Σε μια εκτενή συνέντευξη με το KlarTV, ο Αμερικανός συγγραφέας και ερευνητής τεχνοκρατίας Πάτρικ Γουντ (Patrick Wood) σκιαγραφεί μια ζοφερή εικόνα για το μέλλον. Μαζί με τον παρουσιαστή, συζητά για την Τριμερή Επιτροπή, την Τεχνοκρατία, την Τεχνητή Νοημοσύνη, τα ψηφιακά περιουσιακά στοιχεία, τις τεχνολογίες επιτήρησης και τον ρόλο των ισχυρών εταιρειών τεχνολογίας. Ο Πάτρικ Γουντ είναι συν-συγγραφέας του βιβλίου “Η Τελευταία Προδοσία – Μια Προειδοποιητική Ιστορία για το Πώς η Τεχνοκρατία Κατακτά την Αμερική (The Last Betrayal – A Warning Story About How Technocracy Take Over America)” και πιστεύει ότι ο κόσμος έχει φτάσει πλέον σε ένα ιστορικό σημείο καμπής.
ΔΕΙΤΕ το ΒΙΝΤΕΟ: «Η Τελική Προδοσία της Ανθρωπότητας – Συνέντευξη με τον Πάτρικ Γουντ»
Οι Ρίζες της Τεχνοκρατίας
Σύμφωνα με τον Γουντς, οι ρίζες των σημερινών εξελίξεων ανάγονται πολύ πίσω. Επισημαίνει τον πρώην σύμβουλο εθνικής ασφάλειας Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι και τον τραπεζίτη Ντέιβιντ Ροκφέλερ, ο οποίος ίδρυσε την Τριμερή Επιτροπή στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ενώ ο Ροκφέλερ παρείχε τους οικονομικούς πόρους, ο Μπρεζίνσκι παρείχε την ιδεολογική βάση.
Σύμφωνα με τον Γουντ, η κεντρική ιδέα ήταν μια «τεχνοτρονική» κοινωνία – ένας όρος που χρησιμοποίησε ο Μπρεζίνσκι στο βιβλίο του “Μεταξύ δύο Εποχών”. Για τον Γουντ, η λέξη «τεχνοτρονική» είναι τελικά απλώς μια ακόμη διαφορετική λέξη για τον «τεχνοκρατικό». Στόχος ήταν ο ολοένα και μεγαλύτερος έλεγχος των οικονομικών και κοινωνικών διαδικασιών μέσω ειδικών, επιστημόνων και τεχνοκρατών, αντί μέσω παραδοσιακών δημοκρατικών θεσμών.
Ο Γουντ υποστηρίζει ότι αυτή η εξέλιξη έχει προωθηθεί εδώ και δεκαετίες και τώρα εκδηλώνεται με τη συγκέντρωση πόρων, κεφαλαίου και εξουσίας λήψης αποφάσεων σε όλο και λιγότερα χέρια.
Το Όραμα ενός Βορειοαμερικανικού «Τεχνάτου»
Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η αναφορά του Γουντ στο πρώιμο κίνημα της τεχνοκρατίας της δεκαετίας του 1930. Ήδη από το 1932, εκπρόσωποι αυτού του κινήματος είχαν οραματιστεί ένα λεγόμενο «Βορειοαμερικανικό Τεχνάτο» — μια γιγαντιαία οικονομική ζώνη που θα περιλάμβανε τον Καναδά, τη Γροιλανδία, τις ΗΠΑ, το Μεξικό και μέρη της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής.
Ο Γουντ βλέπει παραλληλισμούς μεταξύ των τρεχουσών γεωπολιτικών συζητήσεων για τη Γροιλανδία, τον Παναμά, τον Καναδά ή τη Βενεζουέλα και αυτών των ιστορικών εννοιών. Για αυτόν, αυτές δεν είναι τυχαίες εξελίξεις, αλλά μάλλον εκφράσεις μακροπρόθεσμων στρατηγικών ιδεών σχετικά με τον έλεγχο των πόρων και των οικονομικών εδαφών.
