πολιτικοί, εκπροσωπώντας τα κόμματά τους, θέτουν πολλά θέματα -ουσιαστικά και μη-, η πλειοψηφία των εκπροσώπων των πολιτικών κομμάτων όμως αλλά και τα ίδια τα κόμματα, έχουν εκτός ατζέντας για το πως θα αντιμετωπίσουμε την προκλητικότητα της Τουρκίας.
Αποτελεί κρίσιμο ερώτημα για το ποια θα είναι η πορεία των εξοπλιστικών προγραμμάτων της χώρας μας, την στιγμή που οι δανειστές έχουν »παγώσει» τα πάντα στην οικονομία μας και σαν φυσικό επακόλουθο είναι να επηρεαστούν και οι Ένοπλες Δυνάμεις ενώ από την άλλη η Τουρκία έχει αυξήσει δραματικά τα τελευταία χρόνια τις αμυντικές της δαπάνες.
Το ερώτημα φυσικά είναι γιατί οι πιστωτές μας, ενώ γνωρίζουν τις απειλές της Τουρκίας, δια την εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας, εξακολουθούν να πιέζουν και μάλιστα επίμονα στην μείωση του αξιόμαχου του Ελληνικού στρατεύματος.
Βέβαια το ζήτημα είναι άλλο, ποια είναι η στάση των πολιτικών μας μπροστά σε αυτές τις αποφάσεις.
Η προκλητικότητα της Τουρκίας συνεχίζεται, αναβαθμίζεται συνεχώς και μάλιστα τους τελευταίους μήνες σε έντονο ρυθμό.
Οι εμπλοκές και οι παραβιάσεις είναι ένα συχνό φαινόμενο πλέον στο Αιγαίο, με την Τουρκία να θέλει να δοκιμάσει τις επιχειρησιακές δυνατότητες των Ενόπλων Δυνάμεων σε περίοδο κρίσης.
Δύο είναι τα χαρακτηριστικά παραδείγματα της τουρκικής προκλητικότητας το τελυταίο χρονικό διάστημα πρώτον, η δήλωση του Α/ΓΕΝ του τουρκικού ναυτικού Μπουλέντ Μποστάνογλου, όταν ρωτήθηκε τι θα γίνει αν τα πλοία του τουρκικού πολεμικού ναυτικού κατά τη διάρκεια των ασκήσεων «Γαλάζια Φάλαινα» που πραγματοποιούν συναντηθούν με ελληνικά ή ισραηλινά πολεμικά σκάφη, απάντησε: «Θα κινηθούμε σύμφωνα με τους κανόνες εμπλοκής που μας έχουν δοθεί.
Οι κανόνες εμπλοκής έχουν παραδοθεί από το γραφείο του πρωθυπουργού στο γενικό επιτελείο ενόπλων δυνάμεων κι από εκεί στο γενικό επιτελείο ναυτικού. Οι δυνάμεις μας θα συνεχίσουν τις δραστηριότητές τους στην περιοχή για την επίγνωση κατάστασης».Σημειωτέον ότι οι λεγόμενοι «κανόνες εμπλοκής» είναι κανόνες σχετικά με την έκταση των στρατιωτικών μέτρων που λαμβάνει ένα κράτος απέναντι σε εξωτερικές απειλές.
Στη συνέχεια, η απόφαση που έλαβε στις 31-12-2014 η Άγκυρα να κλείσει μονομερώς μεγάλες θαλάσσιες περιοχές στο βόρειο, νότιο και κεντρικό Αιγαίο για εκπαιδευτική δραστηριότητα των τουρκικών ΕΔ.
Παρά τις συνεχείς προκλήσεις βέβαια, το ηθικό η δυναμική και πίστη των στελεχών ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων είναι στο μέγιστο. Διαθέτουμε αυτή τη στιγμή μία απο τις καλύτερες αεροπορίες στο κόσμο.
Οι πιλότοι και οι μηχανικοί, δίνουν ένα τιτάνιο αγώνα καθημερινά. Το ναυτικό είναι έμπειρο και μπορεί να αποτρέψει τις επικίνδυνες καταστάσεις. Το ίδιο και ο Στρατός Ξηράς.
Πριν συνεχίσω στην ανάλυση, να ξεκαθαρίσω πως αυτές οι γραμμές γράφονται κυρίως για να αφυπνίσουν, τους »χαρτογιακάδες» των Αθηνών και όχι να σπείρουν το τρόμο.
Ας περάσουμε τώρα στους εξοπλισμούς της τουρκίας, όπου η χρηματοδότηση του ΥΠΑΜ της γειτονος χώρας αύξήθηκε κατά 4,9 % σε σχέση με το 2014 φτάνοντας στα 29,8 δισ. τουρκικές λίρες.
Η Τουρκία έχει προγραμματίσει την υλοποίηση κατασκευής νέου εγχώριου στρατιωτικού αεροπλάνου.
Επίσης εγκρίθηκε η παραγωγή νέου εθνικού τυφεκίου πεζικού.
Η Τουρκία προβλέπεται να αγοράσει 100 μαχητικά F-35, συνολικού κόστους 16 δισεκ. δολαρίων.
Την ίδια ώρα που η χώρα μας προμηθεύετε μεταχειρισμένα οπλικά συστήματα, η Τουρκία λέει όχι.
Επίσης, έχει εγκριθεί η κατασκευή εγχώριου άρματος μάχης τύπου ALTAY.
Και δυστυχώς η λίστα μεγαλώνει.
Αξίζει να σημειωθεί ότι υπό άλλες οικονομικές συνθήκες και βάσει εξοπλιστικού προγράμματος 2011-2015 για την ελληνική ΠΑ, θα έπρεπε να είχαν ολοκληρωθεί ή θα ολοκληρώνονταν οι παραδόσεις 40 νέων μαχητικών αεροσκαφών τέταρτης ή, ακόμη, και πέμπτης γενιάς.
Την ίδια στιγμή, oι μίζες από τα εξοπλιστικά προγράμματα των τελευταίων 15 χρόνων που διερευνά η ελληνική Δικαιοσύνη υπολογίζονται περίπου σε 1 δισ. ευρώ.
Δυστυχώς η πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας μας απέτυχε να εκπονήσει ένα στρατηγικό σχέδιο βιώσιμης βιομηχανική ανάπτυξης.
Η Τουρκία όμως από το 2000 έχει εκπονήσει το εθνικό σχέδιο έρευνας και τεχνολογίας.
Η χώρα μας σίγουρα περνά μία μεγάλη κρίση τα τελευταία χρόνια, όμως ο εξωτερικός πυλώνας του Έθνους, δηλαδή οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν αφεθεί από την πολιτική ηγεσία στον αυτόματο πιλότο.
Τα στελέχη δίνουν έναν άξιο αγώνα και πρέπει όλοι να τους συμπαρασταθούμε.
Οι ΕΔ ακόμα αντέχουν, το θέμα όμως ειναι για πόσο ακόμα.
Η κατάσταση σε λίγα χρόνια θα είναι ανεξέλεγκτη και επικίνδυνη.
Δυστυχώς τα παραπάνω, μέχρι σήμερα, οι πολιτικοί μας δεν τα έλαβαν καθόλου υπόψη. Ζώντας σε μια δική τους πραγματικότητα νομίζουν ότι μπορούν ή ότι έχουν το δικαίωμα να υποθηκεύουν τις τύχες ενός ολόκληρου λαού με την απρονοησία που τους διακρίνει.
Θέλουμε να ελπίζουμε ότι κάτι θα αλλάξει…
