Θα έχει πράγματι ενδιαφέρον να δούμε πως θα τα πάνε οι λαϊκιστές ηγέτης των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας, υπογραμμίζει ο αρθρογράφος Burat Bekdil στην εφημερίδα Χουριέτ, και σημειώνει.
Θεωρητικά δεν θα πρόκειται για μια ομαλή σχέση καθώς θα συναναστρέφονται ένας άνθρωπος που πρότεινε απαγόρευση εισόδου των μουσουλμάνων στη χώρα του και ένας άλλος που κάποτε υποστήριξε πως η Αμερική ανακαλύφθηκε από μουσουλμάνους 300 χρόνια πριν τον Κολόμβο.
Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να είναι ο Ερντογάν της Αμερικής και ο Ερντογάν μπορεί να είναι Τραμπ της Τουρκίας; Χωρίς αμφιβολία υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ τους περιλαμβανομένης της ομοψυχίας των οπαδών τους. Χωρίς αμφιβολία και οι δύο αποτελούν πρότυπο ισχυρού άνδρα στα μάτια των αδυνάτων, έχουν το αλάθητο σε ότι κάνουν και λένε, είναι ευφυείς άνθρωποι που αντιλαμβάνονται τι οι λιγότερο ευφυείς θέλουν να ακούσουν. Και οι δύο αρέσκονται στο να μηνύουν άλλους ανθρώπους, αγαπώνται ή μισούνται με πάθος από μερίδα των συμπατριωτών τους και του κόσμου.
Το πραγματικό κοινό τους όμως είναι ότι αμφότεροι είναι ρεαλιστές. Πως όμως ο Ερντογάν, δρώντας σε μια από τις πλέον ταραγμένες περιοχές του πλανήτη, θα ευθυγραμμιστεί με έναν άνδρα που μοιάζει με ένα μεγαθήριο που δεν μπορεί να σταματηθεί, χωρίς γνώση περί της εξωτερικής πολιτικής και χωρίς εμπειρία;
Τον Ιανουάριο ένας οργισμένος Ερντογάν ζήτησε το όνομα του Τραμπ να σβηστεί από ένα εμπορικό κέντρο στην Κωνσταντινούπολη. Μετά τη νίκη του Τραμπ όμως ο ρεαλιστής Ερντογάν έσπευσε να τον συγχαρεί και να μιλήσει για μια νέα εποχή στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας. Ίσως ο Ερντογάν να ενθαρρύνει την κατασκευή πολλών εμπορικών κέντρων με το όνομα του Τραμπ.
Τον Απρίλιο ο Ερντογάν έλεγε πως «δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή αυξανόμενης μισαλλοδοξίας και προκατάληψης έναντι των μουσουλμάνων στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο». Ο Ερντογάν που θεωρεί πως οι μουσουλμάνοι είναι η μόνοι αλάνθαστοι στον κόσμο δεν θα πρέπει, λογικά, να εξελιχθεί στον καλύτερο σύμμαχο του Τραμπ, ο οποίος στην προεκλογική του εκστρατεία ζήτησε την απαγόρευση εισόδου των μουσουλμάνων στην Αμερική.
Και πάλι θεωρητικά, ένας αφοσιωμένος μουσουλμάνος ηγέτης που θεωρεί πως η ισλαμοφοβία πρέπει να κηρυχθεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, δεν θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος περιφερειακός σύμμαχος για έναν τυπικό, υπερήφανο, δεξιό, αντί-ισλαμιστή Αμερικανό καουμπόι.
Τον Δεκέμβριο του 2015 ο Ερντογάν έλεγε δημόσια πως ο Τραμπ δεν είναι επιτυχημένος πολιτικός. «Ας υποθέσουμε ότι θα κερδίσει», έλεγε, «θα βελτιώσει τις σχέσεις των ΗΠΑ με τις μουσουλμανικές χώρες;», αναρωτιόταν.
Όχι. Ο Τραμπ δεν θα το κάνει. Η Αμερική υπό την προεδρία του Τραμπ θα παραμείνει σύμμαχος της Τουρκίας. Η εκλογή Τραμπ δεν έχει να κάνει με την κατάργηση ή τη διατήρηση της συμμαχίας αυτής, αλλά με τον επανακαθορισμό της με έναν τρόπο που δεν γνωρίζουμε ακόμα.
Όμως η Άγκυρα πρέπει να έχει υπομονή και να καταλάβει πως κανένα από τα πιεστικά για αυτή ζητήματα, αυτού της έκδοσης του Γκιουλέν περιλαμβανομένου, δεν θα είναι στα 50 κορυφαία ζητήματα της ατζέντας του Τραμπ. Ο πόλεμος σε Συρία και Ιράκ μπορεί να είναι το 54ο και ο Γκιουλέν το 77ο.
Όταν ο Ερντογάν μιλούσε σε οπαδούς του, το έκανε ως σαν η Τουρκία να είναι το επίκεντρο της παγκόσμιας πολιτικής. Όμως η Τουρκία, αντίθετα με τη Ρωσία και την Κίνα δεν υπήρχε πουθενά στην προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ και δεν θα είναι στην άμεση λίστα προτεραιοτήτων του.
Το 2008 κάτοικοι σε χωριό της νοτιοανατολικής Τουρκίας θυσίασαν 44 πρόβατα για να γιορτάσουν την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα ως 44ου Αμερικανού προέδρου. Τώρα δεν υπάρχουν τέτοια για χάρη του Τραμπ. Με ή χωρίς τον Τραμπ θα υπάρξει μεγάλη αιματοχυσία σε αυτή τη γωνιά του κόσμου.
Ο Burak Bekdil είναι αρθρογράφος της τουρκικής εφημερίδας Hurriyet
ΠΗΓΗ: http://www.hurriyetdailynews.com/a-godzilla-with-less-foreign-policy-knowledge.aspx?pageID=449&nID=105978&NewsCatID=398
mignatiou.com