Η Επιστροφή της Τριμερούς Επιτροπής
Σύμφωνα με τον Γουντ, η Τριμερής Επιτροπή είχε ελάχιστη δημόσια παρουσία για δεκαετίες. Σήμερα, ωστόσο, βλέπει πολλά από τα μέλη της να επιστρέφουν σε καίριες θέσεις.
Αναφέρει πολιτικούς όπως ο Μαρκ Κάρνεϊ και ο Κιρ Στάρμερ και περιγράφει μια στενή σύνδεση μεταξύ των πολιτικών υπευθύνων λήψης αποφάσεων και μιας νέας γενιάς τεχνοκρατικών ελίτ. Ταυτόχρονα, δισεκατομμυριούχοι από τη Σίλικον Βάλεϊ και τη βιομηχανία τεχνολογίας έχουν διεισδύσει στα κέντρα εξουσίας.
Κατά την άποψή του, δεν πρόκειται πρωτίστως για την παραδοσιακή πολιτική, αλλά για τον μετασχηματισμό της παγκόσμιας οικονομικής τάξης. Η πολιτική αρένα χρησιμεύει απλώς ως αντιπερισπασμός, ενώ ένα νέο σύστημα οικονομικού ελέγχου εγκαθιδρύεται στο παρασκήνιο.
Ατζέντα 2030 και Παγκόσμια Διακυβέρνηση
Ο Γουντ συνδέει την ιδέα της τεχνοκρατίας με διεθνή προγράμματα όπως η Ατζέντα 21 και η Ατζέντα 2030 των Ηνωμένων Εθνών. Κατά την άποψή του, πολλές πολιτικές συζητήσεις σχετικά με την κλιματική αλλαγή, τη βιωσιμότητα ή την παγκόσμια συνεργασία αποτελούν τελικά έκφραση μιας ευρύτερης οικονομικής αναδιοργάνωσης.
Ενώ το κοινό συζητά πολιτικά ζητήματα, δημιουργείται στο παρασκήνιο μια τεχνοκρατική υποδομή που θα μπορούσε να μειώσει τον ρόλο των δημοκρατικών διαδικασιών λήψης αποφάσεων μακροπρόθεσμα.
Το Τέλος της Πολιτικής;
Ο Γουντ γίνεται ιδιαίτερα αμφιλεγόμενος όταν μιλάει για το μέλλον των δημοκρατικών θεσμών.
Οι αρχικοί τεχνοκράτες υποστήριζαν ήδη από τη δεκαετία του 1930 ότι η επιστήμη και η τεχνολογία θα καθιστούσαν την πολιτική περιττή. Οι ειδικοί μπορούσαν να λύσουν αντικειμενικά τα κοινωνικά προβλήματα· επομένως, οι πολιτικές συζητήσεις ήταν περιττές.
Ο Γουντ ισχυρίζεται ότι παρατηρεί παρόμοιες τάσεις και σήμερα. Η δύναμη των παραδοσιακών πολιτικών μειώνεται, ενώ τα τεχνολογικά, οικονομικά και τα συστήματα που βασίζονται σε δεδομένα αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη επιρροή. Η πραγματική δύναμη μετατοπίζεται από τα κοινοβούλια και τις κυβερνήσεις σε δίκτυα τεχνολογικών εταιρειών, χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και πλατφορμών δεδομένων.
Τεχνητή Νοημοσύνη και η Υποδομή Ελέγχου
Κεντρικό θέμα της συνέντευξης είναι η ταχεία επέκταση των κέντρων δεδομένων και των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης.
Ο Γουντ βλέπει την παγκόσμια επέκταση των κέντρων δεδομένων ως κάτι πολύ περισσότερο από απλώς τη βάση για τα chatbots ή τους ψηφιακούς βοηθούς. Για αυτόν, πρόκειται για τη δημιουργία μιας παγκόσμιας υποδομής ικανής να παρακολουθεί και να αναλύει σχεδόν όλες τις οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες.
Τον ανησυχεί ιδιαίτερα η σχέση μεταξύ:
- Τεχνητή Νοημοσύνη
- Χρηματοπιστωτικά συστήματα
- Βιομετρική παρακολούθηση
- Δίκτυα αισθητήρων
- Έξυπνες πόλεις
- Ψηφιακές ταυτότητες
Από την οπτική του, αυτό αποτελεί το θεμέλιο μιας επιστημονικής και τεχνικής αρχιτεκτονικής ελέγχου που θα μπορούσε να επιτρέψει εκτεταμένες παρεμβάσεις στη ζωή των πολιτών στο μέλλον.
