Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Ολοκληρώνεται σήμερα η σύνοδος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας με ένα πάνελ που θα παρακολουθήσουν ελάχιστοι από τους συνέδρους, αφού οι περισσότεροι «πετούν» για τις πατρίδες τους τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές.
Ανάμεσα σε αυτούς που ήρθαν, είδαν και απήλθαν και ο υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας, ο συμπαθής και ξύπνιος Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο οποίος συνοδευόταν από τον αναπληρωτή του, τον ικανό Γιώργο Χουλιαράκη.
Πριν την άφιξη τους στην Ουάσιγκτον, την περασμένη Πέμπτη, η Ελλάδα «καιγόταν» από τις ανταποκρίσεις και τα δημοσιεύματα, ότι τούτη η σύνοδος θα ήταν αυτή που θα έκλεινε την αξιολόγηση και θα ξεκινούσε ταυτόχρονα η συζήτηση για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Διάβαζα εφημερίδες, παρακολουθούσα δελτία ειδήσεων από την Ελλάδα και ντρεπόμουνα. Διότι γνώριζα πως σε τούτη τη σύνοδο η Ελλάδα δεν θα ήταν καν θέμα συζήτησης. Μεγάλα διεθνή μέσα ενημέρωσης έδωσαν εντολή στους ανταποκριτές τους, να μην ασχοληθούν καν με το «Ελληνικό Ζήτημα».
ΔΕΝ έγινε τίποτα από τα παραπάνω. Ούτε η αξιολόγηση ολοκληρώθηκε, ούτε η συζήτηση για το χρέος ξεκίνησε. Το μόνο στο οποίο συμφώνησαν οι Έλληνες υπουργοί και οι δανειστές της Ελλάδας ήταν η επιστροφή των εκπροσώπων των Θεσμών για ένα νέο γύρο συζητήσεων, που ίσως οδηγήσουν στο ποθητό αποτέλεσμα. Πιάστο αυγό και κούρευτο, δηλαδή…
Αναχωρώντας από την Ουάσιγκτον ο κ. Τσακαλώτος δεν έκανε δηλώσεις. Η διαπραγμάτευση βρίσκεται στην πιο ευαίσθητη και κρίσιμη φάση της και δεν είναι τρελός να κάνει προβλέψεις που θα αποδειχθούν λάθος. Άλλωστε, το πάθημα γίνεται μάθημα μερικές φορές. Αυτή η αξιολόγηση κλείνει από το Νοέμβριο και φτάνουμε αισίως στην Πρωτομαγιά χωρίς να μπορούμε μετά βεβαιότητας να υποστηρίξουμε ότι «είμαστε κοντά». Ένας εκ των συνομιλητών του Έλληνα υπουργού Οικονομικών του είπε κάποια στιγμή «μήπως να ξεχάσουμε το ορόσημο της 22ης Μαίου»; Αν δεν έχουμε λύση του προβλήματος μέχρι το τέλος του ερχόμενου μήνα, να προετοιμαζόμαστε για δυσάρεστες εξελίξεις.
Ο κ. Τσακαλώτος, δεν μίλησε λοιπόν και σοφά έπραξε. Όμως έκανε ενημέρωση ελληνική πηγή, η οποία ήταν μέσα στην απόλυτη αισιοδοξία, για να αναγκαστεί στο τέλος να παραδεχθεί ότι βρισκόμαστε στην κόψη του ξυραφιού. Υπό την έννοια ότι και το κλείσιμο της αξιολόγησης είναι μία καλή πιθανότητα, αλλά και η κατάρρευση της, προσθέτω εγώ.
Έγραφα χθες για «την ανύπαρκτη “συγνώμη” του Πολ Τόμσεν και το ναυάγιο της ελληνικής δημοσιογραφίας». Που βασικά έδειχνα τον τρόπο ενημέρωσης του έρμου του ελληνικού λαού, που δεν αντιδρά διότι προφανώς έχει φλομώσει από τον σανό. Ποιος ήταν ο στόχος των δημοσιογράφων που προσπάθησαν να πείσουν ότι ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Διεύθυνσης του Ταμείου ζήτησε συγνώμη από τον ελληνικό λαό για τα λάθη του; Η παραπλάνηση.
Ποιος ήταν ο στόχος των δημοσιογράφων που με ποταμούς κειμένων και ανταποκρίσεων μας ζάλισαν τα …αυτιά με το κλείσιμο της αξιολόγησης στη σύνοδο του ΔΝΤ; Η παραπλάνηση βεβαίως.
Δεν γνωρίζω εάν πίσω από τις ανταποκρίσεις και τα δημοσιεύματα βρίσκονται υπουργοί της κυβέρνησης, που μετέτρεψαν τους δημοσιογράφους σε …«βαποράκια» για να «φτιάξουν» το κλίμα ενόψει ενός δυσάρεστου αποτελέσματος της διαπραγμάτευσης. Θα μπορούσαν να το είχαν κάνει και άλλοι πολιτικοί παράγοντες, όχι τόσο φιλικοί προς την κυβέρνηση, για να την εκθέσουν. Ότι και να συμβαίνει, θύμα ήταν πάλι η ενημέρωση του ελληνικού λαού. Και την ευθύνη έχουν πρώτιστα οι δημοσιογράφοι, που αποδέχονται να παραπλανούν συνειδητά.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Όσοι ζήσαμε την περιπέτεια του MEGA, όταν χάλασε η φήμη του καναλιού λόγω της μέχρι αηδίας υποστήριξης των Μνημονίων και των Προγραμμάτων, γνωρίζουμε από πρώτο χέρι πως οι πολίτες που επιλέγουν την πληροφόρησή τους από την τηλεόραση, δεν ξεχνούν όταν «πονούν». Και το MEGA πόνεσε τους πιστούς τηλεθεατές του. Το πάθημα δεν έγινε μάθημα για τα άλλα κανάλια. Προσωπικά δεν έχω αμφιβολία ότι οι πολίτες ούτε κουτόχορτο τρώνε, και όταν επικρατεί το ψέμα από την αλήθεια, τιμωρούν. Είναι ένας χρόνος τώρα που το Μεγάλο Κανάλι σίγησε. Συναντώ και σήμερα ανθρώπους, που βγάζουν την οργή τους με ύβρεις για τους λίγους φιλομνημονιακούς δημοσιογράφους του MEGA. Δεν είναι αυτό το θέμα, όμως. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι 500 και πλέον άνθρωποι ζουν για ένα χρόνο μέσα στην αβεβαιότητα. Αναγκαστικά θα επανέλθω…
mignatiou.com
