Ο Νίκος Συρίγος βαρέθηκε να μετράει νεκρούς από τους ψυχασθενείς που σκοτώνουν στο όνομα του Θεού τους.
Δεν ξέρω ποιος άρχισε όλο αυτό το πανηγύρι και για ποιον λόγο… Υποψιάζομαι ότι αυτοί που αιματοκυλάνε κάθε λίγο τον πλανήτη ήταν κάποτε το σκυλί της Δύσης εκεί κάτω που μάλλον έσπασε την αλυσίδα και τώρα δαγκώνει όποιον βλέπει. Ακόμη όμως και σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει λύση. Δεν μπορεί να μετράς νεκρούς κι απλά να κλαις για τις ζωές που χάνονται.
Ούτε εκεί, ούτε εδώ. Το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν είναι (ακόμη) στόχος των ψυχάκηδων δεν με ηρεμεί. Η εικόνα ανθρώπων, μικρών παιδιών, νεκρών πλάι στην κούκλα τους, βάζει τέλος στον… πολιτισμό. Όταν κάποιος σε σημαδεύει με το όπλο δεν τον σημαδεύεις με λουλούδι… Αυτό που γίνεται με αυτούς του ψυχοπαθείς εδώ και καιρό ξεπέρασε τα όρια του ανθρωπισμού και του πολιτισμού…Εδώ πλέον μιλάμε για πόλεμο. Έναν πόλεμο όχι στη «θεωρία», στα λόγια αλλά στην πράξη με νεκρούς. Ανθρώπους σαν εσένα κι εμένα, που πήγαν να διασκεδάσουν ή απλά βγήκαν περίπατο στην πόλη. Να με συμπαθάτε αλλά το δικαίωμα να μην φοβάμαι να βγω από το σπίτι μου δεν το χαρίζω σε κανέναν από όλους αυτούς τους ψυχικά ανώμαλους οι οποίοι σκοτώνουν στο όνομα του Θεού τους. Δεν ξέρω αν η Ευρώπη, η Δύση, ο Πούτιν ή το κάθε Κράτος ξεχωριστά μπορεί να βάλει τέλος σε αυτή την τρέλα αλλά πρέπει τουλάχιστον να προσπαθήσει… Οφείλει να προσπαθήσει.
Οι ίδιοι τύποι που καρφώνουν τα κεφάλια όσων δεν πιστεύουν στο θεό τους σε πασσάλους και πανηγυρίζουν, ήρθαν τώρα εδώ γύρω και διψάνε για αίμα… Τύποι που δεν αξίζει να ζουν…
Όσοι θέλουν πολιτισμό ας δουν τη φωτογραφία… Το ότι δεν είναι το παιδί τους στη θέση του παιδιού που πάτησε ο ψυχάκιας είναι απλά θέμα τύχης… Ας τελειώνουμε μαζί τους. Με κάθε τρόπο
