Ένα μέλος της ενωμένης Ευρώπης δεν μπορεί να είναι η βάση των τρομοκρατών – δηλαδή έτσι τώρα αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τον Ερντογάν στην Δύση.
Τις προσεχείς εβδομάδες θα πρέπει, τέλος, να διευκρινιστούν οι σχέσεις της Άγκυρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μπορούμε να πούμε ότι μετά από ένα αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία, το οποίο έληξε με νίκη για τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καμία σοβαρή επαφή με τους Ευρωπαίους, δεν έχει γίνει. Οι μαζικές “εκκαθαρίσεις ” του κρατικού μηχανισμού, η πανωλεθρία του στρατού, και, εν μέρει της αστυνομίας, οι απολύσεις δεκάδων χιλιάδων δασκάλων και καθηγητών του πανεπιστημίου, και το σημαντικότερο, η υπόσχεση για την αποκατάσταση της θανατικής ποινής (η οποία είναι αντίθετη προς τις θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ), – όλα αυτά, φυσικά, δεν συμβάλλουν στη βελτίωση των επίσημων σχέσεων της Άγκυρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Λαμβάνοντας ιδιαίτερα υπόψη ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν αποδεικνύει προσεκτικά ότι έχει τώρα έναν άλλο πιθανό πιο κοντινό σύμμαχο – την Ρωσία.
Εν τω μεταξύ, η ΕΕ και η Τουρκία θα πρέπει με κάποιο τρόπο να λύσουν διάφορα στρατηγικά θέματα που είναι «κολλημένα» πριν από την αποτυχημένη απόπειρα ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος του ριζοσπαστικού αυταρχισμού ή ακόμα και, όπως λένε κάποιοι ειδικοί, του ολοκληρωτικού μετασχηματισμό του τουρκικού καθεστώτος.
Το πρώτο θέμα αφορά τους Ευρωπαίους και όχι τους Τούρκους.
Μιλάμε για την αποκαλούμενη συμφωνία της μετανάστευσης, σύμφωνα με την οποία η Τουρκία πρέπει να δεχθεί στο έδαφός της ένα μεγάλο μέρος των απελαθέντων προσφύγων από την Ευρώπη που προέρχονται από τη Συρία (αλλά και από άλλες χώρες, αν βρέθηκαν στην ΕΕ από το τουρκικό έδαφος). Σε αντάλλαγμα για κάθε έναν από αυτούς που θα αποβληθούν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Ευρωπαίοι οφείλουν να αναλάβουν τον ανάλογο αριθμό Συρίων.
Ωστόσο, η ΕΕ μπορεί να τα επιλέξει για τον εαυτό της μεταξύ εκείνων που θα βρίσκονται στο έδαφος των τουρκικών προσφυγικών καταυλισμών. Αυτές όμως οι τουρκικές υπηρεσίες πρέπει να πληρώνονται μάλλον γενναιόδωρα και μόνο η πρώτη δόση – κόστισε € 3.000.000.000.
Με τη σειρά της, η Τουρκία, ως μέρος της συμφωνίας, επρόκειτο να λάβει (εκτός από τα χρήματα) την κατάργηση του καθεστώτος θεωρήσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση, και στο εγγύς μέλλον να γίνει ένας από τους συμμετέχοντες σε αυτό την υπερεθνικό σχήμα. Ωστόσο, όλα αυτά συνέβαιναν στην τουρκική κυβέρνηση, της οποίας πρωθυπουργός ήταν ο Αχμέτ Νταβούτογλου ο οποίος αναγκάστηκε να παραιτηθεί “εθελοντικά”, συμπεριλαμβανομένων ενδεχομένως, των πολύ στενών δεσμών του με τις Βρυξέλλες.
Για τον Ερντογάν, ο οποίος, μετά την καταστολή του πραξικοπήματος μετατράπηκε σε έναν σχεδόν απεριόριστο δικτάτορα οι αξίες των συμφωνιών με την ΕΕ είναι ήδη αρκετά προφανείς. Γιατί, για παράδειγμα, να μεταφέρει ορισμένες εξουσίες σε υπερεθνικό επίπεδο, όταν τις έχει όλες ακριβώς συγκεντρωμένες στα χέρια του; Ή, ποια είναι η ανησυχία του αν η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίσει ότι στη χώρα του, αυτός είναι εντάξει με τα ανθρώπινα δικαιώματα, αν απελευθερώσει από τη φυλακή σχεδόν 40 χιλιάδες μικρο εγκληματίες και στείλει στην θέση τους τους πολιτικούς του αντιπάλους , και στη συνέχεια, πάντα πρόθυμα να αποδώσει σ’ αυτούς την θανατική ποινή;
Όλα αυτά είναι καλά κατανοητά στην ΕΕ. Οι Αυστριακές αρχές, για παράδειγμα, δηλώνουν ρητά ότι κατά την προσεχή διάσκεψη κορυφής του Σεπτεμβρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ότι πρόκειται να επιτευχθεί η τελική, μια για πάντα, απόρριψη της ιδέας να δεχτούν την Τουρκία στις τάξεις της κοινής Ευρωπαϊκής οικογένειας. Στη Γερμανία, την πιο ενεργή στάση έχει το Υπουργείο Εσωτερικών. Από τη μία πλευρά, ο υπουργός Τόμας ντε Μεζιέρ την Πέμπτη, 18 Αυγούστου, προτίθεται να παρουσιάσει το νέο πρόγραμμα για τη βελτίωση της ασφάλειας και της συνεργασίας με τους μετανάστες, το οποίο, μεταξύ άλλων, είναι σαφώς ένα δίχτυ ασφαλείας και ο τερματισμός της υπόθεσης της συμφωνίας με την Τουρκία (περισσότερα για αυτό εδώ [3 ]). Από την άλλη, η υπηρεσία του στις 16 Αυγούστου διέπραξε «διαρροή » των πληροφοριών στα μέσα ενημέρωσης, όπου οι τουρκικές αρχές κατηγορούνται άμεσα για το γεγονός ότι η χώρα τους έχει γίνει σχεδόν μια βάση για τη διεθνή ισλαμική τρομοκρατία. Αυτό, φυσικά, κλείνει αυτόματα μια τέτοια κατάσταση ως τρόπος της κατάργησης του καθεστώτος της βίζας με την ΕΕ και, κυρίως, να συμμετάσχουν σε αυτήν την ένωση.
Σε γενικές γραμμές, τόσο από την ΕΕ όσο και τα σήματα της Τουρκίας είναι αρκετά σαφή. Το πιο πιθανό, μέσα στις επόμενες εβδομάδες θα είναι δυνατόν να παρακολουθήσουμε το τελικό “διαζύγιο” της Άγκυρας και των Βρυξελλών, ο «μήνας του μέλιτος» πέρασε σε ξαφνική και βίαιη διαμάχη. Σχετικά με την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ είναι πιθανό να πρέπει να το ξεχάσουμε , για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτό σημαίνει ότι η συμφωνία της μετανάστευσης παύει να υπάρχει πριν από το τέλος του 2016, η οποία θα κάνει, τελικά, τους Ευρωπαίους γραφειοκράτες να μην αναζητήσουν εύκολες λύσεις και να αναλάβουν την εκπόνηση αυτής της μακροπρόθεσμης μεταναστευτικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ivan Preobrazhensky
http://www.rosbalt.ru
tokoutsavaki.blogspot.gr
