από τον James Corbett
corbettreport.com
Για όσους έχουν δώσει προσοχή, η εκπληκτική κατάρρευση της κλιματικής απάτης τον τελευταίο χρόνο ήταν κάτι που αξίζει να δείτε.
Πρώτα υπήρξε η αποτυχία του COP .
Στη συνέχεια, οι ΗΠΑ αποχώρησαν από τη Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) .
Στη συνέχεια, η Τζούντιθ Κάρι απέσυρε το ιστολόγιό της , λέγοντας ότι «Ήρθε η ώρα να ανακηρύξουμε τη νίκη ενάντια στην κλιματική βλακεία και να προχωρήσουμε».
Στη συνέχεια, η εφημερίδα Guardian δημοσίευσε ένα άρθρο στο οποίο θρηνούσε το γεγονός ότι λιγότερο από το 5% των βρετανικών μέσων ενημέρωσης χρησιμοποίησαν τον πρόσφατο καύσωνα στην Ευρώπη ως δικαιολογία για την προώθηση της προπαγάνδας περί μηδενικών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.
Και τώρα ακόμη και οι New York Times κουνούν τη λευκή σημαία στην ιστορία του Αρμαγεδδώνα για το κλίμα… κάπως …
Λοιπόν, τι στο καλό συμβαίνει; Πώς φτάσαμε από έναν κόσμο όπου η κλιματική αποκάλυψη διαφημιζόταν ως υπαρξιακή απειλή για τη ζωή στη Γη και διατυμπανιζόταν στις ειδήσεις κάθε μέρα, σε έναν κόσμο όπου η κλιματική αλλαγή δεν υπάρχει καν στο ραντάρ πια;
Ας το μάθουμε.
Ανεξέλεγκτη Επιστήμη: Ο θάνατος του RCP 8.5
Οι μελετητές της κλιματικής απάτης θα γνωρίζουν πλέον τον κατάλογο των επιστημονικών απατήσεων, πλάνων και ανοησιών που έχουν υποστηρίξει την υποτιθέμενη «παγιωμένη επιστήμη» της καταστροφικής ανθρωπογενούς υπερθέρμανσης του πλανήτη.
Θα γνωρίζετε, για παράδειγμα, ότι το αρχείο θερμοκρασίας έχει παραποιηθεί συστηματικά για να ψύχεται σταθερά το παρελθόν και να θερμαίνεται το παρόν, δημιουργώντας έτσι μια εσφαλμένη εντύπωση για ταχέως αυξανόμενες θερμοκρασίες.
Και θα γνωρίζετε τις διάφορες τεχνικές στατιστικής απάτης που χρησιμοποιούνται για να διατηρήσουν ένα εύπιστο κοινό την πίστη σε μια ψευδή αφήγηση για επικείμενη κλιματική καταστροφή.
Και θα γνωρίζετε ότι το Climategate έδωσε μια πολύ αποκαλυπτική ματιά στο πώς λειτουργούν στην πραγματικότητα οι κλιματολόγοι και κατέδειξε τον βαθμό στον οποίο είναι πρόθυμοι να ψεύδονται, να εξαπατούν και να δυσφημούν για να κρατήσουν αντιφατικά στοιχεία μακριά από τα επιστημονικά αρχεία — παρά τις προσπάθειες των υπευθύνων του Climategate να συγκαλύψουν αυτό το σκάνδαλο.
Και θα γνωρίζετε ότι η « παγκόσμια μέση θερμοκρασία » δεν είναι μια πραγματική, μετρημένη θερμοκρασία, αλλά ένας υπολογισμένος αριθμός που έχει κατασκευαστεί από διάφορα σύνολα δεδομένων αμφίβολης ποιότητας.
Αλλά αυτό που ίσως να μην γνωρίζετε, εκτός αν παρακολουθείτε στενά τις τελευταίες εξελίξεις στα κλιματικά αγγεία, είναι ότι η IPCC απέσυρε επίσημα το RCP 8.5 .
