσόμενη και συνεχώς μεταβαλλόμενη στον άκρατο φασισμό πολιτική κουστωδία, όπου οι ιδεολογίες έχουν αντικατασταθεί από ιδεοληψίες και θεατρικούς ρόλους, όπου παρουσιάζονται ως μονοδρομιακές επιβεβλημένες λύσεις εκείνες που ισούνται με κοινωνικό αυτοχειριασμό, οι πολίτες αυτής της χώρας θα πρέπει –επιτέλους- να αντιληφθούν τα αυτονόητα και να αρνηθούν την σύμπλευση και την στήριξή τους σε πολιτικά μορφώματα ή πολιτικούς «λαγούς» που τολμούν να εξισώνουν εαυτούς με τις ανάγκες του κράτους ή να ορίζουν την ύπαρξη του κράτους ως μέρος των πολιτικών στοχεύσεών τους.
Αυτά τα εκτρωματικά πολιτικά σχήματα είναι συνεχώς αλληλοκαλυπτόμενα και δημιουργούν μία σε εικονική και ψευδέστατη αντιπαράθεση, ενώ στην ουσία βρίσκονται σε απολύτως αγαστή συνεργασία (κυρίως σε θέματα προώθησης συμφερόντων και συγκάλυψης ευθυνών). Έτσι κατορθώνουν να δημιουργούν μία εικονική – πλασματική πολιτική πραγματικότητα και ευαγγελιζόμενοι πως εργάζονται για το καλό της κοινωνίας και το συμφέρον της πατρίδας, επί της ουσίας επιδιώκουν και κατορθώνουν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Και όλα αυτά συμβαίνουν, φυσικά, ατιμωρητί, αφού πρώτα νομοθετούν την απαλλαγή τους κι έπειτα ενεργούν «καταλλήλως».
Σε ένα πολιτικό περιβάλλον που ομοιάζει περισσότερο με αναμοχλευόμενο βόθρο, η Ελληνική κοινωνία οφείλει να βρει τις κατάλληλες απαντήσεις, προκειμένου να υπάρξει μία επιτόπια αλλαγή της καταστροφικής για την χώρα πορείας. Δεν είναι απαιτητό, δεν είναι απλώς αδήριτη ανάγκη να υπάρξει η οργανωμένη αντίδραση με σχέδιο για το αύριο, αλλά επιβάλλεται να μην δοθεί καμία περαιτέρω παράταση στις πολιτικές εκείνες που αθωώνουν τους θύτες και ενοχοποιούν τα θύματα.
Το σύνδρομο της Στοκχόλμης ή η μνήμη του χρυσόψαρου (κύρια χαρακτηριστικά της σύγχρονης –και όχι μόνο- Ελληνικής κοινωνίας), θα πρέπει να εξοβελιστούν άμεσα, αφού μία συστημικά καλοσχεδιασμένη κοινωνική έκρηξη θα αποτελέσει και την ταφόπλακα για το σύνολο της χώρας και θα λειτουργήσει ως όπλο στα χέρια εκείνων που αναπνέουν για την με κάθε μέσο ύπαρξη και συμμετοχή τους στην εξουσία. Ο λαός, πραγματικός όμηρος της σημερινής κυβερνο-τρομοκρατικής πολιτικής, πρέπει άμεσα να κινήσει τις διαδικασίες της δικής του ολικής και συνειδητής επαναφοράς. Ειδάλλως, απειλείται από τα άγρια ένστικτα επιβίωσης που λίαν συντόμως θα κάνουν την παρουσία τους στους δρόμους των πόλεων…
Η απάντηση υπάρχει.
Ο τόπος ορίστηκε.
Η ευκαιρία μας δίνεται.
Εσύ θα λείπεις;
