Από τον Καρλ Ρίχτερ
Ο Καρλ Ρίχτερ γράφει ότι η άγρια επίθεση του Τραμπ στο Ιράν και η κατάρρευση της εκεχειρίας πυροδότησαν μια αναμέτρηση υψηλού ρίσκου που θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους για την υπεροχή των ΗΠΑ.
Ο Ρώσος γεωπολιτικός και φιλόσοφος Αλεξάντερ Ντούγκιν έθεσε το θέμα συνοπτικά: δεν διαπραγματεύεται κανείς με τον «Ντατζάλ» — τον ψεύτη και απατεώνα στην ισλαμική θεολογία που παραπλανά τους ανθρώπους στους έσχατους καιρούς. Τον πολεμάει κανείς και τον καταστρέφει. Σε αυτό, Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί συμφωνούν. Οι Ιρανοί έπρεπε να είχαν προειδοποιηθεί και σίγουρα είχαν προειδοποιηθεί. Την Τετάρτη, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ κήρυξε άκυρη τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός της 17ης Απριλίου και αμέσως επανέλαβε τους βομβαρδισμούς ιρανικών στόχων. Η Τεχεράνη απάντησε με επιθέσεις σε Αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο Μπαχρέιν και το Κουβέιτ. Οποιαδήποτε ηρεμιστική στάση στον Κόλπο έχει πλέον τεθεί εκτός συζήτησης προς το παρόν.
Αξίζει να μελετηθεί προσεκτικά η επιλογή των λέξεων του Τραμπ, ώστε να μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις για το με ποιον έχει να κάνει ο κόσμος. Παραληρώντας για την ιρανική ηγεσία, είπε: «Δεν θέλω να έχω πια να ασχολούμαι μαζί τους, είναι αποβράσματα. Ξέρετε τι είναι τα αποβράσματα; Είναι αποβράσματα. Είναι άρρωστοι άνθρωποι. Ηγούνται άρρωστοι άνθρωποι. Και είναι μοχθηροί, βίαιοι άνθρωποι. Και αν είχαν πυρηνικό όπλο, θα το χρησιμοποιούσαν». Όσον αφορά τις περαιτέρω συνομιλίες με την Τεχεράνη, είχε παραισθήσεις σε μια θρασύτατη αντιστροφή των γεγονότων: «Από όσο με αφορά, τελείωσε. Είναι ψεύτες».
Η αλήθεια είναι διαφορετική και πρέπει να την έχουμε κατά νου για να αξιολογήσουμε σωστά τα γεγονότα. Από τον πρώτο γύρο ανταλλαγών μεταξύ τελών Φεβρουαρίου και μέσων Απριλίου, το Ιράν αναδείχθηκε νικητής στους πόντους. Η πυρηνική υπερδύναμη ΗΠΑ, υποτίθεται ότι είναι η προστάτιδα της περιοχής, έπρεπε να υποστεί οδυνηρές απώλειες. Σύμφωνα με συνεπή δημοσιεύματα στα Αμερικανικά ΜΜ ενημέρωσης (για τα οποία τόσο ο Τραμπ όσο και ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγσεθ παραπονέθηκαν έντονα), τουλάχιστον 17 από τις 19 αμερικανικές εγκαταστάσεις επλήγησαν στις ιρανικές αντεπιθέσεις, μερικές από αυτές καταστροφικά — με ποσοστό χτυπήματος 89%. Τουλάχιστον ορισμένες από τις πληγείσες βάσεις έπρεπε να εκκενωθούν. Δεν είναι περίεργο που οι Άραβες σύμμαχοι της Ουάσιγκτον κρατούν αποστάσεις: Κανείς δεν χρειάζεται μια προστατευτική δύναμη που δεν μπορεί να προστατεύσει κανέναν.
Αλλά αυτό είναι μόνο ένα μέρος της ταπείνωσης. Ενώ ο Τραμπ πρέπει να υπομείνει την κατηγορία ότι δεν πέτυχε σχεδόν τίποτα μετά από έξι εβδομάδες πολέμου, το Ιράν επέστρεψε ξαφνικά στην παγκόσμια σκηνή, αήττητο και ισχυρότερο από ποτέ. Ως αποτέλεσμα του πολέμου, η Τεχεράνη διεκδικεί πλέον επίσημα τον έλεγχο της ναυτιλιακής κυκλοφορίας μέσω του Πορθμού του Ορμούζ. Από τις 5 Μαΐου, οι πλοιοκτήτες υποχρεούνται επίσημα να υποβάλουν αίτηση για άδειες διέλευσης από μια ειδικά συσταθείσα ιρανική αρχή, την «Αρχή των Στενών του Περσικού Κόλπου» (PGSA), και να πληρώσουν σημαντικά τέλη, ενώ η Αμερικανική υπερδύναμη περιμένει άπραγη και αναγκάζεται να παρακολουθεί. Για την εικόνα που έχουν οι ΗΠΑ, οι οποίες μόλις πριν από λίγες μέρες γιόρτασαν την 250ή επέτειο της αμφισβητήσιμης ύπαρξής τους με μεγάλη μεγαλοπρέπεια, αυτό είναι εντελώς απαράδεκτο. Η εκεχειρία «δεν μπορούσε» να διατηρηθεί υπό αυτές τις συνθήκες. Η Αμερική εξακολουθεί να μην αποδέχεται ότι δεν είναι πλέον ο παγκόσμιος ηγεμόνας. Το Ισραήλ και τα αρχεία Επστάιν σίγουρα έπαιξαν το ρόλο τους.
Έτσι, ο κόσμος επέστρεψε εκεί που ήταν τον Απρίλιο. Θα πρέπει να θυμάται ότι ο πόλεμος δεν ξεκίνησε από την Τεχεράνη, αλλά, κατά παράβαση όλου του διεθνούς δικαίου, από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, τα οποία άρχισαν να βομβαρδίζουν το Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου εν μέσω των συνεχιζόμενων ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων.
Στον Ιρανικό λαό, που μέχρι στιγμής έχει αντισταθεί στον Μεγάλο Σατανά με αξιοθαύμαστο τρόπο, όποιος έχει νου το μόνο που μπορεί να συνεχίσει να εύχεται είναι κάθε δυνατή επιτυχία: Αυτή τη στιγμή αγωνίζονται στην πρώτη γραμμή όλων εκείνων που θέλουν έναν κόσμο χωρίς την αμερικανο-ισραηλινή τυραννία. Ένας τέτοιος κόσμος όχι μόνο είναι εφικτός, αλλά πρέπει να υποστηριχθεί με αποφασιστικότητα. Σύμφωνα με μια μελέτη του Πανεπιστημίου του Ντένβερ του 2025, ο αριθμός των θυμάτων των Αμερικανικών κυρώσεων μόνο από τη δεκαετία του 1970 ανέρχεται σε ασύλληπτο αριθμό 38 εκατομμυρίων νεκρών, χωρίς να υπολογίζονται τα πραγματικά θύματα πολέμου. Μια Νέα Παγκόσμια Τάξη που δέχεται κάτι τέτοιο ως φυσιολογικό είναι μια εγκληματική τάξη που πρέπει να εξαλειφθεί. Με λίγη τύχη, το Ιράν θα είναι το καρφί του φέρετρου.
(Μετάφραση από τα Γερμανικά)