Για όσους είναι καλά καταρτισμένοι σε αυτά τα θέματα, δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Οι περισσότεροι άνθρωποι, ωστόσο, δεν θα έχουν ιδέα τι σημαίνουν όλα αυτά. Επιτρέψτε μου να εξηγήσω.
Η IPCC, φυσικά, είναι η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή, το όργανο του ΟΗΕ που έχει αναλάβει την «παροχή στις κυβερνήσεις σε όλα τα επίπεδα επιστημονικών πληροφοριών που μπορούν να χρησιμοποιήσουν για την ανάπτυξη πολιτικών για το κλίμα». Εκδίδει μια «έκθεση αξιολόγησης» που συγκεντρώνει βασικά ευρήματα από τη δημοσιευμένη βιβλιογραφία για την επιστήμη του κλίματος κάθε έξι ή επτά χρόνια. Αυτές οι εκθέσεις αξιολόγησης λαμβάνονται πολύ σοβαρά υπόψη από τα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης, φυσικά, και χρησιμοποιούνται από τους πολιτικούς για να δικαιολογήσουν κάθε είδους δρακόντειες πολιτικές Μηδενικού Καθαρού Αποτυπώματος και την τυραννία του Green New Deal.
Οι ακροατές της έκθεσης Corbett θα γνωρίζουν ότι η IPCC είναι μια απάτη , ότι οι εκθέσεις αξιολόγησής της είναι ανοησίες και ότι ολόκληρη η διαδικασία της IPCC έχει στηθεί από την αρχή .
Θα γνωρίζετε, για παράδειγμα, ότι η «Σύνοψη για τους Υπεύθυνους Χάραξης Πολιτικής» —ένα σαφώς πολιτικό έγγραφο που έχει σχεδιαστεί για να δικαιολογήσει διάφορες πολιτικές για το κλίμα— είναι ένα έγγραφο που έχει αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης και όχι μια επιστημονική αξιολόγηση. Στην πραγματικότητα, η επιστημονική έκθεση ξαναγράφεται μετά τη διαπραγμάτευση της Σύνοψης για τους Υπεύθυνους Χάραξης Πολιτικής, ώστε να διασφαλιστεί ότι η επιστήμη είναι συνεπής με τις αποφάσεις των διπλωματών.
Ένα από τα βασικά σημεία της καταστροφικής εκστρατείας της IPCC για το κλίμα είναι τα σενάρια Αντιπροσωπευτικών Διαδρομών Συγκέντρωσης (RCP) – μια σειρά μοντέλων που προβλέπουν πώς οι συγκεντρώσεις αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα ενδέχεται να αυξηθούν τον επόμενο αιώνα. Αυτές οι «διαδρομές» προβλέπουν διαφορετικά σενάρια ανάλογα με το βαθμό στον οποίο οι χώρες περιορίζουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου και λαμβάνουν μέτρα για την υιοθέτηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και της λεγόμενης «πράσινης» ενέργειας. Κυμαίνονται από το RCP 1.9 – την πορεία που «εστιάζει στον περιορισμό της υπερθέρμανσης του πλανήτη κάτω από 1,5°C, τον φιλόδοξο στόχο της Συμφωνίας του Παρισιού» – έως το RCP 8.5 – μια πορεία που προβλέπει μια «σχεδόν μονοτονική αύξηση των εκπομπών έως το 2100». Το RCP 8.5 χρησιμοποιείται συχνά ως «χειρότερο σενάριο» και έχει σκοπό να αντιπροσωπεύει τι θα συμβεί εάν η ανθρωπότητα συνεχίσει να «λειτουργεί ως συνήθως» – δηλαδή, τι θα συμβεί εάν δεν αρχίσουμε να θυσιάζουμε ολόκληρο τον πολιτισμό στους θυμωμένους θεούς του καιρού.