Η Συμβολοποίηση (Tokenization) όλης της Περιουσίας
Ο Γουντ αφιερώνει ένα μεγάλο μέρος της συνέντευξης στο θέμα της δημιουργίας συμβολισμών (tokenization).
Περιγράφει ένα σενάριο στο οποίο περιουσιακά στοιχεία όπως οι κατοικίες, η γη, τα δάση ή τα κοιτάσματα πρώτων υλών ψηφιοποιούνται και αναλύονται σε εμπορεύσιμες μετοχές. Αυτές οι μετοχές θα μπορούσαν στη συνέχεια να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης παγκοσμίως.
Αναφέρεται σε δηλώσεις χρηματοοικονομικών παραγόντων που λένε ότι σχεδόν οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο θα μπορούσε να μετατραπεί σε token (σε ψηφιακό σύμβολο) στο μέλλον.
Ο Γουντ προειδοποιεί για ένα σύστημα στο οποίο οι πολίτες ενδέχεται να λάβουν βραχυπρόθεσμα οικονομικά οφέλη — όπως ελάφρυνση χρέους ή πώληση της περιουσίας τους για ψηφιακά περιουσιακά στοιχεία — αλλά μακροπρόθεσμα θα χάσουν τα δικαιώματα στην ίδια την ιδιοκτησίας τους.
Στο σενάριό του, οι άνθρωποι τελικά θα γίνονταν ενοικιαστές της πρώην περιουσίας τους, ενώ ο έλεγχος των περιουσιακών στοιχείων θα παρέμενε σε μεγάλες χρηματοοικονομικές και τεχνολογικές εταιρείες.
Ο «Σκοτεινός Διαφωτισμός» και ο Κέρτις Γιάρβιν
Ένα σημαντικό μέρος της συζήτησης επικεντρώνεται επίσης στον Αμερικανό blogger και πολιτικό στοχαστή Κέρτις Γιάρβιν (Curtis Yarvin).
Ο Γουντ ισχυρίζεται ότι οι επιδραστικοί επιχειρηματίες στον τομέα της τεχνολογίας υιοθετούν ολοένα και περισσότερο τις ιδέες του. Ο Γιάρβιν επικρίνει τα δημοκρατικά συστήματα και υποστηρίζει πιο συγκεντρωτικές δομές εξουσίας.
Σύμφωνα με τον Γουντς, ο Γιάρβιν οραματίζεται ένα είδος τεχνοκρατικής μοναρχίας στην οποία η εξουσία λήψης αποφάσεων ανήκει σε μια μικρή ελίτ. Οι δημοκρατικοί θεσμοί θα έχαναν σε μεγάλο βαθμό τη σημασία τους.
Ο Γουντ βλέπει αυτό ως ιδεολογική βάση για τμήματα της σημερινής τεχνολογικής ελίτ και το περιγράφει ως μια θεμελιώδη ρήξη με τις προσδοκίες πολλών πολιτών που αρχικά υποστήριζαν πολιτικές αλλαγές για άλλους λόγους.
Το Παλαντίρ ως Κέντρο Εξουσίας της Κοινωνίας των Δεδομένων
Ο Γουντ είναι ιδιαίτερα επικριτικός απέναντι στην εταιρεία ανάλυσης δεδομένων Palantir Technologies.
Περιγράφει την Palantir ως μια εταιρεία που αρχικά συνεργαζόταν στενά με τις μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών (CIA) και τώρα παίζει βασικό ρόλο στην επεξεργασία τεράστιων ποσοτήτων δεδομένων. Στην αξιολόγησή του, η Palantir έχει επιτύχει σχεδόν μονοπώλιο σε τομείς όπως η επιτήρηση, οι υπηρεσίες πληροφοριών, ο στρατός και η ανάλυση δεδομένων.
