Ως γνωστόν, η σύγχρονη χώρα της Ισπανίας (γνωστή αρχικά ως Βησιγοτθικό βασίλειο), ιδρύθηκε ουσιαστικά μετά την οριστική πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας-(http://www.triklopodia.gr,http://www.triklopodia.gr), από το έθνος των Βησιγότθων (κυρίως), αλλά και άλλων (π.χ. Βάσκων, Σουηβών), τα οποία κατέλαβαν εδάφη της περιοχής αυτής.
Αυτά τα έθνη, κυριάρχησαν επί αιώνες στην περιοχή, ερχόμενα συχνά σε σύγκρουση μεταξύ τους, τόσο για την κατάληψη περισσότερων εδαφών, όσο και για την πλήρη πολιτική κυριαρχία στην περιοχή.
Οι Βησιγότθοι, χρησιμοποίησαν μέχρι ενός σημείου τον ρωμαϊκό κώδικα στα εδάφη τους και τους πληθυσμούς, τους οποίους κυβερνούσαν με σιδηρά πυγμή.
Συγκεκριμένα, Ο βασιλιας Ευάριχος, ο οποίος βασίλεψε από το 466 μέχρι το 484, δημιούργησε το πρώτο γραπτό γερμανικό νομοθετικό έργο, το οποίο λειτούργησε ως γέφυρα μεταξύ του ρωμαϊκoύ με το πρώιμο μεσαιωνικό δίκαιο.
Με τον θάνατό του, η παρακμάζουσα Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, απέσυρε την ονομαστική εξουσία που ασκούσε στο Βασίλειο, που από εκείνη την στιγμή, θεωρούταν ουσιαστικά πλήρως ανεξάρτητο.
Ο γιος του Ευαρίχου, ο Αλάριχος ο Β΄, υπέστη μία σημαντική για το μέλλον του βασιλείου ήττα, από τον φράγκο ηγεμόνα, Κλόβη. Η φραγκική επίθεση, περιόρισε σημαντικά τα σύνορά του βασιλείου στα Πυρηναία, αν και η επαρχία της Σεπτιμανίας διατηρήθηκε υπό την εξουσία του.
Στα χρόνια του Αμαλάριχου, γιου του Αλάριχου του Β΄, τέθηκαν οι βάσεις του διττού συστήματος λειτουργίας του Βησιγοτθικού βασιλείου: οι ισπανορωμαίοι θα αναλάμβαναν την λειτουργία του κράτους, ενώ οι Βησιγότθοι τον στρατό.
Εντούτοις, οι εσωτερικές έριδες και η απουσία ισχυρής κεντρικής εξουσίας δυσκόλεψαν την ομαλή λειτουργία του Βησιγοτθικού βασιλείου.
Μετά την δολοφονία του Αμαλάριχου, το 531 μ. Χ., η διαδοχή στον θρόνο του Βησιγοτθικού βασιλείου, άλλαξε μορφή, αφού από τότε, η ανάδειξη του μονάρχη, γινόταν μέσω εκλογής του από την αριστοκρατία, κάτι που έφερε σε δεύτερη μοίρα την δυναστική διαδοχή, που εφαρμόστηκε μονάχα σε περιόδους πολιτικής αστάθειας.
Οι Βησιγότθοι, έχασαν το ίδιο χρονικό διάστημα τον έλεγχο της Θέουτα από τους βυζαντινούς. το 531 μ.Χ., ενώ ταυτόχρονα αντιμετώπισαν και μια μεγάλη φραγκική εισβολή στην Ταρακωνική, το 541 μ.Χ.
Ο Λεοβίγιλδος, ένας από τους σπουδαιότερους βησιγότθους μονάρχες, περιόρισε την δράση των Φράγκων στην Σεπτιμανία, ανέκτησε την Κορδούη από τους Βυζαντινούς το 572 μ.Χ., ενώ το 585 μ.Χ., νίκησε τους Σουηβούς και ενσωμάτωσε οριστικά τα εδάφη τους στο Βησιγοτθικό Βασίλειο.
Εκείνη την περίοδο, στο Βησιγοτθικό Βασίλειο, άρχισαν οι έριδες μεταξύ των αριστοκρατών, οι οποίοι ήθελαν να ανεξαρτητοποιηθούν από την κεντρική εξουσία, και να γίνουν ανεξάρτητοι ηγεμόνες, αποκοπτώμνεοι ουσιαστικά από το βασίλειο.
Παράλληλα, οι κυβερνήτες, άρχισαν να φορολογούν και να πιέζουν άγρια τον απλό λαό, ενώ ταυτόχρονα, πολλά πολεμικά μέτωπα στην περιοχή.