Αυτοί οι προβλεπόμενοι αριθμοί, με τη σειρά τους, χρησιμοποιούνται για την πρόβλεψη των μελλοντικών παγκόσμιων επιφανειακών θερμοκρασιών.
Με άλλα λόγια, το RCP 8.5 είναι το μοντέλο που επιδεικνύουν οι κινδυνολόγοι κάθε φορά που θέλουν να απεικονίσουν έναν μελλοντικό χάρτη θερμοκρασίας σε φλογερό κόκκινο.
Φυσικά, η διαδικασία με την οποία αυτά τα μοντέλα μετατρέπονται σε προβλέψεις θερμοκρασίας είναι από μόνη της ένα τέχνασμα. Βασίζεται σε έναν αριθμό που ονομάζεται « Ευαισθησία Κλίματος Ισορροπίας » (ECS) και ο οποίος εκτιμά τη μακροπρόθεσμη αντίδραση της θέρμανσης σε έναν διπλασιασμό των ατμοσφαιρικών συγκεντρώσεων CO2 . Αλλά ακόμη και η IPCC παραδέχεται ότι η ECS είναι εντελώς αυθαίρετη: «Δεν μπορεί πλέον να δοθεί η καλύτερη δυνατή εκτίμηση για την ευαισθησία του κλίματος ισορροπίας λόγω έλλειψης συμφωνίας σχετικά με τις τιμές σε όλες τις αξιολογημένες γραμμές αποδεικτικών στοιχείων και μελετών». Έτσι: σκουπίδια μέσα (ECS), σκουπίδια έξω (προβλέψεις θερμοκρασίας).
Αλλά ας μην πειράζει πώς αυτά τα μοντέλα μετατρέπονται σε εκτιμήσεις μελλοντικής θερμοκρασίας. Ακόμα και τα ίδια τα μοντέλα είναι εξαιρετικά αμφίβολα!
Το μοντέλο RCP 8.5, που ονομάζεται «χειρότερο σενάριο», συζητείται εδώ και χρόνια, με τους επικριτές να επισημαίνουν ότι αυτό το απίστευτο σενάριο περιλαμβάνει εντελώς απίθανες υποθέσεις. Προβλέπει μάλιστα ότι οι άνθρωποι θα καίνε πέντε φορές περισσότερο άνθρακα από ό,τι είναι γνωστό ότι υπάρχει σε ολόκληρο τον πλανήτη κατά τη διάρκεια του επόμενου αιώνα.
Λοιπόν, τώρα οι επικριτές αυτού του τρομακτικού σεναρίου του RCP 8.5 έχουν δικαιωθεί!
Τον Απρίλιο, το Geoscientific Model Development δημοσίευσε το « The Scenario Model Intercomparison Project for CMIP7 (ScenarioMIP-CMIP7) », μια εργασία πειραματικού μοντέλου που ενημερώνει για την ανάπτυξη ενός έργου που ονομάζεται Coupled Model Intercomparison Project (CMIP). Αυτό το συνεργατικό έργο αναπτύσσει συγκρίσεις κλιματικών μοντέλων για πάνω από τρεις δεκαετίες και το έργο του αποτελεί τη βάση για τις κλιματικές προβλέψεις της IPCC. Αυτή η νέα εργασία αναφέρεται στο έργο που γίνεται στο CMIP7, την τελευταία φάση αυτού του συνεχιζόμενου έργου, και, το πιο σημαντικό, έχει αποφανθεί ότι το RCP 8.5 έχει «καταστεί απίθανο» λόγω των αλλαγών στην κλιματική πολιτική και των πρόσφατων τάσεων εκπομπών.
