Του Άρη Δημόπουλου
Δεν είναι σίγουρα η πρώτη φορά που οι Τούρκοι «παίζουν» με τις ροές του νερού από ποτάμια που καταλήγουν στο έδαφος της Συρίας ή του Ιράκ.
Ο έλεγχος του νερού ανέκαθεν υπήρχε σαν ένα «όπλο» στα χέρια της Άγκυρας, που ο “σουλτάνος” Ερντογάν χρησιμοποίησε ακόμη και σε μεγάλους ποταμούς όπως ο Τίγρης και ο Ευφράτης.
Σήμερα το κάνει ξανά, και μάλιστα σε μεγαλύτερη κλίμακα , καθώς πλέον στο στόχαστρο βρίσκονται ολόκληρες επαρχίες της Βόρειας Συρίας και του Βόρειου Ιράκ, που υδροδοτούνται αποκλειστικά από τις ροές που ελέγχουν οι Τούρκοι.
H Τουρκία έχει κατασκευάσει φράγματα (όπως στις περιοχές Dersim), που ζει μεγάλος αριθμός Κούρδων, αλλάζοντας την πορεία των ποταμών με τις πιο καταστροφικές συνέπειες (ολόκληρες περιοχές στο Dersim έχουν αποξηρανθεί κυριολεκτικά, η πανίδα και η χλωρίδα έχουν εξαφανιστεί).
Παράλληλα ελέγχει πολλά φράγματα στον ποταμό Ευφράτη, καθώς βρίσκονται σε τουρκικό έδαφος. Και φυσικά η Τουρκία μπορεί να “παίξει” με τα επίπεδα νερού σύμφωνα με την επιθυμία της, καθώς είναι κυριολεκτικά σε θέση να “ανοίξει” και να “κλείσει” τη βρύση, ανάλογα με τις…ορέξεις του “σουλτάνου”.
Οι Κούρδοι τώρα καταγγέλλουν μία μείωση -κατά μέσο όρο γύρω στο 2%- της ροής των υδάτων στη Βόρεια Συρία, με τις επαρχίες του Χαλεπίου, της Ντέιρ Αλ Ζουρ και της Ράκας να αντιμετωπίζουν εκ νέου σοβαρά προβλήματα με την υδροδότησή τους.
«Όλως τυχαίως» οι παραπάνω επαρχίες βρίθουν από κουρδικό πληθυσμό.
Οι δυνάμεις εξάλλου των Κούρδων έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην απελευθέρωση ολόκληρων συριακών επαρχιών από τους ακραίους ισλαμιστές.
Επί παραδείγματι χιλιάδες κουρδικές οικογένειες στην al-Tabqa εξαρτώνται βιοποριστικά από τον ποταμό Ευφράτη για να ποτίζουν τις καλλιέργειες τους και στις δύο όχθες του ποταμού.
Η Άγκυρα κατά καιρούς, όπως κάνει και σήμερα, μειώνει τις ροές των υδάτων, μία ανάσα πριν το δύσκολο -όπως προμηνύεται- καλοκαίρι.
