Η σημερινή εποχή έχει κατακλειστεί από χριστιανούς που η πίστη τους εξαρτάται από την διεκπεραίωση του αιτήματός τους ή όχι.
Ζητούμε να έχουμε ένα Θεό αλα καρτ
Στην δύσκολη περίοδο, πάμε ανάβουμε το κεράκι μας, κάνουμε μια πιο έντονη προσευχή, ζητάμε να φορέσουμε προς βοήθεια μας «διαβασμένα κομποσκοίνια», προσεγγίζουμε Γεροντάδες να μας πουν τα μελλούμενα, ίσως πάμε και σε έναν πνευματικό που θα μας συστήσει κάποιος φίλος με την προϋπόθεση να μην είναι αυστηρός…
Κατόπιν συμπεριφερόμαστε ανάλογα με τη έκβαση του αποτελέσματος μας.
Εάν έχει θετική κατάληξη , άντε πάμε άλλη μια φορά στη εκκλησία να πούμε ευχαριστώ και μετά τέλος. Ξεχνάμε και δεν γυρνάμε πίσω ξανά.
Εάν το θέμα δεν έχει ευτυχή κατάληξη, βγάζουμε το συμπέρασμα ότι ο Θεός είναι τιμωρός, άδικος, σκληρός και ούτω καθ’ εξής. Αυτό συμβαίνει διότι είναι αλήθεια ότι δεν πορευόμαστε στην ζωή μας εμπιστευόμενοι το Θεό.
Αρκετές φορές μέσα στην Θεία Λειτουργία ακούγετε από τον ιερέα η φράση «πάσα την βιοτική μέριμνα, Χριστό τον Θεό παραθόμεθα»
Αλλά μάλλον το ακούμε εντελώς τυπικά και δεν εμβαθύνουμε στην μεγάλη σημασία αυτής της φράσης. Γι’αυτό τον λόγο και η ζωή μας σήμερα είναι βουτηγμένη μέσα στο άγχος και την υπερβολική πίεση.
Ένας Σιμωνοπετρίτης γέροντας σε μια κουβέντα που είχαμε πολλά χρόνια πριν, μου είχε πει κάτι πολύ ωραίο:
«Παιδί μου στην σημερινή εποχή που ζούμε το άγχος είναι έλλειψη εμπιστοσύνης στον Θεό. Δεν σου λέω ότι πρέπει να αδιαφορείς και να λες ότι θέλει ας γίνει. Εσύ στην καθημερινότητα σου θα κάνεις την προσπάθεια και τον αγώνα σου και από εκεί και πέρα ας τα οικονομήσει ο Θεός όπως θέλει»
Η ορθόδοξη πορεία είναι απλή, όμως ο εγωισμός μας δυσκολεύει τις καταστάσεις με αποτέλεσμα αρκετά θέματα να μας φαίνονται ανυπέρβλητα εμπόδια.
Χρόνης ο Παρατηρητής
