Telegraph: το σκάνδαλο με τον διάδοχο του Γιούνκερ δείχνει ότι η ΕΕ είναι μια ψεύτικη δημοκρατία

Η ΕΕ, “στην οποία η Δημοκρατία ελέγχεται από μια αυτοεκλεγμένη Ελίτ”, αντιμετωπίζει μια άλλη κρίση, γράφει ο αρθρογράφος της Daily Telegraph Τιμ Στάνλεϊ. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο οργανισμός δεν μπορεί να αποφασίσει για τον νέο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η υποψηφιότητα του οποίου θα ήταν αποδεκτή από όλους τους συμμετέχοντες.

Το 2016, πολλοί υποστηρικτές του Brexit δεν ήξεραν τι ψήφισαν. Ωστόσο, οι αντίπαλοί τους δεν θα μπορούσαν να πουν τότε ποιος εκπροσωπεί τα συμφέροντά τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, να εξηγήσει τι είναι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ή ποιος είναι ο οποιοσδήποτε από τους Ευρωπαίους Επιτρόπους. Και αυτό είναι το πρόβλημα, επειδή η Δημοκρατία λειτουργεί μόνο όταν καταλαβαίνουμε  πώς λειτουργεί και ποιος ακριβώς συνεργάζεται με αυτή, γράφει στην Daily Telegraph o αρθρογράφος Tim Stanley.

“Η ΕΕ δημιουργήθηκε από ανθρώπους που φοβούνται τους ψηφοφόρους τους. Έτσι, εφεύραν μια δομή στην οποία η Δημοκρατία ελέγχεται από μια αυτοεκλεγμένη γραφειοκρατική Ελίτ “, αναφέρει ο Stanley.

To δημοκρατικό στοιχείο της ΕΕ εκπροσωπείται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο εξετάζει και τροποποιεί τους νόμους. Αλλά οι νόμοι γίνονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία παράλληλα επιβλέπει τους εθνικούς προϋπολογισμούς, επιβάλλει συμφωνίες και διαπραγματεύεται εμπορικές συμφωνίες.

Η απόφαση για το ποιος κυβερνά την Ευρωπαϊκή Επιτροπή λαμβάνεται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το οποίο περιλαμβάνει τους αρχηγούς των 28 κρατών μελών της ΕΕ. Επιλέγουν υποψηφίους για βασικές θέσεις, και μόνο τότε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει την ευκαιρία να τους εγκρίνει.

“Μην ανησυχείτε αν σας είναι δύσκολο να παρακολουθείτε όλες αυτές τις περιπέτειες. Έτσι είναι το σχέδιο. Στην Ευρώπη, η εξουσία διαιρείται σκόπιμα. Επομένως, κανείς δεν είναι απολύτως σίγουρος ποιος ευθύνεται για τα πάντα “, τονίζει ο δημοσιογράφος.

Ωστόσο, το 2014 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε μια “επικίνδυνη καινοτομία”. Επέμεινε ότι οι προεδρικοί υποψήφιοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα πρέπει να εκπροσωπούν τη μεγαλύτερη ομάδα νομοθετών. Μετά τις φετινές εκλογές, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα έγινε μια τέτοια ομάδα, πράγμα που σήμαινε ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έπρεπε να διορίσει τον Γερμανό συντηρητικό Manfred Weber.

Αλλά ο Weber δεν είχε εμπειρία. Αντιμετώπισε όχι καλά τους Ούγγρους εθνικιστές και δεν του άρεσαν οι Φιλελεύθεροι και οι Σοσιαλιστές στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Εάν το Συμβούλιο αναγνώριζε αυτόν τον “απαράδεκτο” υποψήφιο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα κέρδιζε την δυνατότητα να νομοθετήσει. Ως αποτέλεσμα, η Weber δεν έλαβε την απαραίτητη υποστήριξη, και η σύνοδος κορυφής για να βρει διάδοχο του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ “έγινε η μεγαλύτερη στη σύγχρονη ιστορία”, ισχυρίζεται ο αρθρογράφος.

Ο Stanley πιστεύει ότι η τρέχουσα κρίση θα επιλυθεί μόλις προκύψει από τον “ήσυχο συμβιβασμό” τον οποίο η ΕΕ είναι σε θέση να κάνει, αν χρειαστεί. Αλλά αν οι Βρυξέλλες κάνουν αυτό το βήμα, θα αποκαλύψουν ένα σοβαρό ελάττωμα στην οργάνωση του Ευρωπαϊκού εγχειρήματος.

