Τις τελευταίες ημέρες σ΄όλες τις δημόσιες τοποθετήσεις του ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος αναφερόμενος στις περικοπές που υπέστησαν οι στρατιωτικοί τους αποδίδει τα εύσημα επισημαίνοντας ότι “με υψηλό φρόνιμα και ηθικό έχουν αποσυνδέσει τα όποια παράπονα και
τις όποιες διαμαρτυρίες για την δύσκολη καθημερινότητα που περνούν, από την επιτέλεση του καθήκοντος. Και φέρνουν σε πέρας την αποστολή τους κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο”.
“Τιμοκατάλογο καθήκοντος” οι στρατιωτικοί δεν είχαν ποτέ. Όχι μόνο τώρα με την κρίση αλλά και πριν απ΄ αυτή. Όταν ήταν και πάλι οι πιο κακοπληρωμένοι του ευρύτερου δημόσιου τομέα.
Όταν ήταν -και είναι- εργαζόμενοι όλου του 24ωρου, αλλά χωρίς δικαίωμα σε υπερωρία.
Όταν παρείχαν -και παρέχουν- κοινωνικό έργο 365 ημέρες το χρόνο καλύπτοντας τις μαύρες τρύπες του κράτους.
Όταν οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, δηλαδή η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έδιναν που και που και όταν η κατάσταση έφθανε στο απροχώρητο κάποιο επίδομα, αντί για αύξηση μισθού.
Όλα αυτά οι στρατιωτικοί τα δέχτηκαν πάντα σιωπηλά. Οι ηγεσίες τους ποτέ δεν μίλησαν,άρα ποιος θα το έκανε.
Ποτέ βέβαια δεν πίστεψαν ότι η χώρα θα έφθανε σ΄ αυτό το σημείο. Αλλά πολύ περισσότερο δεν πίστευαν ότι κυβερνήσεις αυτής της χώρας θα άφηναν στο έλεος των απαιτήσεων ξένων δανειστών και δυνάμεων ακόμη κι αυτές τις Ένοπλες Δυνάμεις. Γιατί αυτό έγινε τα τελευταία τρία χρόνια, όσο κι αν το “στρογγυλεύουν” και το “στρογγυλεύουμε”…
Συνεπώς τα εύσημα είναι μάλλον περιττά και παραπέμπουν στην αξέχαστη ταινία με πρωταγωνιστή τον αξέχαστο Λογοθετίδη και τον στρατηγό Δεκαβάλα.
