Θα τολμούσα να πω ότι δεν είναι απλά ένα όπλο, αλλά ένα…ΥΠΕΡ-ΟΠΛΟ!
Πρέπει όμως να διευκρινίσουμε κάποια πράγματα, διότι η μισή αλήθεια ισούται με ψέμα. Δεν μερίζεται η Αλήθεια, δεν μερίζεται ο Θεός που είναι η Αλήθεια. Όταν επομένως προσευχόμαστε με το στόμα, ενώ η καρδιά μαζί με τον νου και την διάνοια είναι σε άλλες σκέψεις και η προσευχή γίνεται για να δικαιολογήσουμε την υποχρέωσή μας απέναντι στον Θεό εμπαίζοντας πρωτίστως τον εαυτό μας ,τότε η προσευχή δεν ανεβαίνει ούτε μέχρι το ταβάνι του σπιτιού.
(Ίσως τέτοια προσευχή κάνω ο αμαρτωλός.)
Όταν όμως η προσευχή βγαίνει αβίαστα από την καρδιά με αναστεναγμούς και δάκρυα, όπως λένε οι Πατέρες, συμπάσχοντας, τότε η ψυχή του ανθρώπου αλλοιώνεται. Αισθάνεται τη μυστική επικοινωνία με τον Θεό.
Αντιλαμβάνεται πλήρως σε Ποιόν μιλά και τρέμει μήπως κάτι κάνει λάθος.
(Διότι για τίποτα δεν είμαστε σίγουροι, πόσο μάλλον για τέτοιες επικοινωνίες.)
Έτσι φθάνει στο σημείο να σκέπτεται το :
«ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ,ΠΑΝΤΩΝ ΕΝΕΚΕΝ!» (Ι. Χρυς.)
Τί να ζητήσει άλλωστε από τον Κύριο, λες και ο Θεός δεν γνωρίζει αυτό που επιθυμούμε;
Τότε μέσα από τα βάθη της καρδιάς βγαίνει το :
«Εσύ ξέρεις Κύριε,αν σε αγαπάω», Εσύ γνωρίζεις τί θέλω να σε παρακαλέσω…
Ο Κύριος όμως θέλει να το ακούσει και από εμάς. Γι’ αυτό ρώτησε τον Πέτρο αν τον αγαπάει. Δεν γνώριζε ο Κύριος ότι ο Πέτρος τον αγαπάει; Έπρεπε όμως να το ομολογήσει για να δεσμευτεί, ώστε να μην το ξανακάνει.Το ίδιο και με τον παράλυτο, όπως και με πολλούς άλλους. Θέλει δια της προσευχής, τη συνεχή, οικειοθελή επικοινωνία και ένωση των παιδιών Του, μαζί Του.
ΟΥΤΕ ΟΜΩΣ ΜΟΝΟ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΡΚΕΙ, γιατί ο Πατέρας θέλει και τη δική μας συμμετοχή στον εκάστοτε αγώνα. θα συμπληρώσει ό,τι εμείς αδυνατούμε να κάνουμε!
Αυτός είναι ο λόγος που μας θέλει αγωνιστές και ζηλωτές (κατ’ επίγνωσιν).
Στον αντίποδα όμως, μας τονίζει ότι:
«Άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» ,ώστε να μην θελήσουμε να τα κάνουμε όλα μόνοι μας ,χωρίς Αυτόν!
Η πρώτη περίπτωση είναι σαν να βλέπει ο πατέρας το παιδί του να κάθεται στην άκρη ζητώντας συνέχεια από αυτόν τα πάντα, χωρίς να κουνάει το δαχτυλάκι του ποτέ!
Ω!! τί στεναχώρια για τον πατέρα σε αυτήν την περίπτωση!
«Πάει περίπατο» τότε το : « Αυτά που σας λέγω εσάς τα λέγω για όλους τους μέχρι της δευτέρας παρουσίας Μου χριστιανούς».
Μαζί με το: «Αυτά που σας είπα… να τα κηρύξετε από τις ταράτσες». Και πάλι : «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη».
Και με άλλα λόγια:.. «Το να υπηρετούμεν τον Κύριον είναι καθήκον όλων μας!»
