Η νέα παρέμβαση του Ντόναλντ Τραμπ για το Ιράν ανέβασε ξανά τους τόνους στη διεθνή σκηνή. Μιλώντας σε ρεπουμπλικανική εκδήλωση στην Ουάσιγκτον, είπε πως η ιρανική πλευρά «θέλει πολύ» να κλείσει συμφωνία με τις ΗΠΑ, αλλά φοβάται να το παραδεχτεί δημόσια επειδή, όπως ισχυρίστηκε, τα στελέχη της θεωρούν ότι μπορεί να πληρώσουν βαρύ εσωτερικό τίμημα. Την ίδια γραμμή κατέγραψαν τόσο το AP όσο και το Axios, που σημειώνουν ότι ο Τραμπ παρουσίασε την Τεχεράνη ως δύναμη που πιέζεται στρατιωτικά αλλά ταυτόχρονα αναζητά διέξοδο.
Η δήλωση αυτή δεν ήρθε σε κενό αέρος. Η Ουάσιγκτον, μέσω διαμεσολαβητών όπως το Πακιστάν, η Αίγυπτος και η Τουρκία, έχει μεταφέρει στην ιρανική πλευρά αμερικανική πρόταση για τον τερματισμό της κρίσης, ενώ ο Λευκός Οίκος επιμένει ότι οι επαφές παραμένουν «παραγωγικές». Την ίδια ώρα όμως, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί δήλωσε στην κρατική τηλεόραση ότι δεν έχουν γίνει διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ και ότι η Τεχεράνη δεν σχεδιάζει τέτοιες συνομιλίες, δείχνοντας πόσο βαθύ παραμένει το χάσμα ανάμεσα στη δημόσια ρητορική των δύο πλευρών.
Το κλίμα γίνεται ακόμη πιο βαρύ επειδή ο Τραμπ δεν περιορίστηκε σε μια πολιτική διαπίστωση, αλλά έστειλε και νέο μήνυμα πίεσης προς το Ιράν να «σοβαρευτεί σύντομα, πριν να είναι αργά». Το Axios αναφέρει ότι η πενθήμερη παύση αμερικανικών πληγμάτων κατά ιρανικών ενεργειακών υποδομών λήγει το Σάββατο 28 Μαρτίου 2026, ενώ το AP καταγράφει ότι ο Αμερικανός πρόεδρος έχει ήδη συνδέσει την πορεία των συνομιλιών με τις επόμενες στρατιωτικές αποφάσεις της Ουάσιγκτον. Παράλληλα, η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Καρολάιν Λέβιτ έχει προειδοποιήσει ότι αν η Τεχεράνη δεν αποδεχθεί «την πραγματικότητα της στιγμής», μπορεί να δεχθεί ακόμη σκληρότερα πλήγματα.
Στο παρασκήνιο, το βασικό σημείο τριβής παραμένει το αμερικανικό σχέδιο που φέρεται να περιλαμβάνει ζητήματα όπως ελάφρυνση κυρώσεων, περιορισμούς στο ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, όρια στους πυραύλους και επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ. Το AP αναφέρει ότι η ιρανική πλευρά απάντησε με δικό της αντιπλάνο, ζητώντας μεταξύ άλλων να σταματήσουν οι στοχεύσεις Ιρανών αξιωματούχων, να δοθούν εγγυήσεις ότι δεν θα υπάρξει νέος πόλεμος, να καταβληθούν αποζημιώσεις και να αναγνωριστεί η κυριαρχία της στο Ορμούζ. Το ίδιο πρακτορείο υπενθυμίζει ότι από το συγκεκριμένο πέρασμα διακινείται περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου, γι’ αυτό και κάθε εμπλοκή εκεί πολλαπλασιάζει τον διεθνή κίνδυνο.
Η ουσία της είδησης, λοιπόν, δεν είναι μόνο η προκλητική φράση του Τραμπ. Είναι ότι πίσω από τις βαριές δηλώσεις φαίνεται να συνυπάρχουν δύο παράλληλες πραγματικότητες: από τη μία, παρασκηνιακές επαφές μέσω τρίτων χωρών και προσπάθεια να μείνει ανοιχτό ένα κανάλι διαπραγμάτευσης· από την άλλη, ανοιχτές στρατιωτικές απειλές, δημόσιες διαψεύσεις και πλήρης αμοιβαία δυσπιστία. Αυτή είναι εύλογη εκτίμηση από τη σύγκριση των δημόσιων αμερικανικών δηλώσεων, της ιρανικής άρνησης για διαπραγματεύσεις και των συνεχιζόμενων μεσολαβητικών κινήσεων.
