© AP Photo / Turkish Military, pool Ελιγμοί του Τουρκικού Στρατού στα Νότια σύνορα της χώρας. Φωτογραφία αρχείου
Gevorg Mirzayan, Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Οικονομικών υπό την κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας, για το RIA Novosti
Η Τουρκία ετοιμάζεται να λύσει το «κουρδικό πρόβλημα» με στρατιωτικά μέσα. Και ξέρει πώς να πείσει την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα να μην ανακατευτούν μαζί της σε αυτόν τον ευγενή σκοπό
Θα καταστρέψει τον διάδρομο
Η Άγκυρα προτίθεται να αναλάβει στρατιωτική δράση εναντίον των Κούρδων της Συρίας στην Afrin και στην Ιεράπολη Συρίας. Αυτό δήλωσε ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά τη διάρκεια της ομιλία του προς τους Τούρκους βουλευτές. «Ήρθε η ώρα να καταστρέψουμε τελικά το σχέδιο για τη δημιουργία διαδρόμου από την αυτονομιστική τρομοκρατική οργάνωση στη Συρία», – δήλωσε ο Τούρκος ηγέτης. Προφανώς, ο ίδιος εννοούσε τον «κουρδικό διάδρομο» που εκτείνεται κατά μήκος ενός μεγάλου μέρους των Συριο-τουρκικών συνόρων, ο οποίος, σύμφωνα με τον Ερντογάν, θα αποσταθεροποιήσει τις κουρδικές περιοχές στην τουρκική πλευρά του, και τον εφοδιασμό τους με όπλα. Ως εκ τούτου, για να αποφευχθεί η μετάσταση η Άγκυρα είναι έτοιμη να καταστρέψει τον όγκο με την μορφή του Συριακού Κουρδιστάν – Ο Ερντογάν για αυτό εδώ και πολύ καιρό λέει ότι είναι θέμα εθνικής ασφάλειας.
Ναι, αυτή την θέληση της Τουρκίας την εκφράζει για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Ναι, μέχρι τώρα μόνο οι τελευταίες Τουρκικές προειδοποιήσεις παραμένουν προειδοποιήσεις.
Αλλά τώρα είναι πιο κοντά από ποτέ στην πραγματοποίηση. Μετά από όλα, η Τουρκία εργάζεται σκληρά για να αφαιρέσει τα δύο κύρια εμπόδια στη λειτουργία, τα οποία είναι οι ΗΠΑ και η Ρωσία.
Όπως είναι γνωστό, οι Κούρδοι της Συρίας είναι οι αγαπημένοι της Αμερικής στη Συρία. Η Ουάσινγκτον ελπίζει από αυτούς τους συντρόφους για να έχει αντίκτυπο όχι μόνο στην εσωτερική πολιτική ζωή της μεταπολεμικής Συρίας, αλλά και για να τους χρησιμοποιεί για να επηρεάσει τα γειτονικά κράτη της Συρίας, ιδιαίτερα την Τουρκία το Ιράκ και το Ιράν. Οι Αμερικανοί βλέπουν το Δυτικό Κουρδιστάν ως περιφερειακή βάση και ήδη έχουν συμφωνηθεί σε αυτό μια σειρά από βάσεις. Φυσικά (δεδομένης της σημασίας των αγαπημένων για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ), οι Ηνωμένες Πολιτείες αρνήθηκαν να «παραδοθούν » οι Κούρδοι της Συρίας στην Τουρκία. Ειδικά -η Τουρκία του Ερντογάν, με τον οποίο οι Αμερικανοί έχουν όλο και περισσότερες αποκλίνουσες απόψεις για τη ζωή και την περιοχή βλέπει μια φιλόδοξη “νεο-οθωμανική” Τουρκία, ακολουθώντας μια ανεξάρτητη πολιτική στη Μέση Ανατολή και με την Ευρώπη, παίζοντας στα συναισθήματα του αραβικού δρόμου και κατά συνέπεια κατέχοντας μια αυστηρά αντι-ισραηλινή στάση, δεν είναι πλέον σύμμαχος και αρωγός, αλλά απειλή για τα συμφέροντα των ΗΠΑ.
Αμίλητοι και ήσυχοι
Ωστόσο, πρόκειται για μια συστημική διάσταση απόψεων, δεν έχει σημασία πόσο παράξενο είναι , που δίνει στον ο Ερντογάν την ευκαιρία να αφαιρέσει το «Αμερικανικό πρόβλημα». Όσο πιο σοβαρό γίνεται, τόσο μικρότερος είναι ο λόγος για τον Τούρκο Πρόεδρο «να μην επιδεινώσει» τη σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Αμερικανοί απλά παίζουν εναντίον Τουρκικών συμφερόντων στη Συρία, όχι μόνο με τους Κούρδους , αλλά και με τους Άραβες.