“Η ΕΕ δεν μπορεί να επιτρέψει υπερβολικά μεγάλη δημοκρατία, διότι προσπαθεί να ικανοποιήσει και τις 28 χώρες της Ηπείρου. Και αν επιτρέψετε σε μια ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να αναλάβει την κεντρική σκηνή της ημερήσιας διάταξης, μπορούν να εναντιωθούν και άλλες φατρίες και ίσως και ολόκληρες χώρες. Και στο τέλος, η ευρωπαϊκή ενότητα θα καταστραφεί “, εξηγεί ο συντάκτης του άρθρου.

Η ΕΕ παραμένει μια βαρετή και απρόσωπη οργάνωση για κάποιο λόγο. Έτσι, το μπλοκ αποφεύγει τις εσωτερικές συγκρούσεις. Αλλά αυτό το σόου δεν μπορεί να γίνει πια. Οι ευρωπαϊκές χώρες κινούνται μακριά η μία από την άλλη. Η Ανατολή γίνεται όλο και πιο αυταρχική και η δύση γίνεται όλο και πιο φιλελεύθερη. Μερικοί θέλουν περισσότερη ολοκλήρωση, άλλοι θέλουν λιγότερη. Το μέλλον φαίνεται πιο ριζοσπαστικό και δημοκρατικό, ο αρθρογράφος είναι σίγουρος.

“Οι Φιλελεύθεροι, οι εθνικιστές και οι Πράσινοι πέτυχαν τα καλύτερα αποτελέσματα στις τελευταίες εκλογές, χωρίς να επιτρέψουν σε κανέναν να αποκτήσει πλειοψηφία και να δυσχεράνει τη διαπραγμάτευση κεκλεισμένων των θυρών. Και θα έρθει η στιγμή που αυτές οι ανακινήσεις θα απαιτήσουν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να αντικατοπτρίζει τις ανταγωνιστικές αξίες τους. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα αντισταθεί και όλα θα πάνε κατά διαόλου. Σε αυτή την περίπτωση, η Βρετανία δεν μπορεί να θεωρηθεί απερίσκεπτη για την αποχώρησή της από την ΕΕ, αλλά διορατική και λογική “, υποστηρίζει ο Stanley.

Μετά το ξεκίνημα της Teresa May, το εμπόριο και η μετανάστευση ήρθαν στο προσκήνιο. Ίσως ο λόγος είναι ότι αυτά τα ερωτήματα απαιτούν πρακτικές απαντήσεις, και η έννοια της “κυριαρχίας” συχνά παραβλέπεται ως ακαδημαϊκή έννοια.

Ωστόσο, “Ποιος μας ελέγχει;” είναι το πιο σημαντικό ερώτημα που όλοι οι άλλοι ρωτούν. Αν είναι αδύνατο να απαντήσετε με ευκολία, τότε κάτι δεν πάει καλά με το σύστημα ελέγχου σας, ο συντάκτης του άρθρου δίνει έμφαση.

“Γι ‘ αυτό δεν έχω ιδέα για τι πιστεύουν ότι αγωνίζονται οι άνθρωποι όταν κυματίζουν σημαίες της ΕΕ έξω από το βρετανικό Κοινοβούλιο. Για την εξουσία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Επιτροπής ή του Συμβουλίου; Σε περίπτωση πολέμου μεταξύ της ΕΕ και, ας πούμε, της Ρωσίας, με ποιον Επίτροπο θα πάνε στη μάχη; Ποια οδηγία της ΕΕ θα έχουν στα χείλη τους; “ρωτάει ο Στάνλεϊ ρητορικά.

Ο αρθρογράφος προτείνει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν θέλουν να διατηρήσουν την υπάρχουσα δομή εξουσίας στην ΕΕ, αλλά την ίδια την ιδέα της Ευρώπης, η οποία είναι κοντά στους υποστηρικτές του “Brexit“. Όλοι τους θέλουν να ανταλλάξουν με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, να ταξιδέψουν στην ήπειρο όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα, να μάθουν γλώσσες, να μάθουν ο ένας τον πολιτισμό του άλλου και να διατηρήσουν την ειρήνη.

“Αλλά που μόνο στην Ήπειρο υπάρχει αυτή η εμμονή ότι για την επίτευξη αυτών των στόχων, χρειάζεται ένας μηχανισμός ελέγχου, πρώτα απ ‘ όλα, μια συσκευή ελέγχου που αμολάει θραύσματα στα μάτια. Είναι αυτή η σημαντική διαφορά στην πολιτική κουλτούρα που τους κάνει Ευρωπαίους και εμάς Βρετανούς “, ολοκληρώνει τον Τιμ Στάνλεϊ.