Και πολλά άλλα που βεβαιώνουν την υποχρεωτική συμμετοχή όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών στη θεάρεστη εργασία της αμπέλου.
Εξού και το: «Έκαστος εφ’ ω ετάχθη.»
Συνεπώς, δια της προσευχής οργανώνουμε τη σκέψη μας επικοινωνώντας με τον Θεό και στη συνέχεια ,ακολουθεί η πράξη, η συμμετοχή μας, με την βοήθειά Του.
Ο δε μοναχισμός δηλαδή οι στρατιώτες του Χριστού και όχι μόνο, (βλέπε: ασκητές μέσα στον κόσμο), έχουν διπλό ρόλο, πολύ πιο δύσκολο.
Εκτός της προσευχής ,καλούνται ταυτόχρονα να διαφυλάξουν την Πίστη μας ακέραιη, που βάλλεται από τον κόσμο εκ του κόσμου.
«Έτσι θα αρέσουν στον στρατολογήσαντά τους!!»
Αυτό ισχύει για κάθε χριστιανό Ορθόδοξο, που ανήκει στην στρατευομένη Εκκλησία. Δεν μας λέει στην προσευχόμενη Εκκλησία, αλλά στην Εκκλησία που τα μέλη Της είναι «άγρυπνοι σκοποί», στρατιώτες στις επάλξεις.
Ως άνθρωποι ενδέχεται να λυγίσουμε, να πονέσουμε, να χάσουμε την ψυχραιμία μας προς στιγμήν, για όσα δυσάρεστα συμβαίνουν.
Θέλουμε όλα να μας έρχονται όπως μας αρέσει, ξεχνώντας τον παιδαγωγικό τρόπο του Πατέρα, παρόλο που λίγο πριν λέγαμε: «Δίδαξόν με τα δικαιώματά Σου!»
Μην μας διαφεύγει όμως ότι όταν είμαστε ενωμένοι μαζί Του, ούτε τρίχα της κεφαλής μας δεν κινδυνεύει.Όταν όμως απομακρυνθούμε από τον Πατέρα μας, επιθυμώντας να κάνουμε το δικό μας θέλημα, χωρίς Αυτόν, τότε μετά βεβαιότητας δράττει της ευκαιρίας ο μισάνθρωπος.
Μας αρπάζει βιαίως, μας δένει και μας γελοιοποιεί έμπροσθεν του Πατρός μας λέγοντας: «Ποιανού παιδί είναι αυτός τώρα, δικό σου ή δικό μου;
Σε ποιον κάνει υπακοή; Κοίτα πώς τον έχω φιμώσει μέσα στον οίκο σου, σε φοβάται μην τυχόν του κολλήσεις ασθένεια!»
Στην σωματική μόλυνση ,σπεύδουμε τάχιστα να καθαρίσουμε το σημείο προς αποφυγή εξάπλωσης στο σώμα, το οποίο ούτως ή άλλως –τοις πάσι γνωστόν- κάποτε θα θρέψει τα σκουλήκια.
Όταν τώρα υπάρχει μόλυνση πνευματική και μάλιστα λίαν μεταδοτική με ψευδο-διδασκαλίες και αιρέσεις που οδηγούν σίγουρα στην απώλεια της αθάνατης ψυχής μας ,πόσο γρήγορα άραγε πρέπει να ενεργήσουμε την κάθαρση;
Πόσο αστεία φαίνεται η κινητοποίηση πολιτείας και κλήρου ως προς τα μέτρα διαφύλαξης της υγείας του σώματος, από τον… κοροϊδοϊό, σε σύγκριση με την πλήρη αδράνεια και αδιαφορία για την πνευματική μόλυνση που έχει ήδη κατακλύσει την Εκκλησία και δεν γίνεται καν λόγος για αυτή;
Είναι πράγματι αξιοπερίεργο!
Τα καμώματα των πολιτικών, που μόνο πολιτικοί δεν είναι, τα γνωρίζει το ποίμνιο πολύ καλά ,χρόνια τώρα.
Αυτό που αδυνατεί να κατανοήσει είναι το μέγεθος της αλλοίωσης ,της διοικούσης εκκλησίας!
