προηγούμενου, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα το «ναυάγιο». Στο κείμενο δεν υπάρχει ούτε καν η διπλωματική αναφορά σε τροποποίηση του ισχύοντος προγράμματος.
Το προσχέδιο του ανακοινωθέντος δικαιώνει όσους εκτιμούσαν ότι δεν μπορούσε να υπάρξει συμφωνία, εφόσον δεν υπήρχε αναφορά σε κάποιου είδους “γέφυρα”. Οι βασικές αναφορές που προκάλεσαν την αντίδραση της ελληνικής πλευράς στην συνεδρίαση είναι πως «οι ελληνικές Αρχές έδειξαν ότι προτίθενται να ολοκληρώσουν επιτυχώς το πρόγραμμα, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα σχέδια της νέας κυβέρνησης» και ότι «οι Ευρωπαίοι προτιθέμεθα να κάνουμε την καλύτερη χρήση της υφιστάμενης ευελιξίας στο υφιστάμενο πρόγραμμα». Μια ακόμη φράση είναι ότι «οι ελληνικές Αρχές εξέφρασαν την πρόθεση τους να αιτηθούν μια εξάμηνο τεχνική παράταση του υφιστάμενου προγράμματος, ως ένα ενδιάμεσο στάδιο».
Στο κείμενο επίσης, υπάρχει σαφής αναφορά στη δέσμευση της Αθήνας να μην προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες, κυρίως στο πεδίο της φορολογίας, των αποκρατικοποιήσεων, των μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας, του τραπεζικού συστήματος και του συνταξιοδοτικού.