Ο Γουντ βλέπει αυτό ως την εμφάνιση ενός συστήματος που μπορεί να συνδυάσει πληροφορίες από μια μεγάλη ποικιλία πηγών και να δημιουργήσει ολοκληρωμένα προφίλ προσωπικότητας.
Παρακολούθηση μέχρι την Παραμικρή Λεπτομέρεια
Αργότερα, ο Γουντ περιγράφει ένα μέλλον στο οποίο η βιομετρική ταυτοποίηση, η αναγνώριση προσώπου, η παρακολούθηση οχημάτων και οι ψηφιακές ταυτότητες συγχωνεύονται.
Αναφέρει τους σαρωτές πινακίδων κυκλοφορίας, τα συστήματα αναγνώρισης προσώπου και την αυξανόμενη διασύνδεση κυβερνητικών και ιδιωτικών βάσεων δεδομένων. Ο απώτερος στόχος αυτής της συλλογής δεδομένων δεν είναι απλώς η αποθήκευση πληροφοριών, αλλά η ικανότητα πρόβλεψης και επηρεασμού της συμπεριφοράς.
Γάζα, Ουκρανία και Παγκόσμια Κέντρα Δοκιμών
Όταν ρωτήθηκε για τη Γάζα και άλλες περιοχές συγκρούσεων, ο Γουντ απαντά ότι οι σύγχρονες εμπόλεμες ζώνες χρησιμεύουν ολοένα και περισσότερο ως πεδία δοκιμών για νέες τεχνολογίες.
Εκτός από τη Γάζα, αναφέρει επίσης την Ουκρανία ως παράδειγμα περιοχών όπου οι νέες τεχνολογίες επιτήρησης, τεχνητής νοημοσύνης και στρατιωτικής τεχνολογίας δοκιμάζονται σε πραγματικές συνθήκες. Έτσι, οι συγκρούσεις γίνονται πεδία δοκιμών για την επόμενη γενιά συστημάτων ψηφιακού ελέγχου.
Αντίσταση σε Τοπικό Επίπεδο
Παρά την ζοφερή ανάλυσή του, ο Γουντ δεν τελειώνει με την παραίτηση.
Τονίζει ότι οι πολίτες μπορούν ακόμα να ασκήσουν επιρροή σε τοπικό επίπεδο. Κατά την άποψή του, οι δημοτικές διοικήσεις, τα δημοτικά συμβούλια και οι περιφερειακές αρχές είναι σημαντικοί χώροι όπου λαμβάνονται αποφάσεις σχετικά με τα συστήματα επιτήρησης, την αναγνώριση προσώπου, τα κέντρα δεδομένων ή τις εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης.
Αντί να βασίζονται στις εθνικές κυβερνήσεις, οι πολίτες θα πρέπει να παρακολουθούν στενότερα τους τοπικούς θεσμούς τους και να συμμετέχουν ενεργά στις διαδικασίες λήψης πολιτικών αποφάσεων.
Συμπέρασμα
Ο Πάτρικ Γουντ σκιαγραφεί την εικόνα ενός κόσμου στον οποίο η τεχνολογία, τα χρηματοπιστωτικά συστήματα, η τεχνητή νοημοσύνη και οι παγκόσμιες δομές δεδομένων συγχωνεύονται ολοένα και περισσότερο. Κατά την ερμηνεία του, αυτό θα δημιουργήσει νέα κέντρα εξουσίας που θα μπορούσαν να εκτοπίσουν τους παραδοσιακούς πολιτικούς θεσμούς.
Πολλές από τις δηλώσεις του είναι αμφιλεγόμενες και αντικατοπτρίζουν την προσωπική του ανάλυση. Ανεξάρτητα από αυτό, η συνέντευξη αποκαλύπτει τις ανησυχίες τμημάτων του κινήματος που ασκεί κριτική στην τεχνοκρατία: τη συγκέντρωση δεδομένων, κεφαλαίου και εξουσίας λήψης αποφάσεων στα χέρια λίγων παραγόντων, την επέκταση της ψηφιακής επιτήρησης και το ερώτημα ποιος θα είναι ο ρόλος που θα διαδραματίσει ο δημοκρατικός έλεγχος σε έναν ολοένα και πιο αλγοριθμικά ελεγχόμενο κόσμο.