Τώρα, υπάρχει μια πολύ πιο λεπτομερής ανάλυση αυτής της εργασίας και των συνεπειών της που πρέπει να γίνει (και το CERES-Science παρέχει αυτήν την ανάλυση εδώ ), αλλά, για να μην μακρηγορούμε: το RCP 8.5 – το μοντέλο που έχει αναφερθεί από χιλιάδες εργασίες για το κλίμα ως η πιο ρεαλιστική πρόβλεψη για το τι θα συμβεί στο κλίμα της γης αν δεν καταπιούμε το τρελό χάπι του Net Zero – δεν θα συμπεριληφθεί στην επόμενη έκθεση αξιολόγησης της IPCC.
Είναι δύσκολο να υπερεκτιμηθεί η σημασία αυτής της εξέλιξης. Η IPCC και οι τρομοκαλλιέργειες συνοδοιπόροι της δεν θα μπορούν πλέον να χρησιμοποιούν το μοντέλο της «συνήθους πρακτικής» για να «προβάλλουν» εντελώς απίθανα σενάρια κλιματικής αποκάλυψης και να ξεγελούν το κοινό ώστε να αποδέχεται ολοένα και πιο δρακόντεια μέτρα που εμποδίζουν την ανάπτυξη του πολιτισμού στο όνομα της αποτροπής μιας εντελώς φανταστικής καταστροφής.
Φυσικά, οι προπαγανδιστές της κλιματικής λατρείας έχουν παρέμβει για να περιορίσουν τη ζημιά σε αυτό το ζήτημα.
Οι New York Times , για παράδειγμα, θέλουν να γνωρίζετε ότι «η υπερθέρμανση του πλανήτη εξακολουθεί να αποτελεί απειλή», αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι «η απόφαση να απομακρυνθούμε από μια χειρότερη προοπτική εγείρει ερωτήματα σχετικά με το εάν ορισμένοι κίνδυνοι έχουν υπερεκτιμηθεί».
Και στο Vox , ο Bryan Walsh σχεδόν φτάνει σε μια στιγμή αυτοσυνειδησίας όταν παραδέχεται : «Δεν ήξερα πάντα — και δεν το επικοινωνούσα πάντα — ότι το σενάριο πίσω από τα πιο αποκαλυπτικά, τραβηκτικά ευρήματα ήταν σε μεγάλο βαθμό μια προσπάθεια να φανταστεί κανείς πόσο άσχημα θα μπορούσαν να γίνουν τα πράγματα, όχι μια πραγματική πρόβλεψη». Πέρα από την πλήρη άγνοιά του για το δικό του θέμα, ωστόσο, ο Walsh φροντίζει να διαβεβαιώνει τους αναγνώστες του ότι «ακόμα κι αν έχουμε αποτρέψει την καταστροφή, υπάρχει πολλή δουλειά που πρέπει να γίνει για να εξασφαλίσουμε ένα ασφαλέστερο μέλλον». (Πηγή: Πίστεψέ με, αδερφέ!)
Αλλά εδώ είναι το πραγματικό νόημα – αυτό που σχεδόν συνειδητοποίησε ο Walsh τη στιγμή της επιφοίτησης: δεν επρόκειτο ποτέ για την επιστήμη. Ούτε καν οι δημοσιογράφοι για το κλίμα, των οποίων ολόκληρη η δουλειά ήταν να προσπαθήσουν να εξηγήσουν αυτή την επιστήμη στο κοινό, γνώριζαν στην πραγματικότητα την υποκείμενη επιστήμη για την οποία έγραφαν. Και αν παίρνατε συνεντεύξεις από χίλιους ακτιβιστές για το κλίμα, θα ήσασταν τυχεροί να βρείτε έστω και έναν που θα μπορούσε να σας πει τι είναι το ECS ή τι αντιπροσωπεύει το RCP 8.5.
Όχι, δεν πρόκειται για επιστήμη. Πρόκειται για αφήγηση.
Και η πιο αξιοσημείωτη αλλαγή συμβαίνει στο μέτωπο της αφήγησης.