Η ίδια η χώρα, έπεσε θύμα μιας από τις πολλές μαυριτανικές επιθέσεις, που είχε αρχίσει να δέχεται η Ιβηρική, ήδη από το 680 μ.Χ.
Το 711 μ.Χ,, ο Ταρίφ μπεν Μαλούκ, αποβίβασε 12.000 στρατιώτες αραβικής και βερβερικής προέλευσης στην Νότια Ισπανία και ο τελευταίος βησιγότθος μονάρχης, ο Ροδερίχος, υπέστη μια καταστρεπτική ήττα, στην μάχη του ποταμού Γουαδαλέτε, όπου και σκοτώθηκε.
Ο θάνατός του, άφησε ανοικτό τον δρόμο των μουσουλμάνων, που τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, κατέλαβαν το Τολέδο και στην συνέχεια το μεγαλύτερο μέρος της Ισπανίας, ως και την Σεπτιμανία, το 725 μ.Χ.
Είναι γενικά αποδεκτό από την ιστοριογραφία, ότι οι περισσότερες πόλεις του Βησιγοτθικού Βασιλείου, υποτάχθηκαν βάσει συμφωνίας με τους νέους κατακτητές, ενώ οι ελάχιστοι πυρήνες αντίστασης που προέκυψαν, είτε κατέρρευσαν μπροστά στην ακαταμάχητη ισχύ των μουσουλμάνων, είτε πέρασαν απαρατήρητες.
Στην δεύτερη κατηγορία, ανήκει και η περίφημη μάχη της Κοβαδόνγκα, όπου ο Πελάγιος, ένας ικανός Βησιγότθος ευγενής, επιβλήθηκε σε ένα ισχυρό αντίπαλο μουσουλμανικό στράτευμα.
Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, μικροί χριστιανικοί πυρήνες στα Κανταβρικά και τα Πυρηναία όρη, θα πολεμούσαν για την ανεξαρτησία τους, δίνοντας αφορμή για την εμφάνιση στην ιστοριογραφία του φαινομένου της λεγόμενης «Ανακατάκτησης» της Ιβηρικής.
Στην Ισπανία, εγκαθιδρύθηκε τελικά το ισλαμικό Χαλιφάτο της Κόρδοβας, το οποίο εξαπέλυε ισχυρές πειρατικές ισλαμικές επιδρομές (τζιχάντ), έναντι των «άπιστων κρατών», ως και στην ίδια την Ρώμη.
Σε κάποια φάση της Ιστορίας του όμως, το ισλαμικό Χαλιφάτο της Κόρδοβας στην Ισπανία, κατέρρευσε και διασπάστηκε σε πολλά μικρά κρατίδια, ισλαμικά ή χριστιανικά, άγρια αντιμαχόμενα μεταξύ τους, παλεύοντας για την κυριαρχία στην περιοχή.
Τελικά, η Ισπανία, απελευθερώθηκε από την μουσουλμανική αραβική κατοχή το 1492 μ.Χ., και ενώθηκε τελικά ξανά σε ένα ενιαίο κράτος, από τους «καθολικούς βασιλείς», τον Φερδινάνδο της Αραγωνίας και την Ισαβέλλα της Καστίλης.
[Οι Άραβες κατακτητές, οι οποίοι ως τότε καταπίεζαν τους Χριστιανούς, «ξεπληρώθηκαν» με τον ίδιο τρόπο, εκδιωκόμενοι από την χωρά με την βία, ενώ τα ιδία υπέστησαν και οι συνεργαζόμενοι με αυτούς πληθυσμοί, π.χ. οι Εβραίοι της χώρας αυτής, που εκδιώχτηκαν και αυτοί μαζικά.
Οι «καθολικοί βασιλείς», προσπάθησαν να συστήσουν ένα ενιαίο εθνικά και θρησκευτικά κράτος, όπως και άλλοι παλαιότερα (http://www.triklopodia.gr), και όποιος τολμούσε να αντισταθεί, τον «περιλάμβανε» η Ιερά Εξέταση (http://www.triklopodia.gr)].
Υπό την διοίκηση αυτών και των απογόνων τους, η Ισπανία κατέστη υπερδύναμη και Αυτοκρατορία, για τους επόμενους αιώνες, ως και στις αρχές του 20ου αιώνα, ξεπερνώντας το μέγεθος ακόμα και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Τότε όμως, αμέσως μετά τον Ισπανοαμερικανικό πόλεμο του 1898 (http://www.triklopodia.gr), η Αυτοκρατορία αυτή κατέρρευσε οριστικά.
