Το χρέος ως οφειλή, και το Χρέος ως υποχρέωση, καθήκον.
Για το πρώτο ”σκίζονται” και ορκίζονται στ’ όνομά του όλοι ανεξαιρέτως οι εθνοπροδότες που κυβερνούν τα τέσσερα-πέντε τελευταία χρόνια, χωρίς να δίνουν δεκάρα για το δεύτερο.
Από την άλλη, το υψηλότερο Χρέος είναι η πίστη και η υπεράσπιση της πατρίδας.
Ακολουθούν η πίστη και η διαφύλαξη των παραδόσεων και του πολιτισμού του γένους, η προστασία της δημοκρατίας, η προστασία της οικογένειας, η ανατροφή, μόρφωση και υγεία της νέας γενιάς, των παιδιών μας.
Το χρέος ως οφειλή, όπως αυτό εμφανίζεται από τρόϊκες και κυβερνώντες δεν αφορά και δεν αναγνωρίζεται από τον λαό.
Άλλωστε δεν είναι ο λαός που το δημιούργησε, ούτε το επεδίωξε, ούτε ωφελήθηκε κάτι απ’ αυτό.
Με τόσο τεράστιο ”εθνικό χρέος”, πού είναι η Υγεία που θά ‘πρεπε να έχει; Πού είναι η Παιδεία; Που οι παραγωγικές υποδομές; Που η μοντέρνα και αποτελεσματική Δημόσια Διοίκηση;
Με απλή αριθμητική δημοτικού, και με στατιστικό δεδομένο ότι κατά μέσον όρο, τα τελευταία επίμαχα τριάντα χρόνια, το έλλειμμα του προϋπολογισμού ήταν 4 δις (σε ευρώ) κάθε χρόνο, το πραγματικό χρέος ανέρχεται σε 120 δις ευρώ. Τα υπόλοιπα 260 δις που ”χρωστάμε” πού πήγαν;
Πήγαν σε τόκους, προμήθειες, μίζες, στις τσέπες ”εθνικών εργολάβων” και ”εθνικών προμηθευτών”, στις τσέπες των κομμάτων, σε πολιτικούς, διοικητές τραπεζών, ”golden boys”,συγγενείς και παρατρεχάμενους.
Εκεί που έπρεπε να γίνουν πανεπιστήμια, νοσοκομεία, υποδομή για αγροτική, βιοτεχνική και βιομηχανική παραγωγή, έγιναν τσιμέντα, άσφαλτος, διόδια, και καταθέσεις στις τράπεζες του εξωτερικού.
Ο λαός δεν ωφελήθηκε τίποτα, ή ωφελήθηκε ψίχουλα απ’ την μεγάλη ρεμούλα.
ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ το χρέος σαν οφειλή, ΑΛΛΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥ.
Γι αυτό το Χρέος θα παλέψει και θα αγωνιστεί ο λαός, δίνοντας όπως πάντα ακόμα και το αίμα του.
Το άλλο, το χρέος, ας το ξεπληρώσουν μεταξύ τους, και ας το πάρουν μαζί και στους τάφους τους, τρόΙκες, τράπεζες, τοκογλύφοι και δωσίλογοι πολιτικοί..