Το σημείο καμπής του Zeitgeist
Η εποχή της υπερβολικής κινδυνολογίας για το κλίμα ξεκίνησε σοβαρά την Ημέρα της Γης το 1990, την 20ή επέτειο της εκδήλωσης «Ημέρα της Γης» που διοργανώθηκε από τον ΟΗΕ το 1970. Αρχικά προταθείσα το 1969 ως «ημέρα προς τιμήν της Γης και της έννοιας της ειρήνης», μέχρι το 1990 η Ημέρα της Γης είχε γίνει δικαιολογία για αστέρες του Χόλιγουντ όπως ο Ρόμπιν Γουίλιαμς, ο Κρίστοφερ Λόιντ, ο Μπιλ Κόσμπι, η Κάντας Μπέργκεν και ο Κέρμιτ ο Βάτραχος να παρουσιάζουν ωριαίες προπαγανδιστικές εκπομπές φτιαγμένες για την τηλεόραση, κάνοντας διαλέξεις στους νεοφεουδαρχικούς δουλοπάροικους για το πώς η θέρμανση των σπιτιών τους και η οδήγηση στη δουλειά ρύπαινε τη γη και εξόργιζε τους θεούς του καιρού.
Αυτή η προπαγανδιστική εκστρατεία ήταν μέρος της προετοιμασίας για τη Σύνοδο Κορυφής της Γης του Maurice Strong το 1992, η οποία, όπως γνωρίζουν οι Corbett Reporters , γέννησε τη Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC) και ολόκληρη την ατζέντα του ΟΗΕ για το κλίμα. Η UNFCCC έγινε ένας αυτογλείφων χωνάκι παγωτού για τους υποστηρικτές του κλίματος, παρέχοντας έναν χώρο για να συγκεντρωθούν, να ανησυχούν για τις τελευταίες καταστροφικές δηλώσεις της IPCC και να εκδίδουν ολοένα και μεγαλύτερες προειδοποιήσεις για πλήρη εξαφάνιση του πλανήτη, εκτός εάν οι πολιτικοί παραδώσουν όλη την εξουσία στον ΟΗΕ και υιοθετήσουν την ατζέντα του Μηδενικού Καθαρού Αέρα (ή μήπως είναι αυτό το Απόλυτο Μηδέν ;).
Με άλλα λόγια, όλοι οι άνθρωποι κάτω των 50 ετών έχουν περάσει ολόκληρη τη συνειδητή τους ζωή στη σκιά αυτής της προπαγανδιστικής εκστρατείας. Τόσο καιρό έχουν ακούσει αυτές τις φλυαρίες για την καταστροφή και την καταστροφή που τους είναι δύσκολο να φανταστούν να μην βλέπουν κάποια κακομαθημένη διασημότητα του Χόλιγουντ ή κάποιον εκτός πραγματικότητας πολιτικό καριέρας να τους επιπλήττει επειδή χρησιμοποιούν κλιματισμό ή να τους εκφοβίζει επειδή παίρνουν εμπορική πτήση για να πάνε οικογενειακές διακοπές.
Αλλά σε περίπτωση που δεν το έχετε προσέξει, το κοινό έχει σταδιακά αρχίσει να αποφεύγει τη συνεχή επίπληξη των Chicken Littles που δηλώνουν «κλιματική έκτακτη ανάγκη». Αντ’ αυτού, έχουν επιτέλους αρχίσει να αμφισβητούν την υποτιθέμενη «εδραιωμένη επιστήμη» που τους λέει ότι τα κατοικίδια και τα μωρά είναι κακά για τον πλανήτη .
Μια πρώιμη ένδειξη απόρριψης της κλιματικής υστερίας ήρθε μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022, όταν το τέλος του εικοσαετούς σχεδίου της Γερμανίας για σταδιακή κατάργηση της πυρηνικής ενέργειας συνέπεσε με μια σοβαρή διακοπή του εφοδιασμού με ΥΦΑ από τη Ρωσία, δημιουργώντας μια ενεργειακή κρίση . Άνθρωποι σε όλη την Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο εξέτασαν τη δύσκολη θέση της Γερμανίας και είδαν τις πραγματικές συνέπειες των πολιτικών «πράσινης ενέργειας» που κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται καλά : ενεργειακή φτώχεια.
