Ο θυμός είναι τρομακτικός και όποιος σας προκαλεί θυμό, είναι ένα τρομαγμένο άτομο, αλλά από τι στιγμή που εσείς είστε σε θέση να αντέξετε, τον θυμό του άλλου, θα διώξετε τον δικό σας.
Έτσι θα κατοικήσει εκείνη την στιγμή μέσα σας η γαλήνη, δηλαδή ο Θεός. Και όταν το γευτείς μια φορά, αν θες να διορθωθείς, να ξαναπροσπαθήσεις. Δεν θα τα καταφέρεις μόνος αν συνεχίσεις, γιατί και εσύ, έχεις το πάθος. Τα ψυχικά πάθη έχουν βαθύτερες ρίζες από τα σωματικά και δεν φεύγουν παρά με την βοήθεια του Θεού.
Το λιγότερο, μπορούν να μειωθούν. Αξίζει τον κόπο κάθε προσπάθεια, γιατί τότε άρχετε η ειρήνη του Χριστού μέσα σου, που θα σε μεταμορφώσει και μαζί με σένα και άλλους!
Διότι όλοι επηρεαζόμαστε από όλους, είτε θετικά από τους ταπεινούς και ενάρετους, είτε αρνητικά από τους σάρκινους και εμπαθείς.
Η Βασιλεία του Θεού, βρίσκεται μέσα μας και αν δεν ενεργοποιηθεί πρώτα με την γνώση και κατόπιν με την πράξη, το σώμα καταντάει ένα κουφάρι που ζητάει μόνιμα την τροφή του.
Όταν ο Χριστός έτρεφε χιλιάδες στην έρημο, ο σιταρένιος άρτος που κατέβαινε από τον ουρανό ήταν πολύ γευστικός και τα ψάρια που πολλαπλασιάστηκαν πολύ νόστιμα. Οι σαρκικοί άνθρωποι άρχισαν να χαίρονται γιατί ο Χριστός τους παρέδιδε δωρεάν εύγεστη γήινη τροφή. Γι΄αυτό τους είπε, μην επιζητείτε την βρώση που χάνετε γρήγορα εδώ, αλλά την βρώση που μένει αιώνια. Και αυτή είναι ο Λόγος.
Για να κοινωνήσει κάποιος με αυτή την βρώση, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, πρωτίστως πρέπει να τον γνωρίσει. Η πρώτη γνωριμία γίνεται με την αλλαγή τρόπου σκέψης, κατόπιν, την αλλαγή τρόπου ζωής. Η επίγνωση του απάνθρωπου εαυτού μας, φέρνει την μετάνοια. Στην μετάνοια έρχεται ο ίδιος ο Θεός και σου αποκαλύπτεται, όταν θα αρχίσεις να λυπάσαι ειλικρινά, είτε με δάκρυα, είτε χωρίς, για τις πτώσεις σου.
Η μετάνοια φέρνει τον πόθο της Θ. Κοινωνίας. Με την μετάνοια άρχετε η Θεοκοινωνία και με το Σώμα και το Αίμα Του συνεχίζεται και στερεώνεται!
Η Θ. Κοινωνία, είναι φάρμακο, που έχει ευεργετικές συνέπειες όταν υπάρχει, μετάνοια ειλικρινή, πόθος επανασύνδεσης με τον Πατέρα μας και διάθεση αγώνος, έως την έξοδο της ψυχής μας.
Η απεραντοσύνη της αγάπης του Θεού σε σχέση με τις ατελείωτες αμαρτίες μας, είναι όπως ένας κόκκος άμμου στον Ωκεανό των θαλασσών Του.
Όποιος έρθει σε επίγνωση της εκτροπής του, από την Ζωή του δημιουργού Του, όποιος κάποτε κατάλαβε πόσο μεγάλο έγκλημα έκανε, ότι και να έκανε, ποτέ δεν θα απελπιστεί, όταν γνωρίσει τον Πατέρα.
