Ένα πολύ δυνατό, καυστικό και αποκαλυπτικό κείμενο του J.B. Shurk (μέσω American Thinker και uncut-news.ch)
Κυβερνήσεις που δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα λύνουν δεν αξίζουν να επιβιώσουν.
Του J.B. Shurk, American Thinker
Σκεφτείτε αυτούς τους πρόσφατους τίτλους: (1) «Η Νέα Υόρκη επιστρέφει σε λεωφορεία φυσικού αερίου, αφού ανακάλυψε με τον δύσκολο τρόπο ότι οι ηλεκτρικές εκδόσεις έχουν μεγάλα προβλήματα», (2) «Ως πρώην αρχηγός της MI6, συνειδητοποιώ ότι η βρετανική κλιματική πολιτική μάς καθιστά επικίνδυνα ευάλωτους απέναντι στους εχθρούς μας», και (3) «Ισπανία: Το 74% των υπόπτων για σεξουαλικά εγκλήματα στη Χώρα των Βάσκων είναι αλλοδαποί».
Προέρχονται από τρεις διαφορετικές δυτικές χώρες και αφορούν τρία εντελώς διαφορετικά θέματα — δημόσια συγκοινωνία, εθνική ασφάλεια και βίαιο έγκλημα —, αλλά καθεμία από αυτές τις ειδήσεις δείχνει τις πραγματικές συνέπειες της κρατικής αποτυχίας:
(1) Για να επιδιώξει τους στόχους «καθαρού μηδενός» CO₂, η Νέα Υόρκη επένδυσε πολλά χρήματα σε ηλεκτρικά λεωφορεία που είναι πολύ ακριβά και εντελώς αναξιόπιστα για τις ανάγκες της πόλης. (2) Ο πρώην ανώτατος αρχηγός μυστικών υπηρεσιών της Βρετανίας είναι επιτέλους έτοιμος να παραδεχτεί δημόσια ότι η παραληρηματική εμμονή της χώρας του με την «κλιματική αλλαγή» κατέστρεψε την ικανότητα του Ηνωμένου Βασιλείου για βιομηχανική και ενεργειακή αυτάρκεια και κατέστησε την πρώην υπερδύναμη εξαρτημένη από ξένους αντιπάλους για τη μελλοντική της επιβίωση. (3) Αν και οι αλλοδαποί αποτελούν μόνο το 10% του πληθυσμού της Χώρας των Βάσκων, αντιπροσωπεύουν το 74% των συλλήψεων για βιασμό, το 73% των συλλήψεων για ανθρωποκτονία, το 95% των συλλήψεων για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, το 80% των συλλήψεων για κλοπή και το 78% των συλλήψεων για ένοπλη ληστεία.
Αυτό που κάνει αυτές τις ειδήσεις τόσο εντυπωσιακές είναι ο παράγοντας «Φυσικά!». Ένας συνηθισμένος, λογικός άνθρωπος δεν θα είχε καμία δυσκολία να προβλέψει την αποτυχία ενός στόλου ηλεκτρικών λεωφορείων σε ολόκληρη την πόλη, τη μεταφορά κρίσιμων βιομηχανιών μιας χώρας στο εξωτερικό ή μια πολιτική ανοιχτών συνόρων που σχεδόν προσκαλεί ξένη εισβολή. Ωστόσο, δήμαρχοι, κυβερνήτες και πρωθυπουργοί επιδίωξαν αυτά τα καταστροφικά προγράμματα παρά ταύτα, ενώ οι επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών και εκατομμύρια κυβερνητικοί υπάλληλοι είτε υποστήριξαν τις επιβλαβείς αποφάσεις τους είτε σώπασαν επαίσχυντα.