Από εκείνο το σημείο και μετά, οι επίδοξοι πρωταθλητές του Net-Zero έχουν μια ανηφορική μάχη ενάντια σε ένα ολοένα και πιο σκεπτικιστικό κοινό. Πέρυσι είδαμε την εκπληκτική κατάρρευση της Net-Zero Banking Alliance ενόψει της μαζικής δημόσιας αντίδρασης, τη στρατηγική υποχώρηση της BlackRock από τις επενδύσεις ESG και την αρχή της κατάρρευσης της UNFCCC και της IPCC .
Και τώρα, όπως ανέφερα στην εισαγωγή του σημερινού άρθρου, ακόμη και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της απάτης για το κλίμα στα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης – οι New York Times και η Guardian – ανησυχούν για το τέλος της κλιματικής υστερίας τους.
Στο άρθρο με τίτλο « Οι Δημοκρατικοί κάποτε ορκίστηκαν να σταματήσουν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Τώρα δεν είναι και τόσο σίγουροι », τα φερέφωνα του κατεστημένου στους New York Times αναφέρουν ότι ακόμη και οι κυρίαρχοι Δημοκρατικοί πολιτικοί στις ΗΠΑ αποφεύγουν πλέον τις πολιτικές της εποχής Κλίντον/Ομπάμα/Μπάιντεν να σταματήσουν νέα έργα γεωτρήσεων και αγωγών για τη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Σε όλη τη βορειοανατολική περιοχή, οι Δημοκρατικοί κυβερνήτες έχουν αρχίσει να εξετάζουν το ενδεχόμενο επέκτασης των αγωγών φυσικού αερίου, κάτι που κάποτε ήταν αδιανόητο στις πιο ευαισθητοποιημένες για το κλίμα πολιτείες της χώρας. Ακόμη και οι υπέρμαχοι της κλιματικής αλλαγής στο Κογκρέσο έχουν αλλάξει την τακτική τους, δήλωσαν νομοθέτες σε πρόσφατες συνεντεύξεις. Και παρόλο που οι συν-υποστηρικτές της Πράσινης Νέας Συμφωνίας το 2019, ο γερουσιαστής Εντ Μάρκεϊ της Μασαχουσέτης και η βουλευτής Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ της Νέας Υόρκης, εξακολουθούν να επιτίθενται στη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων, σπάνια δίνουν έμφαση στο κάποτε ισχυρό σχέδιό τους να κινητοποιήσουν την οικονομία των ΗΠΑ για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.
Και στο άρθρο « Τα περισσότερα ρεπορτάζ των βρετανικών μέσων ενημέρωσης για τον καύσωνα του Ιουνίου παρέλειψαν να αναφέρουν την κλιματική κρίση », οι ολοένα και πιο παραληρηματικές ιερόδουλες της Guardian θρηνούν ότι οι δικές τους προσπάθειες να αλλάξουν τον αφηγηματικό λόγο γύρω από την «κλιματική έκτακτη ανάγκη» έχουν αποβεί άκαρπες. Παρά το γεγονός ότι παραθέτουν τον δικό τους εκπρόσωπο που εξυμνεί τις «πρωτοποριακές» δημοσιογραφικές προσπάθειες της Guardian -συμπεριλαμβανομένης της «ενημέρωσης του οδηγού στυλ μας για την υιοθέτηση όρων όπως «κλιματική έκτακτη ανάγκη» και «υπερθέρμανση του πλανήτη»»- θρηνούν ότι «τα περισσότερα από τα άρθρα των βρετανικών μέσων ενημέρωσης σχετικά με τον καύσωνα-ρεκόρ που έπληξε τον Ιούνιο παρέλειψαν να αναφέρουν την κλιματική κρίση».