Για να γνωρίσεις τον Πατέρα, πρώτα δες στην απομόνωση ποιος είσαι εσύ. Όσο πυκνά συναναστρέφεσαι με ανθρώπους, τόσο δεν θα κατανοείς τον εαυτό σου. Και εάν δεν μάθεις ποιος είσαι τελικά, γιατί ζεις, που θα πας όταν φύγεις απ΄τον ψεύτικο κόσμο, θα είσαι πάντα δυστυχισμένος, ο φόβος του θανάτου, θα σε συγκλονίζει!
Το δικό μας κλουβί δεν έχει παράθυρα για να δει, τι συμβαίνει και στα άλλα κλουβιά, γι΄αυτό και το νομίζει, ως το καλύτερο. Το κλουβί αυτό, είναι ο εγωισμός μας.
Απομονώσου και δες τον κατάματα. Θα τρομάξεις, γιατί θα διαπιστώσεις ότι δεν είσαι ο εαυτός σου. Τότε θα νιώσεις το πρώτο χάδι του Πατέρα σου. Αν τον ζητήσεις, θα έρθει, αν όχι, Αυτός και πάλι θα σε περιμένει, έως την έξοδο σου. Εσύ επιλέγεις εάν θα ζήσεις αιώνια, είσαι ελεύθερος!
Ο Χριστός όταν τον αγαπάς σε ακολουθεί αθόρυβα, πατάει στις πατημασιές σου, δεν θέλει να σε ενοχλήσει. Αλλά δεν αντέχει και την απουσία σου. Για να σου κάνει αισθητή την παρουσία Του, θέλει να αρχίσουμε εμείς πρώτοι να του μιλάμε. Ο Πατέρας αγωνιά να ακούσει την φωνή του παιδιού του να τον καλέσει.
Όμως, σέβεται την ελεύθερη βούλησή μας και εάν θέλουμε εμείς να αγαπάμε ότι άλλο επίγειο, Αυτός πονάει μεν, αλλά δεν παραβιάζει το δώρο Του, την Ελ-ευθερία.
Το Άγιον Πνεύμα, πανταχού παρών, το ένα από τα τρία πρόσωπα, που δεν έχει οπτανόμενη εικόνα σε εμάς, αλλά ενεργούμενη και κατά Χάριν ορατή ως θέλει, Αυτό φωτίζει, το αγαθό θέλημα του Πατέρα, στον νουν.
Δεν μας εγκαταλείπει ποτέ, εκτός και εάν το αρνηθούμε, όταν αποδίδουμε τα δικά Του χαρίσματα, σε ενέργειες του διαβόλου.
Με λίγα λόγια, κυοφορούμεθα εν τω Θεώ. Εάν ο Θεός είναι τόσο πολύ κοντά μας, ποιος μπορεί να μας βλάψει και ποιον θα φοβηθούμε;
Και εφόσον αγωνιωδώς περιμένει να του μιλάμε, γιατί αργοπορούμε και χάνεται πολύτιμος χρόνος;
Η μνήμη του θανάτου, είναι η σοφότερη φιλοσοφία!
Ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο εαυτό μας, που τον αγαπάμε χωρίς να αξίζει έλεος.
Οι άνθρωποι χάνονται από την Ζωή γιατί αρνούνται να πάνε στο Φως. Είναι όπως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, όπου ο εισερχόμενος δεν θέλει να ανοίξει το φως. Και αυτός που δεν θέλει σε αυτή τη ζωή να πάει στο Φως, δεν θα το δεί ούτε στην άλλη ζωή!
Ο Θεός δεν είναι δυνατόν να κολάζει το παιδί Του, το παιδί αρνείται να γυρίσει στο σπίτι του Πατέρα.
Επειδή δεν είμαι αυτοδημιούργητος, αλλά δημιουργητός, εφόσον πήρα ζωή από αγάπη, οφείλω παντοτινή ευγνωμοσύνη στον Δημιουργό μου.
Η ευγνώμων προσευχή μετά δοξολογίας είναι ανώτερη από την ικετευτική.
Εφόσον ο Χριστός έπαθε παντοιοτρόπως για χάρη μου, δεν μπορώ να ησυχάσω πλέον, ενθυμούμενος πως και εγώ συμμετείχα κάποτε στην Σταύρωσή Του, μην έχοντας καταλάβει ποιον σταύρωνα με τις αμαρτίες μου!
Γι΄αυτό αγάπησα την μετάνοια.