Το μεσαίο άρθρο παραπέμπει στο μεταγραφή μιας ομιλίας που εκφώνησε ο Sir Richard Dearlove την περασμένη εβδομάδα ενώπιον του Global Warming Policy Foundation στο Λονδίνο. Ήταν μια καλή ομιλία για ένα σημαντικό θέμα, και ο Dearlove αξίζει κάποια αναγνώριση για τη διατύπωση μιας θέσης που κολυμπά αντίθετα στο ισχυρό ρεύμα της «πολιτικά ορθής» δυτικής ορθοδοξίας. Αλλά εκφώνησε αυτή την ομιλία από την άνετη θέση ενός σχεδόν συνταξιούχου, που έχει ελάχιστα να χάσει εκτός από μερικές εθελοντικές θέσεις σε διοικητικά συμβούλια. Πού ήταν η φωνή του όταν βρισκόταν σε θέση να κάνει πραγματικά κάτι ενάντια στη αυτοκτονική ενεργειακή πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου;
Στην ομιλία του, ο Dearlove εξήγησε πώς οι εμπειρίες του στον Ψυχρό Πόλεμο του δίδαξαν «ότι το πολεμικό δυναμικό της χώρας βρισκόταν στη βιομηχανία της, ότι ο πιο ευάλωτος κρίκος μας ήταν ο εφοδιασμός καυσίμων… και ότι η βιομηχανική μας βάση μπορούσε να ξαναχτιστεί και να επισκευαστεί». Σήμερα όμως υπάρχει «ελάχιστη βιομηχανία που μπορεί να προστατευτεί, και δεν μπορούμε να ξαναχτίσουμε ανύπαρκτες βιομηχανίες που βρίσκονται σε ξένες δικαιοδοσίες εκτός της εμβέλειάς μας». Ο Dearlove κατέληξε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο «πρέπει να ξαναχτίσει τις στρατηγικές βιομηχανίες που χρειαζόμαστε για να διασφαλίσουμε ότι μπορούμε να υπερασπιστούμε το νησιωτικό μας φρούριο και να είμαστε αξιόπιστος σύμμαχος για φιλικές δημοκρατίες σε όλο τον κόσμο».
Αυτές είναι απολύτως αληθείς δηλώσεις. Εργάτες σε ολόκληρη τη Δύση προβάλλουν αυτά τα επιχειρήματα εδώ και πενήντα χρόνια. Αν ένας συνηθισμένος Βρετανός με λίγα τυπικά προσόντα ήταν υπεύθυνος για την MI6, αυτό το άτομο θα είχε φωνάξει βρισιές και σημάνει συναγερμό πολύ πριν το Ηνωμένο Βασίλειο κλείσει τα τελευταία ανθρακωρυχεία και χαλυβουργεία του. Δεν θα έπρεπε αυτό να ντροπιάσει τις «άρχουσες ελίτ» της Βρετανίας; Και αν όχι, δεν θα έπρεπε τότε οι «άρχουσες ελίτ» να θεωρούνται απειλή για την ευημερία και την ασφάλεια του κοινού;
Πολύ καθυστερημένα ξυπνήματα μετά το τέλος μιας καριέρας μου θυμίζουν την αποχαιρετιστήρια ομιλία του Προέδρου Eisenhower το 1961, στην οποία προειδοποίησε τους Αμερικανούς για τους αυξανόμενους κινδύνους ενός αναδυόμενου «στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος». Αν και αυτή η φράση χρησιμοποιείται ακόμη και εξήντα πέντε χρόνια αργότερα, θα ήταν ωραίο αν ο πρώην Ανώτατος Διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων και πεντάστερος στρατηγός είχε χρησιμοποιήσει τις δύο θητείες του ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών για να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα προτού ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο. Ο Eisenhower είχε αναμφίβολα την απαραίτητη εμπειρία για να αναγνωρίσει το καταστροφικό του δυναμικό πιο καθαρά από τους περισσότερους, αλλά επέλεξε να σκιαγραφήσει την απειλή στην έξοδο από τα καθήκοντά του και να αφήσει σε άλλους να τη λύσουν. Κάποιοι ιστορικοί πιστεύουν ότι μέρη του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος συμμετείχαν στη δολοφονία του Προέδρου Kennedy, και αν αυτό είναι αλήθεια, η αποτυχία του Eisenhower να δράσει εγκαίρως είχε εξαιρετικά εκτεταμένες συνέπειες, συμπεριλαμβανομένου του θανάτου του διαδόχου του.
Οι γενιές Αμερικανών που γεννήθηκαν μετά τη θητεία του Eisenhower του έχουν αποδώσει μεγάλη αναγνώριση για την αναγνώριση ότι η συμβιωτική σχέση μεταξύ Big Government και Big Business εξελισσόταν σε μια αντισυνταγματική και αντι-αμερικανική ολιγαρχία, που σήμερα γνωρίζουμε ως «μόνιμη γραφειοκρατία», «άρχουσα τάξη» ή «Deep State». Αν ο Αμερικανός στρατηγός που έγινε πρόεδρος είχε εξουδετερώσει το Deep State ίσως ήδη από την πρώτη δεκαετία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ίσως να μην είχαμε ζήσει μερικά από τα χειρότερα κεφάλαια της πρόσφατης αμερικανικής ιστορίας, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου του Βιετνάμ, της υποτίμησης του δολαρίου των ΗΠΑ, του ήπιου πραξικοπήματος του FBI κατά του Προέδρου Nixon, πενήντα χρόνια απάτης για την «υπερθέρμανση του πλανήτη», εξήντα χρόνια μαζικής μετανάστευσης από χώρες του Τρίτου Κόσμου, της αιματοχυσίας κατά της βιομηχανίας από τη NAFTA, της ένταξης της Κίνας στον ΠΟΕ, των ισλαμιστικών τρομοκρατικών επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου, του παγκόσμιου πολέμου κατά της τρομοκρατίας, της κρατικής ανάληψης της υγειονομικής περίθαλψης από το Obamacare, της απάτης για τη ρωσική συνεργασία, του πληροφοριακού πολέμου κατά του Νομοσχεδίου Δικαιωμάτων λόγω COVID, πολυάριθμων νοθευμένων εκλογών που κρίθηκαν από παράνομους ψηφοφόρους και απάτη με επιστολική ψήφο, πολλαπλών απόπειρων δολοφονίας κατά του Προέδρου Trump, της δολοφονίας του Charlie Kirk, της βίας της Αριστεράς κατά των συντηρητικών και της κατασκευασμένης από τους Δημοκρατικούς AI πανικοβολής που συμβαίνει σήμερα. Το να διαγιγνώσκεις προβλήματα χωρίς να κάνεις συγκεκριμένα βήματα για την επίλυσή τους δημιουργεί ένα διεστραμμένο φαινόμενο: Όσο χειρότερα γίνονται τα άλυτα προβλήματα, τόσο πιο διορατικός φαίνεται ο άνθρωπος που προειδοποίησε γι’ αυτά.