Ίσως η τρέλα της εποχής της φρενίτιδας της υπερθέρμανσης του πλανήτη ήρθε στο προσκήνιο κατά τη διάρκεια του πρόσφατου ευρωπαϊκού καύσωνα, όταν Γάλλοι πολιτικοί προσπάθησαν να κατηγορήσουν τα κλιματιστικά των ΗΠΑ για την άνοδο της θερμοκρασίας … προτού οι ίδιοι οι πολίτες της Γαλλίας αρχίσουν να εγκαθιστούν κλιματιστικά σε αριθμούς ρεκόρ σε μια προσπάθεια να καταπολεμήσουν τη ζέστη.
Οι άνθρωποι έχουν βαρεθεί να τους λένε οι πλούσιοι πολιτικοί ότι πρέπει να ζουν σε προβιομηχανική αθλιότητα για να κατευνάσουν τους θυμωμένους θεούς του καιρού. Ακόμα κι αν δεν γνωρίζει απολύτως τίποτα για το RCP 8.5 ή την ψεύτικη επιστήμη πάνω στην οποία χτίστηκε η κλιματική απάτη, ο μέσος Τζο Μπλόου είναι αρκετά έξυπνος για να γνωρίζει ότι η «εδραιωμένη επιστήμη» δεν είναι καθόλου επιστήμη και ότι οι «ειδικοί» που ανακοινώνουν με σιγουριά ότι τα αυτοκίνητα, τα κατοικίδια και τα κλιματιστικά προκαλούν τον θερμικό θάνατο του πλανήτη είναι ο ίδιος τύπος «ειδικών» που μας είπαν ότι η ανθρώπινη φυλή θα αποδεκατιζόταν αν δεν φορούσαμε μάσκες, δεν στανόμασταν σε απόσταση δύο μέτρων και δεν σηκώναμε τα μανίκια μας για μια πειραματική γενετική παρέμβαση.
Δεδομένου, λοιπόν, ότι η μαγεία των μάγων γιατρών για το κλίμα έχει επιτέλους σπάσει, μήπως ήρθε η ώρα να ακολουθήσουμε τον δρόμο της Τζούντιθ Κάρι; Πρέπει όλοι να κλείσουμε τα ιστολόγιά μας για το κλίμα, να κηρύξουμε τη νίκη και να προχωρήσουμε; Ή μήπως υπάρχει κάποιο βαθύτερο μάθημα που πρέπει να αντλήσουμε από αυτή την αξιοσημείωτη πολιτισμική μετατόπιση που συμβαίνει γύρω μας;
Οι απόψεις μας μετράνε
Καταρχάς, προς όφελος όσων θα ήθελαν να με ρωτήσουν « Λοιπόν, τελικά… » και να μου πουν πόσο αφελής είμαι που πιστεύω ότι η απάτη για το κλίμα έχει πραγματικά τελειώσει: σας παρακαλώ μην με υποτιμάτε. Διαχειρίζομαι το The Corbett Report εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια και ξέρω ακριβώς πώς λειτουργούν οι ψυχοθεραπευτές.
Φυσικά, ο Μαρκ Κάρνεϊ και οι συνωμότες του θα χρησιμοποιήσουν κάθε ευκαιρία -όπως τις συνεχιζόμενες πυρκαγιές στον Καναδά- για να προσπαθήσουν να τρομάξουν το κοινό ώστε να πιστέψει ξανά στην Αποκάλυψη και να αποδεχτεί ολοένα και πιο περιοριστικούς κλιματικούς στόχους στο όνομα του κατευνασμού του θεού της φωτιάς.
Φυσικά, ο ΟΗΕ θα προσπαθήσει να διεκδικήσει τη νομική εξουσία για να ξεκινήσει τη δίωξη κρατών που δεν επιτυγχάνουν τους κλιματικούς στόχους τους.