Αυτό συμβαίνει, διότι οι «πιστοί», μάλλον στηρίζονταν στον κάθε αγαπολόγο «…(που )….με εξογκωμένους λόγους γεμάτους ματαιότητα και πλάνη, δελεάζουν αστηρίκτους πιστούς» (Πέτρ.Β’18) και όχι στους Λόγους του Ιησού Χριστού και των Αγίων Του.
Σε ανάλογες περιπτώσεις «πανδημίας» ,οι άνθρωποι πρωτίστως απευθύνονταν στον Θεό, δια προσευχών και λιτανειών και κατά δεύτερο λόγο έπαιρναν τις ανάλογες προφυλάξεις ανθρωπίνως, για να μην φέρουν τον Κύριο σε πειρασμό, ζητώντας τα πάντα από Αυτόν, χωρίς δική τους συμμετοχή.
Τώρα αφήσαμε τις λιτανείες και τις παρακλήσεις , αναλαμβάνοντας μόνοι μας να φέρουμε εις πέρας, δύσκολες καταστάσεις ,αγνοώντας το: « άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν.»
Λέω καταστάσεις και όχι τη νόσο της κοροϊδίας γιατί από άλλο υποφέρουμε και όχι από τη νόσο, δυστυχώς όμως ..δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει.
Ο άνθρωπος πρώτα αρρωσταίνει πνευματικά και μετά σωματικά, λένε οι Πατέρες.
Απομακρυνόμενος από τον Πατέρα του, Κύριόν του και Θεόν του «έχει ήδη πεταχθεί έξω, και δεν θα του μείνει ίχνος χάριτος και πνευματικής ζωής!» (Ιωαν. ΙΕ’ 6),παρόλο που ο ίδιος δεν αντιλαμβάνεται τη νόσο από την οποία έχει προσβληθεί. Αυτό είναι πλάνη, το να νομίζει κάποιος ότι ακολουθεί τον σωστό δρόμο, ενώ έχει τελείως χαθεί από τον προορισμό του. Όταν αυτό πολυκαιρίσει οδηγούμαστε σε αίρεση δυσχεραίνοντας την επιστροφή μας. Γι’ αυτό ο Κύριος μας λέει «Αν επαναφέρεις έναν πλανεμένο θα συγκαταλεχθείς μεταξύ των φίλων μου». Δεν λέει έναν αιρετικό, γιατί αυτός έχει ασπίδες στα αυτιά του. Όσο καθυστερεί η μετάνοια της ψυχής ,τόσο ατελέσφορη καθίσταται η προσευχή!
Είναι μάλιστα προσβολή και βλασφημία ,αναίδεια και θράσος να ζητούμε από τον Πατέρα ,τη στιγμή που έχουμε συνταχθεί με τους εχθρούς Του !!
Για παράδειγμα, ονόμασαν οι αποστάτες «Αγία και Μεγάλη», την ΨΕΥΔΟ–σύνοδο Κρήτης, όπως επίσης ότι την επισκίαζε το Άγιο πνεύμα. Τέτοιες βλασφημίες καταδικάζουν την ψυχή ,η οποία σκοτισμένη ,δεν αντιλαμβάνεται ότι το Άγιο Πνεύμα δεν αναπαύεται σε πεντάστερα ξενοδοχεία, ούτε πνέει καθ’ υπόδειξη, αλλά πνέει όταν θέλει, όπου θέλει και όσο θέλει, γενόμενο αντιληπτό εκ των αποτελεσμάτων. Αυτό δε κατά το μέτρο της Πίστης του καθενός. Όπως επίσης, δεν αναπαύεται σε περιρρέουσα ΠΑΝ-αιρετική ατμόσφαιρα, ελεγχόμενη από παπικούς παρατηρητές και πράκτορες της CIA!
Συμπεραίνεται εκ των ανωτέρω ότι η ζώσα Εκκλησία του Ιησού Χριστού και όχι η διοικούσα εκκλησία του Βαρθολομαίου, Ιερώνυμου και των συν αυτοίς, ενοχλεί αφάνταστα τις σκοτεινές εβραιο–μασονικές δυνάμεις των ανθρωποκτόνων και ως εκ τούτου πρέπει να (εξ)αφανιστεί …!