Σύμφωνα με τον Τουρκικό τύπο, οι ΗΠΑ προσπαθούν να τοποθετήσουν τις Αραβικές φυλές στην περιοχή της “Ασπίδας του Ευφράτη”, δηλαδή στην επικράτεια, που πολεμούσε η Τουρκία τους μαχητές του ISIS * (την τρομοκρατική οργάνωση απαγορευμένη στη Ρωσία) αλλά τώρα με την ίδια ονομασία θα γίνεται ενάντια στην Άγκυρα. Συγκεκριμένα, η θέση των Τούρκων αντιμετωπίζεται ως «κατοχική δύναμη» και τους υπόσχονται την παράδοση όπλων για να πολεμήσουν τον Τουρκικό στρατό. Αυτή η στήριξη οδηγεί στο γεγονός ότι στα μάτια των Τούρκων, οι Αμερικανοί ακόμα πιο γρήγορα φαίνεται ότι παρεμβαίνουν υπέρ του εχθρού.
Η επιδείνωση του παλαιστινιακού ζητήματος, που προκλήθηκε από την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ από τις ΗΠΑ , επέτρεψε στους Τούρκους να αυτοορίζουν τον εαυτό τους ως περιφερειακό ηγέτη όχι μόνο για την αντι-ισραηλινή αλλά και για αντι-αμερικανική αντίσταση. Και η πρόσφατα η τυποποιημένη συμμαχία του κυβερνώντος Κόμματος της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και των Τούρκων εθνικιστών (που καταλαμβάνουν αντι-Κουρδικές και νεο-οθωμανικές θέσεις) υποχρεώνει περαιτέρω τον Ερντογάν να επιλύσει το ζήτημα των Συριακών Κούρδων με στρατιωτικά μέσα.
Ως εκ τούτου, ο Τούρκος πρόεδρος, γνωστός για τη δυναμική του, μπορεί να ξεκινήσει μια στρατιωτική επιχείρηση και να βάλει απλώς τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια επιλογή – είτε να πολεμήσουν με τους Τούρκους (αφού είναι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ) είτε να μείνουν στις βάσεις τους και να βλέπουν σιωπηλά το πώς οι Κούρδοι συνθλίβονται από τουρκικά τεθωρακισμένα οχήματα είτε βλέποντας την μεγάλη ζημία να εκκενώσουν αυτές τις βάσεις.
Και, δεδομένης της πολυπλοκότητας της Αμερικής στην περιοχή και στον κόσμο, ο Trump μπορεί να υποκύψει στον Τουρκικό εκβιασμό.
Το σημαντικό
Όσον αφορά τη Ρωσία, ο άμεσος εκβιασμός είναι απαράδεκτος. Εάν οι Τούρκοι μπορούν να κάνουν όσες ατασθαλίες θέλουν (και αν δεν τους εκδιώξουν τελικά από το ΝΑΤΟ), τότε η αντιπαράθεση με τη Ρωσία για την Τουρκία είναι σίγουρη τουλάχιστον με την απομάκρυνση της Άγκυρας από τις Συριακές υποθέσεις και τελικά την ολική απομόνωση της . Η ισραηλινή έκδοση του Ha’aretz έχει τίτλο στο άρθρο της με το ερώτημα: «Με ποιον δεν πολεμά σήμερα η Τουρκία του Ερντογάν;» Και από τις μεγάλες δυνάμεις είναι μόνο με την Ρωσία.
Εν μέρει οφείλεται στις συνήθεις, λειτουργικές και εποικοδομητικές σχέσεις με τη Μόσχα, η Τουρκία παραμένει στην παγκόσμια ατζέντα για μπορεί να επηρεάσει θετικά τις περιφερειακές υποθέσεις. Και, φυσικά, να ασκήσει πίεση στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες (π.χ. απειλώντας ότι θα προχωρήσει σε στενότερη συνεργασία με τη Ρωσία, εάν η Δύση γίνει υπερβολικά ύποπτη για να βλάψει τον Ερντογάν).
Ωστόσο, το πρόβλημα του Τούρκου ηγέτη είναι ότι δεν έχει πολλά εργαλεία για να επηρεάσει τη Ρωσία – όπου είναι πολύ αδύναμη αυτή τη στιγμή η θέση της Τουρκίας. Ως εκ τούτου, ο Τούρκος ηγέτης έπρεπε να βρει τρόπους. Και τώρα υπάρχει μια αλυσίδα από ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις. Από το Τουρκικό ελεγχόμενο έδαφος οι τρομοκράτες απογειώνουν μια δεκάδα UAVs και πάνε βομβαρδίσουν την ρωσική αεροπορική βάση. Ναι, η αεράμυνα της Ρωσίας τα κατέρριψε , αλλά προσδιορίζεται ότι η ευπάθεια των Ρωσικών εγκαταστάσεων στη Συρία για όλες αυτές τις επιθέσεις έγινε εμφανής. Και βέβαια η Τουρκία μπορεί να λύσει το πρόβλημα – αλλά όχι δωρεάν.