Φυσικά, ορισμένα στοιχεία της τάξης των ολιγαρχών ( για παράδειγμα, ο Μπιλ Γκέιτς ) ρίχνουν την υστερία για το κλίμα όχι από μια ξαφνική επιφοίτηση για το λάθος τους, αλλά επειδή διψούν να τροφοδοτήσουν με περισσότερη ισχύ τα «θηρία» των κέντρων δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης τους .
Και φυσικά, οι Πράσινοι Νέοι Συνεργάτες απλώς θα επιστρέψουν στο σχεδιαστήριο και θα αναδιατυπώσουν το σχέδιό τους για να σταματήσουν τον βιομηχανικό πολιτισμό με βάση την τελευταία πολιτική αφήγηση – δηλαδή, το πρόβλημα των κέντρων δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης .
Όχι, φυσικά και η ατζέντα για το κλίμα δεν έχει τελειώσει ακόμα.
Αλλά θα ήταν εξίσου αφελές να πιστεύουμε ότι αυτή η παλιρροιακή αλλαγή στη δημόσια γνώμη δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Οι δυνάμεις που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν δεν ξόδεψαν δισεκατομμύρια δολάρια και αμέτρητες εργατοώρες εργασίας προπαγανδίζοντας επιμελώς το κοινό για το ManBearPig, επειδή η γνώμη τους δεν έχει σημασία. Δεν δημιούργησαν ολόκληρη την πολυεθνική, πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων εξαρτώμενη από την κλιματική αλλαγή πράσινη οικονομία και τα συνδεδεμένα ακαδημαϊκά ιδρύματα, τα μέσα ενημέρωσης και τις ομάδες ΜΚΟ, επειδή σχεδίαζαν απλώς να εγκαταλείψουν ολόκληρη την αφήγηση για το κλίμα το 2026.
Όχι, το έχτισαν επειδή χρειάζονται δημόσια υποστήριξη για αυτές τις νεοφεουδαρχικές πολιτικές, του «τρώω έντομα», του «δεν έχω τίποτα και γίνομαι ευτυχισμένος» για να έχουν μια πιθανότητα επιτυχίας. Οι άνθρωποι δεν θα κάθονται απλώς ήσυχα και θα πεθαίνουν στις ολοένα και πιο ενεργειακά στερημένες καλύβες τους, εκτός αν τους έχει δοθεί μια αφήγηση για το γιατί το να πεθαίνεις για τον πλανήτη δεν είναι μόνο ηθικά ενάρετο αλλά απαραίτητο για την ίδια τη ζωή.
Και, όπως αποδεικνύει ο λαός της Γαλλίας, μόλις το ευρύ κοινό πάψει να πιστεύει σε αυτή την αφήγηση, απλώς θα κατέβει από τα υπεροπτικά του άλογα που σηματοδοτούν την αρετή και θα αρχίσει να εγκαθιστά κλιματιστικά για να ζήσει τη ζωή του με λίγη άνεση, στο διάολο οι πολιτικοί.
Λοιπόν, όχι, φυσικά και η απάτη για το κλίμα δεν είναι νεκρή και θαμμένη. Αλλά έχει δεχθεί ένα σημαντικό πλήγμα τα τελευταία χρόνια. Και, δεδομένου ότι εργάζομαι σκληρά για να ενημερώσω το κοινό σχετικά με αυτήν την απάτη εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες, θα με συγχωρήσετε που αφιέρωσα λίγο χρόνο για να σημειώσω αυτή τη θετική εξέλιξη και να ενθαρρύνω την επέκτασή της.
Τώρα πρέπει να καταβάλουμε την ίδια προσπάθεια που καταβάλαμε για να αποκαλύψουμε την απάτη για το κλίμα, για να αποκαλύψουμε όλες τις άλλες ψευδείς αφηγήσεις που χρησιμοποιούνται για τη χειραγώγηση του κοινού.
Η ανθρωπότητα αφυπνίζεται για τις απάτες που την κρατούν υποδουλωμένη. Ας βοηθήσουμε!