Ο πόλεμος εναντίον Της έχει κορυφωθεί, επιφέροντας πλήγματα στα μέλη Της «…που εχαλαρώθησαν εις την χριστιανικήν ζωήν.. απομακρυσμένα (τα έθνη, συνεπώς οι άνθρωποι) από τους εις το κέντρον αυτής (της γης) μαζεμένους ζηλωτάς και αφοσιωμένους πιστούς..» (Αποκ. Κ’8)
Δεν μπορούν οι άνθρωποι του σκότους, να εννοήσουν ότι και «και πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς».
Μέλη της εκκλησίας, ναι (!!) θα πλανήσουν έως και εκλεκτούς (!!), την Εκκλησία όμως του Χριστού, την οποία θα αποτελούν ολίγοι δεν θα Την αλλοιώσουν! Όπως ξεκίνησε πριν 2000 χρόνια, έτσι και θα επέλθει το τέλος.. με διωγμούς και ό,τι άλλο επιτρέψει ο Κύριός μας.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα της Αληθινής Εκκλησίας είναι η δίωξή Της!
«..δε μετανόησαν οι άνθρωποι αυτοί και δεν απομακρύνθησαν από τους φόνους των, ούτε από τας μαγείας των, ούτε από την πορνεία των, ούτε από τας κλοπάς των … και αν πολλοί από αυτούς έφεραν το όνομα του χριστιανού, εις το βάθος των έμειναν ειδωλολάτραι ,έχοντες ως είδωλόν των το χρήμα, τη σάρκα και τον κόσμον.»(Αποκ.Θ’21)
Είναι πράγματι μεγάλο μυστήριο η μετάνοια, η δύναμη της ειλικρινούς εξομολόγησης και η κάθαρση της ψυχής που χωρίς τη βοήθεια του Θεού ,δεν επιτυγχάνεται.
Σε αυτήν την αναζήτηση της ψυχής η προσευχή πολλές φορές δεν προλαβαίνει να ολοκληρωθεί και επέρχεται το δώρο του Θεού λόγω ευσπλαχνίας. Είναι μακάριος όποιος συμπάσχει αγωνιζόμενος για τη σωτηρία της ψυχής βρισκόμενος στη στρατευομένη εκκλησία που πολεμάται ανηλεώς και νικά πάντα , κατά κράτος. «Εδώ κατά τον καιρόν αυτόν του αντιχρίστου, δεικνύεται η υπομονή και εγκαρτέρησις και αντοχή των χριστιανών οι οποίοι τηρούν τας εντολάς του Θεού και κρατούν την Πίστιν, προς τον Ιησούν.» (Αποκ. ΙΔ’12)
Οι σκοτεινές δυνάμεις μιλούν μόνο για αγάπη ,προς εξαπάτηση του κόσμου. Ο Ιησούς Χριστός μιλάει για Πίστη από την οποία θα αναδειχθεί η σωστή-ειλικρινής αγάπη, η κατά Θεόν αγάπη και όχι όπως την εννοεί ο καθένας.
Αν ο άνθρωπος δεν ακούει τον Θεό που σημαίνει ότι δεν Τον αγαπάει, τότε ούτε προσευχή επιτυγχάνεται ,ούτε συμμετοχή στην Εκκλησία Του υπάρχει, ούτε τίποτα!
Ο άνθρωπος μακράν του Θεού είναι τέρας και ας λέει ό,τι θέλει. Προσευχή λοιπόν με δάκρυα και υπακοή στους Λόγους του Κυρίου, όπως και συμμετοχή στην εργασία της Αμπέλου για να ευαρεστήσουμε τον Κύριο και να μας χαρίσει το μέγα έλεός Του.
Όλοι μπορεί να μας προδώσουν. Ο Ιησούς Χριστός ποτέ!!
Είναι το Α και το Ω, είναι ο Πατέρας μας που μας αγαπά υπερβολικά και σε Αυτόν ανήκει όλη η τιμή η δόξα και η ευχαριστία!
Με εν Χριστώ αγάπη και ενδιαφέρον
