“Δυσαρεστημένος” φέρεται να είναι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος από την μετακίνησή του στο ΥΠΕΘΑ από το ΥΠΕΞ. Πολλοί αποδίδουν την ενόχληση στο γεγονός ότι η “μετάθεση” δεν
συνοδεύτηκε και από μια θέση αντιπροέδρου. Σίγουρα αυτό έχει παίξει το ρόλο του. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος γνωρίζει ότι η επιστροφή στο ΥΠΕΘΑ δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το κόκκινο χαλί που θα πατήσει το μεσημέρι στο ΥΠΕΘΑ έχει γίνει πια…ναρκοπέδιο. Το ΥΠΕΘΑ δεν είναι πλέον το όνειρο κάθε πολιτικού. Η κατάσταση έχει γίνει “ζόρικη”.
Στην προηγούμενη θητεία του στο ΥΠΕΘΑ επί κυβερνήσεως Παπαδήμου το πρσωρινό της παρουσίας του στη καρέκλα του υπουργού έκανε την κατάσταση απλή. Μερικά θερμά λόγια προς τους ήδη δοκιμαζόμενους στρατιωτικούς, διαρκής παρουσία σε ακριτικές μονάδες, αξιοποίηση του “επικοινωνιακού” του ταλέντου και όλα πήγαν πρίμα. Από σήμερα θα καταλάβει ότι τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.
Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος καλείται πλέον να ασκήσει πολιτική σ΄ ένα χώρο εξαιρετικά ταραγμένο και απογοητευμένο. Οι στρατιωτικοί έχουν υποστεί μειώσεις της τάξεως του 40% .Και αναμένουν την ανακοίνωση του νέου κύκλου περικοπών που μοιάζει αναπόφευκτος. Τα θερμά λόγια συμπαράστασης δεν θα είναι αρκετά.
Ο ΥΠΕΘΑ θα “νοιώσει” και την απόλυτη εξουσία που ασκεί το οικονομικό “αντιμιλιταριστικό” επιτελείο της πλατείας Συντάγματος στις Ένοπλες Δυνάμεις. Ο Στουρνάρας “έχει τα κλειδιά της Άμυνας” και είναι ένα ερώτημα αν ο Αβραμόπουλος θα παραμείνει “υπάκουος” όπως ο Πάνος Παναγιωτόπουλος που σήμερα αποχωρεί.
Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι ο Αβραμόπουλος έχει εικόνα του ΥΠΕΘΑ και των θεμάτων του. Τα οποία στον χρόνο που έλειψε …δεν άλλαξαν καθόλου! Τα υποβρύχιά μας εξακολουθούν “σαπίζουν” στον Σκαραμαγκά, τα παλιότερα 209 δεν έχουν ακόμη μπαταρίες, τα άρματα μάχης είναι χωρίς πυρομαχικά, οι διαθεσιμότητες οπλικών συστημάτων είναι “προβληματικές”. Δεν θα χρειαστεί και πολύ ενημέρωση για να ξεκινήσει.
Το βασικότερο θέμα όμως είναι οι άνθρωποι των Ενόπλων Δυνάμεων. Αυτοί θα είναι πολύ διαφορετικοι. Τα αποθέματα υπομονής τους έχουν εξαντληθεί. Δεν υπάρχει χρόνος για υποσχέσεις . Χρειάζονται έργα τώρα. Και δεν είναι μόνο το οικονομικό που μπορεί να δώσει κάποια ανάσα. Αν σ΄ αυτό το επίπεδο τίποτα δεν μπορεί να σωθεί ας ασχοληθεί με όλα αυτά που τουλάχιστον θα επικρατήσει η αξιοκρατία στις μεταθέσεις και στις τοποθετήσεις τους,ότι θα γίνονται κατανοητά και θα επιλύονται όπου είναι δυνατόν τα καθημερινά τους προβλήματα. Ότι θα έχουν την ίδια ελπίδα όλοι να πάρουν αυτό που δικαιούνται.
Ας κλείσει τις πόρτες στους πάντα “ζωηρούς” και “απαιτητικούς” απόστρατους της Συγγρού.
Κι ας βάλει στην άκρη την “πολιτική της σιδηράς πυγμής” που μια μικρή κυβερνητική ομάδα επέλεξε ως τακτική.
Ίσως έτσι να έχει ελπίδα να μην πατήσει νάρκη στο κόκκινο χαλί.
