Κάποτε ένας πλούσιος πατέρας, είχε δυο γιους. Και είπε μια ημέρα ο μικρότερος γιός στον πατέρα του, πατέρα δώσ’ μου το μερίδιο που μου ανήκει από την περιουσία, γιατί είμαι έτοιμος να σταθώ στα πόδια μου. Και ο πατέρας αρνήθηκε, γιατί ο γιός ήταν άτακτος από μικρός και δεν τον εμπιστευόταν.
Ύστερα από λίγες μέρες τα μάζεψε και έφυγε σε μακρινή χώρα. Εκεί βρήκε δουλειά και από το μηδέν άρχισε να βγάζει με πολλούς μόχθους τα προς το ζην. Ο πατέρας συνέχισε να κάνει την ζωή του έως τότε, γυρνώντας σε κέντρα διασκέδασης, αγοράζοντας ακριβά ρούχα, κάνοντας ταξίδια, παίρνοντας δάνεια, αγοράζοντας σπίτια και μετοχές. Το ίδιο και ο μεγαλύτερος γιός με το μισθό του πατέρα του, παίρνοντας παράδειγμα από αυτόν.
Όταν έπεσε μεγάλη πείνα στην χώρα, ο πατέρας άρχισε να στερείται, και οι τράπεζες λόγω των πολλών χρεών απειλούσαν τα υπάρχοντα του. Προσκολλημένος όμως στο παρελθόν του και φοβισμένος, έγινε ακόμη πιο φιλάργυρος και σκληρός με όλους γύρω του, θεωρώντας τους δούλους του. Έτσι άρχισαν όλοι να απομακρύνονται σιγά σιγά από αυτόν, εκτός από τον μεγαλύτερο του γιό, και μετά από λίγο καιρό ο πατέρας από την στεναχώρια αρρώστησε σωματικά.
Τότε σκέφτηκε να γράψει την περιουσία του, μήπως έτσι διασωθεί. Και αναρωτήθηκε που είναι το ξεχασμένο μου παιδί και είπε στον μεγάλο του γιό να καλέσει τον μικρότερο γιό να γυρίσει πίσω.
Ο μικρότερος γιος σκεπτόμενος την δύσκολη ζωή στην μακρινή χώρα γύρισε στον πατέρα του. Και όταν είδε τον πατέρα του από μακριά, τον πόνεσε η ψυχή του και έτρεξε και τον φίλησε. Και ο πατέρας έβαλε την πιο καλή φορεσιά και έφαγαν τα καλύτερα φαγητά. Όταν ο μεγαλύτερος γιος γύρισε από την δουλειά κατάλαβε ότι ήρθε ο μικρότερος αδελφός και κάθισε και αυτός στο τραπέζι. Ο πατέρας ένιωσε ευτυχισμένος.
Όταν όμως είπε ότι θα προσφέρει στον μικρό γιό την μισή περιουσία, ο μεγάλος απογοητευμένος αποκρίθηκε, τόσα χρόνια δουλεύω για σένα και ποτέ δεν παραμέλησα τις εντολές σου, δικαιούμαι παραπάνω από τα μισά. Τότε ο μικρός γιός του είπε, αδελφέ μου συ πάντα ήσουν πάντα μαζί με τον πατέρα, όλα είναι δικά σου, αλλά πρέπει τώρα να διασκεδάσουμε και να χαρούμε. Και έτσι έγινε. Ο μεγάλος γιός κληρονόμησε τα περισσότερα και ο μικρότερος ελάχιστα.
Ο μικρός γιός μαθημένος στην σκληρή δουλειά ξεχρέωσε αυτά που του αναλογούσαν και ο μεγάλος δεν μπόρεσε και τα έχασε όλα, πλην ενός σπιτιού. Τότε ο πατέρας γέρος και πλήρως συντετριμμένος από την έκβαση αυτή, ήρθε στον εαυτό του και είπε, έκανα πολλά λάθη συγχωρέστε με. Ο μικρός γιος τον συγχώρεσε, ο μεγάλος όμως όχι. Και είπε ο μικρότερος γιός στον μεγαλύτερο, συγχώρεσε τον γιατί ο πατέρας μας όλη του τη ζωή ήταν πεθαμένος και ξύπνησε, ήταν χαμένος και βρέθηκε.
Β.Παπαδόπουλος