Στην χώρα αυτή τότε, κυριάρχησε αναταραχή, υπήρξαν πραξικοπήματα και βίαιες εναλλαγές των πολιτικών καταστάσεων, ενώ και η ίδια η χώρα, κόντεψε να διαλυθεί, λίγο πριν τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο το 1936 (http://www.triklopodia.gr), από τα πολλά αυτονομιστικά κινήματα (π.χ. των Καταλανών και των Βάσκων).
Από τότε, ως και τον θάνατο του το 1975, ο νικητής του εμφύλιου αυτού, ο στρατηγός Φράνκο, διοικούσε με σιδηρά πυγμή, ενώ όταν αυτός πέθανε, η χωρά έγινε συνταγματική μοναρχία, και το ισπανικό κράτος, θεωρήθηκε ενιαίο (και νομοθετικά), ανεξαρτήτως από τα έθνη που κατοικούσαν σε αυτό.
Παράλληλα όμως, με το πέρασμα των χρονών, άρχισαν οι πολλές μνημονικές και φορολογικές επιβαρύνσεις στην χώρα αυτή (των Βρυξελών ή της Μαδρίτης), μια μαζική λαθρομετανάστευση από την περιοχή της Βόρειας Αφρικής (όπως και στην εισβολή του Ταρίκ) για άλλη μια φορά (http://www.triklopodia.gr,).
Και όλα αυτά, από κάποια κράτη, τα οποία ήθελαν να επανασυστήσουν το παλαιό αραβικό Χαλιφάτο των Ομμευαδών και των Αββασίδων μουσουλμάνων χαλιφών (http://www.triklopodia.gr), των οποίων οι μισθοφόροι (ο ISIS) σχεδιάζουν επιθέσεις ως και στην Ρώμη (http://www.iefimerida.gr).
Αυτά τα γεγονότα, οδήγησαν στην εποχή μας, μαζί με τις εθνοτικές αναταραχές στην Ισπανία, στην προσπάθεια κάποιων περιφερειών τους να ανεξαρτητοποιηθούν από την χώρα αυτή (π.χ. Καταλονία, Βάσκοι), όπως ακριβώς συνέβη προ της εποχής της εισβολής του Ταρίκ ή της διάλυσης σε πολλά κράτη του ισλαμικού Χαλιφάτου της Κόρδοβας.
Έτσι, μετά και την κλιμάκωση της πολίτικης κατάστασης στην Ισπανία (http://www.pronews.gr,https://www.pentapostagma.gr,http://www.triklopodia.gr,http://www.triklopodia.gr, http://www.pronews.gr,), μετά το Κατατονικό δημοψήφισμα (http://www.drachmoula.com, http://www.triklopodia.gr, http://corfiatiko.blogspot.gr), πολλοί φοβούνται ότι η χώρα αυτή οδηγείται σε έναν νέο εμφύλιο πόλεμο ή σε μια διάσπαση, η οποία θα έχει αλυσιδωτές αρνητικές επιπτώσεις στην ΕΕ και στον κόσμο.
Μένει λοιπόν να φανεί, αν η τελική μοίρα της χώρας αυτής, θα είναι η διάσπαση ή στο τέλος, θα βρεθούν κάποιοι «νέοι καθολικοί βασιλείς» ή ένας αυταρχικός ηγέτης «τύπου Φράνκο», οι οποίοι θα επανενώσουν την χώρα υπό την ηγεσία τους, και θα την καταστήσουν και πάλι μία ισχυρή Ευρωπαϊκή δύναμη.
ΕΝΩ,
Σε σχέση με την χώρα μας, μία πιθανή επίσημη χρεοκοπία της και ένα Grexit (http://www.protothema.gr), θα έχουν ως αποτέλεσμα, την παρακράτηση (λόγω συμφωνιών), όλου του πλούτου της από τους δανειστές (λόγω του αγγλικού δίκαιου που αποφασίστηκε να ισχύει), του οποίου, λόγω της χρεοκοπίας, θα υποτιμηθεί η αξία (όπως και του νέου εθνικού Ελληνικού νομίσματος), και έτσι θα αγοραστεί από τους δανειστές, για μια «μπουκιά ψωμί»…
Ταυτόχρονα, λόγω των καμωμάτων του Ερντογάν, κάποιοι κύκλοι στην Δύση, απεργάζονται την έξοδο της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ, κάτι που θα έχει ως τελικό αποτέλεσμα την οριστική παύση της στρατιωτικής προστασίας της από αυτό, και ταυτόχρονα θα την καταστήσει «ευεπίφορη» σε στρατιωτική εισβολή, είτε από τον Βορρά (Ρωσία), είτε από την Δύση (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ).
Τελικά, με βάση τα μέχρι τώρα δεδομένα, φαίνεται πως οι εξελίξεις τους επομένους μήνες, θα είναι καταλυτικές!!!
