Λέμε μεταξύ άλλων στην πρωινή προσευχή:…”δέξε Κύριε την δέηση υμών,ως των αγίων και νοερών Σου δυνάμεων.” Ζητάμε δηλαδή από τον Θεό να δεχτεί την προσευχή μας, όπως ακριβώς δέχεται τις προσευχές των αγγέλων Του. Πόσο λοιπόν θάρρος έχουμε, ώστε να εξομοιώνουμε την προσευχή μας με αυτή των αγίων αγγέλων! Τι άραγε είναι αυτό που μας κάνει να έχουμε μια τέτοια απαίτηση;
Σύμφωνα πάντα με την διδασκαλία της εκκλησίας μας το θάρρος (ή θράσος) αυτό μπορούμε να το αντλούμε μόνο από την πίστη μας στο αμέτρητο έλεος του Θεού, έχοντας Αυτόν σαν τον πατέρα μας.
Για να καταλάβουμε όμως πόσο ανάγκη έχουμε το έλεος του Θεού πρέπει πρώτα να διαιστανθούμε ποια είναι η πραγματική πνευματική και εσωτερική μας κατάσταση. Αυτή την κατάσταση δεν θα μπορέσουμε να την καταλάβουμε εάν δεν φορέσουμε τα ειδικά γυαλιά του Θεού.
Την στιγμή που ο ίδιος ο απόστολος Παύλος έχει τόσο ταπεινή ιδέα για τον εαυτό του, τότε τι να πούμε εμείς.
Ακούμε αρκετούς να λένε τις συνηθισμένες διατυπώσεις του τύπου: “Και τι έχω κάνει;Δεν έκλεψα δεν σκότωσα και κανένα!
Αν βέβαια κάποιος τους αναφέρει για κάποιο παράπτωμά τους,έχουν έτοιμη την απάντηση: Ε! και τι είναι αυτό,που να δεις αυτούς που πάνε στις εκκλησίες και κάνουν τους μεγάλους σταυρούς. Έχουν κάνει τα χειρότερα! Αυτοί όμως που τα λένε αυτά, αν φορέσουν τα γυαλιά του Θεού και δουν την πραγματική τους κατάσταση θα φρίξουν και θα πουν, πώς δεν είχα καταλάβει μέχρι σήμερα τίποτα από αυτό το κατάντημά μου!
Το νερό που πίνουμε φαίνεται καθαρό. Αν το δούμε όμως με το μικροσκόπιο θα φανούν μέσα σε αυτό να κολυμπούν πάρα πολλοί μικροοργανισμοί και θα αναρωτηθούμε πως το πίνουμε. Αν πέσει πάλι λίγο λάδι στην φόρμα ενός μηχανοτεχνίτη, δεν θα τον ενοχλήσει καθόλου αφού δουλεύει με λάδια. Μια λαδιά όμως σε ένα κατάλευκο νυφικό θα προξενήσει μεγάλη λύπη. Γι αυτόν τον λόγο οι άγιοι, αν και κάνουν με την προσευχή τους όταν ακόμη ζουν θαύματα, ή έχουν άλλα χαρίσματα, πιστεύουν ότι είναι ανάξιοι των δώρων του Θεού.
Είχαν και έχουν τα μάτια τους θα λέγαμε δεκατέσσερα να μην λυπήσουν τον Κύριο στο παραμικρό και λερώσουν την ψυχή τους. Μήπως όμως στην πραγματικότητα εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να ξεβολευτούμε από την αμαρτωλή και άνετη ζωή μας. Για να ξεγελάσουμε λοιπόν τον εαυτό μας και να αποκοιμίσουμε την συνείδησή μας που κάπου-κάπου διαμαρτύρεται, κατηγορύμε ή και χλεβάζουμε όσους κάνουν κάποιες προσπάθειες μικρές ή μεγάλες να φύγουν από το σκοτάδι προς το φως. Η υποκρισία αυτής της κατηγορίας των ανθρώπων είναι πολύ φανερή. Λένε μερικοί πχ.: Να! βλέπεις και οι παπάδες τι αίσχη κάνουν,είναι φιλοχρήματοι κλπ, δεν είναι ανάξιοι για το λειτούργημα που κάνουν; Όταν βέβαια του πει κάποιος ναι έχεις δίκιο, γιατί δεν πηγαίνουν μόνο οι άξιοι για ιερείς. Αλλά τι γνώμη θα είχες αν ένα παιδί σου ήθελε να γίνει παπάς;Τι θα έλεγες τότε; Θα απαντούσε:Ε! Όχι δα και παπάς, το παιδί μου το προορίζω για καλύτερα πράγματα. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο!
Βλέπουμε τώρα μια λίμνη με ήσυχο και ήρεμο νερό. Άν όμως πέσει μέσα κάποια πέτρα, η επιφάνειά του ταράζεται και χάνει την ηρεμία του. Αυτό το αναφέρω, σαν ένα παράδειγμα της επέμβασης του ελέους του Θεού στην ζωή μας. Μας έρχεται αναπάντεχα ένα λυπηρό γεγονός που ταράζει την ησυχία μας και χάνουμε την γαλήνη μας. Σε εμάς τότε παρουσιάζεται η ευκαιρία για να εκμεταλευθούμε αυτό που μας έχει συμβεί (ασθένεια,ατύχημα, θάνατος,προσβολή κλπ.) για να κάνουμε αυτοκριτική για να γνωρίσουμε πραγματικά τον εαυτό μας και ειδικά τις αδυναμίες μας.Αν το κάνουμε αυτό σωστά θα διαπιστώσουμε πόσο αδύναμοι και ασήμαντοι ήμαστε μπροστά σε όλο το σύμπαν που μας περιβάλλει.Τότε ήλθε η ώρα να ζητήσουμε το έλεος του Θεού. Αυτό δεν αφορά μόνο την διάρκεια της εδώ ζωής μας (που όπως έχει γραφεί, είναι η πορεία μας από τα χέρια του μαιευτήρα στα χέρια του νεκροθάφτη).Δηλαδή το πως θα περάσουμε καλά μόνο σε αυτή την ζωή,αλλά και για την προέκτασή της, δηλαδή την αιωνιότητα.
Ευτυχισμένοι και τυχεροί είναι εκείνοι που ξεπερνούν αυτά που αντιλαμβάνονται μόνο με τις φυσικές αισθήσεις τους και έχουν στόχο να κερδίσουν αυτά που τους έχει ετοιμάσει ο Τριαδικός Θεός στην άλλη ζωή.