Στη συνέχεια, οι Τουρκικές αρχές καλούν τον Ρώσο και τον Ιρανό πρεσβευτή στο Υπουργείο των Εξωτερικών, προκειμένου να τους «πουν» για την «υπερβολική δραστηριότητα» των Συριο Ιρανικών δυνάμεων και των Ρωσικών αεροσκαφών στο Ιντλίμπ .
“Με το πρόσχημα της καταπολέμησης του καθεστώτος Nusra, οι δυνάμεις επιτίθενται στη μέτρια αντιπολίτευση στο Idlib”, δήλωσε ο Υπουργός Εξωτερικών Mevlut Cavusoglu, υπονοώντας ότι η Άγκυρα είναι έτοιμη να υπερασπιστεί τους φιλοτουρκικούς μαχητές. Εκτός αν, φυσικά, δεν θα προσφερθεί μια αξιοπρεπής αποζημίωση.
Τέλος, ο Ερντογάν συνεχίζει να επιδεικνύει την ισχυρότερη κάρτα του – την άρνηση του να αναγνωρίσει τον Άσαντ ως νόμιμο πρόεδρο της Συρίας. Προφανώς, η επιτυχία των ενδοσυριακών διαπραγματεύσεων (τόσο σημαντικό για τη Ρωσία όσον αφορά την επαλήθευση των ισχυρισμών της, στο ρόλο του παγκόσμιου λύτη της σύγκρουσης) θα είναι δύσκολο να επιτευχθεί, εφόσον η Τουρκία δεν δίνει μια συμφωνία επί της αρχής για να συνεργαστεί με τον σημερινό ηγέτη της Συρίας Και ο Ερντογάν είναι έτοιμος να το κάνει . Φυσικά, σε αντάλλαγμα για κάτι πολύ πιο σημαντικό γι ‘αυτόν – τους Κούρδους.
Η Ρωσία – δεν είναι οι ΗΠΑ
Θεωρητικά, φυσικά, η Μόσχα θα μπορούσε εύκολα να δώσει στους Τούρκους τους Κούρδους: αυτά τα παιδιά αρχικά πήγαν με το μέρος των Αμερικανών – και μπορεί τώρα να πληρώσουν για τα λάθη τους. Ειδικά ότι οι Κούρδοι της Συρίας ελέγχουν σήμερα ένα σημαντικό μέρος του Συριακού εδάφους και δεν θέλουν να τον περάσουν υπό τον έλεγχο της Δαμασκού και ως εκ τούτου είναι ένα από τα κύρια εμπόδια για την αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας. Και αν το θέμα τους θα αποφασιστεί από τον Τουρκικό στρατό (που, προφανώς, δεν θα είναι σε θέση να καταλάβει το συριακό έδαφος και θα αναγκαστεί να φύγει από εκεί στο τέλος της εκστρατείας του), τότε θα είναι πιο εύκολο για τις Συριακές ένοπλες δυνάμεις να καταλάβουν αυτά τα εδάφη.
Ωστόσο, όπως συμβαίνει συνήθως στην παγκόσμια πολιτική, υπάρχουν πολλά «αλλά».
Κατ ‘ αρχάς, η Μόσχα έχει δώσει ορισμένες εγγυήσεις στους Κούρδους. Και, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, κρατάει το λόγο της.
Δεύτερον, οι Κούρδοι έχουν ήδη προσπαθήσει να βελτιώσουν τις σχέσεις με τη Ρωσία. Για παράδειγμα, υπάρχουν πιέσεις για τη συμμετοχή τους στη συριακή ειρηνευτική διαδικασία. Οι Κούρδοι έχουν ήδη δηλώσει ότι είναι έτοιμοι να δώσουν το έδαφος και την ενσωμάτωση της πολιτοφυλακής τους στις Συριακές ένοπλες δυνάμεις σε αντάλλαγμα για μια λογική αυτονομίας.
Τρίτον, η διατήρηση της «κουρδικής ασφάλεια» για τον απρόβλεπτο σύντροφο Ερντογάν είναι απλά λογικό.
Τέταρτον, το κουρδικό ζήτημα θα συνεχίσει να περιπλέκει τις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας – η οποία και πάλι είναι προς το συμφέρον της Μόσχας.
Τέλος, για την απόλυτη επιβεβαίωση της ιδιότητάς του ως «λύτης» το Κρεμλίνο για να βρεθεί μια διπλωματική λύση στην επιλογή των συγκρούσεων στο τρίγωνο της Δαμασκού – Τουρκίας – Κούρδοι της Συρίας, η Ρωσία , σε γενικές γραμμές, ασχολείται με αυτό το θέμα.
