© AP Photo / vahid Salemi
Αντιαμερικανική διαδήλωση στην Τεχεράνη
Οι ηγέτες της Γαλλίας, της Γερμανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου εξέδωσαν μια κοινή δήλωση που διανεμήθηκε από τα Ηλύσια Πεδία. Στο ανακοινωθέν, κατηγόρησαν την Τεχεράνη για την πρόσφατη επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη- κηφήνες στις εγκαταστάσεις πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας.
Σύμφωνα με αυτούς δεν υπάρχει “άλλη εύλογη εξήγηση” για το περιστατικό και καταδίκασαν την επίθεση με τους “ισχυρότερους δυνατούς όρους”.
Από την πλευρά του, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Mike Pompeo συγκινήθηκε βαθύτατα από την υποστήριξη των Ευρωπαίων Συμμάχων-και τους ευχαρίστησε γι ‘ αυτό στο Twitter. Κάλεσε όλες τις χώρες να “συμμετάσχουν στην καταδίκη των ενεργειών του Ιράν”. Μόλις πριν από λίγα χρόνια, μια τέτοια εξέλιξη θα είχε πυροδοτήσει μια σειρά από υψηλόβαθμες δηλώσεις υψηλού και κορυφαίου επιπέδου σε όλα τα μέρη του κόσμου, νευρική ένταση στις αγορές, και αμέτρητες προβλέψεις για την τιμωρία που θα έφερνε η Δύση στο αδίστακτο κράτος, και τις συνέπειες αυτών των μέτρων στην παγκόσμια οικονομία και πολιτική. Τώρα η εμφανιζομένη διατλαντική ενότητα προκαλεί στην καλύτερη μια τεμπελιά και (στη χειρότερη μια κακόβουλη ) περιέργεια: και τι; Τι θα γίνει μετά; Ο λόγος για αυτή την ασέβεια βρίσκεται στην επιφάνεια. Ακόμη και για τους πολίτες που δεν είναι γνώστες της πολιτικής, πόσο μάλλον για τους εμπειρογνώμονες, είναι η έλλειψη καλών-ή τουλάχιστον αποδεκτών -επιλογών για να δράσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην τρέχουσα κατάσταση. Και για να μιλήσουμε για τη συλλογική Δύση ως ολοκληρωμένη γεωπολιτική δύναμη δεν είναι πλέον απαραίτητο-το νέο Γαλλο-βρετανικό-γερμανικό ανακοινωθέν εδώ δεν αλλάζει τίποτα. Στο ύψος της υπερ-δύναμης, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν στη διάθεσή τους ένα ευρύ φάσμα μέσων που εγγυώνται απαράδεκτες βλάβες σε κράτη που είχαν πέσει από την χάρη τους. Αυτό παρείχε στις Ηνωμένες Πολιτείες: (α) μη αμφισβήτηση της υποταγής των συμμάχων. β) υπακοή της πλειοψηφίας των χωρών του κόσμου από το φόβο να υποστούν την οργή του ηγεμόνα
και γ) την υποδειγματική τιμωρία των λίγων αποστατών που εξακολουθούν να ρισκάρουν με το να τις αμφισβητήσουν. Αυτή τη στιγμή, όλα αυτά τα αμερικανικά “μαστίγια” δεν έχουν μόνο καταρρεύσει σε σκόνη, αλλά έχουν χάσει το μερίδιο του λιονταριού από την αποτελεσματικότητά τους-και ως μια τέτοια ικανότητα μόλις έχασαν το νόημά τους. Ήδη, πολλά παραδείγματα (συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας και του Ιράν) έχουν αποδείξει ότι οι οικονομικές κυρώσεις-συμπεριλαμβανομένων των πιο σκληρών-πολύ συχνά αδυνατούν να αποφέρουν το απαραίτητο αποτέλεσμα με τη μορφή πτώσης της ανεπιθύμητης δύναμης για την Ουάσιγκτον. Και αποδείχθηκε ότι την πίεση μπορούν να την αντέξουν ακόμη και τόσο μικρές και φαινομενικά οικονομικά αδύναμες χώρες όπως η ΛΔΚ και η Βενεζουέλα. Δεν υπάρχει λόγος να μιλάμε για μεθόδους βίας.
Από τις πολυάριθμες επιτυχημένες στρατιωτικές επιχειρήσεις της Δύσης κατά των κυρίαρχων κρατών της περιόδου 1990-2000, έχει περάσει αρκετός χρόνος και αυτές οι νίκες έχουν αποδειχθεί με τέτοιες παρενέργειες που κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί αν θα ήταν καλύτερο να έχαναν τότε.
Θα ήταν φθηνότερο το κόστος. Η πρόσφατη κατάρρευση των συμφωνιών με τους Ταλιμπάν, η οποία θα έπρεπε να επέτρεπε στους Αμερικανούς να εγκαταλείψουν το Αφγανιστάν χωρίς να χάσουν το πρόσωπό το, ήταν περαιτέρω απόδειξη γι ‘ αυτό. Και η δεκαετία του 2010 παρουσίασε τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους εταίρους τους με ένα πικρό συριακό χάπι που γενικά κατέστρεψε την αντίληψη του στρατού του ΝΑΤΟ ως ανεπιφύλακτη και ανίκητη δύναμη. Και αυτό το αίσθημα έχει εξαφανιστεί, μεταξύ άλλων μεταξύ των μελών της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας-και συγκεκριμένα των Ηνωμένων Πολιτειών ως ηγέτη τους. Επιπλέον, φαίνεται ότι οι Αμερικανοί έχουν αποκτήσει ένα σύμπλεγμα επί του θέματος και άρχισαν να φοβούνται να καταφεύγουν σε στρατιωτική δύναμη, τουλάχιστον για να εμπλακούν σε νέες περιπέτειες. Ειδικότερα, δεν άφησαν καμία αμφιβολία στην αντιπαράθεση με μια μικρή αλλά μεγάλη Βόρεια Κορέα. Τι μπορώ να πω, δεν διακινδύνευσαν , καν να μπούν σε μια πολύ ασθενέστερη στρατιωτική Βενεζουέλα στη δική τους “αυλή”.
Σε αυτήν την περίπτωση, οποιαδήποτε από τις απειλές τους για τη χρήση στρατιωτικής δύναμης κατά της Τεχεράνη φαίνεται ειλικρινά πειστική και αξιολογείται από τον κόσμο με αυτόν τον τρόπο. Όσο για τις πιο σκληρές κυρώσεις “που επιβλήθηκαν ποτέ”, οι οποίες, σύμφωνα με την υπόσχεση του Donald Trump θα έστελναν το Ιράν στην κόλαση, η χώρα της Μέσης Ανατολής ήταν εκεί, όχι πολύ καιρό πριν, και όπως λέει το ανέκδοτο, επέστρεψε από εκεί ξεκούραστη και με μαγνήτες. Δεν είναι περίεργο το γεγονός ότι η πρόσφατη δήλωση των Ευρωπαίων, σύμφωνα με την κυρία γνώμη των εμπειρογνωμόνων, έχει τη μορφή επίσημης ρητορικής, η οποία δεν θα επηρεάσει καθόλου την αποκατάσταση της συνεργασίας τους με την IRI, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας εναλλακτικών οικονομικών μηχανισμών πέρα από την περιοχή της Ουάσινγκτον.
Ως αποτέλεσμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μόνο τη δυνατότητα να μην εκδίδουν Αμερικανικές θεωρήσεις σε Ιρανούς (καθώς και Ρώσους) συμμετέχοντες σε εκδηλώσεις του ΟΗΕ.
Πολύ ώριμη και υπερδύναμη.