Προς το τέλος της ομιλίας του, ο πρώην ανώτατος αρχηγός μυστικών υπηρεσιών της Βρετανίας υποστήριξε ότι η κυβέρνηση, της οποίας υπήρξε αναπόσπαστο μέλος, απέτυχε μνημειωδώς: «Η πρώτη ευθύνη μιας κυβέρνησης είναι η ασφάλεια του έθνους. Αλλά διαδοχικές κυβερνήσεις το ξέχασαν αυτό, και η Βρετανία βρίσκεται τώρα σε μια ενεργειακή παγίδα που δημιούργησε η ίδια. Όπως και με την ανοικοδόμηση των ενόπλων δυνάμεών μας, θα απαιτηθούν σημαντικές εθνικές προσπάθειες για να απελευθερωθούμε από αυτήν και να επιστρέψουμε σε μια ασφαλή θέση. Το καθήκον είναι επείγον.»
Αυτό είναι αναμφίβολα αληθές. Το ερώτημα είναι γιατί τόσες πολλές διαδοχικές κυβερνήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε ολόκληρη τη Δύση πρόδωσαν τους δικούς τους πολίτες και κατέστησαν τα έθνη τους ουσιαστικά πιο ανασφαλή. Διότι οι απλοί πολίτες δεν θα είχαν ποτέ μεταφέρει τις δικές τους βιομηχανικές και παραγωγικές θέσεις εργασίας σε εχθρικά κράτη όπως η κομμουνιστική Κίνα. Οι απλοί πολίτες δεν θα είχαν συνωμοτήσει με διεθνικά δίκτυα διακίνησης ανθρώπων για να φέρουν δεκάδες εκατομμύρια μη αφομοιώσιμους παράνομους αλλοδαπούς στη χώρα. Οι απλοί πολίτες δεν θα είχαν θεσπίσει κανονισμούς «πράσινης ενέργειας» που δυσκολεύουν τους αγρότες να καλλιεργούν τρόφιμα και τις επιχειρήσεις να πληρώνουν τους λογαριασμούς τους. Οι απλοί πολίτες δεν θα επέβαλλαν να αντικαταστήσουν τα αναξιόπιστα ηλεκτρικά οχήματα τους κινητήρες εσωτερικής καύσης, ενώ τα δίκτυα ηλεκτροδότησης καταρρέουν λόγω ανεπαρκούς εφοδιασμού με αιολική και ηλιακή ενέργεια. Αυτού του είδους η πολιτική είναι τόσο προφανώς ανόητη και αυτοκτονική που μόνο η «άρχουσα τάξη» μας, εφοδιασμένη με ακαδημαϊκούς τίτλους, θα μπορούσε να τη δικαιολογήσει.
Σημαίνει αυτό ότι οι γραφειοκράτες μας είναι πολύ ανόητοι για να διασφαλίσουν την ασφάλεια των εθνών μας — κάτι που ο Dearlove θεωρεί δικαίως ως το ύψιστο καθήκον της κυβέρνησης; Ή μήπως αυτές οι αυτοκαταστροφικές εθνικές πολιτικές είναι απόδειξη ότι οι δυτικές γραφειοκρατίες διεξάγουν πόλεμο κατά των δυτικών πολιτών; Σίγουρα οι δυτικές κυβερνήσεις έχουν κριθεί ένοχες ότι εγκατέλειψαν τους λαούς τους. Το μόνο ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι αν η αποτυχία τους οφείλεται σε συνδυασμό ανικανότητας και αλαζονείας ή σε προδοσία και κακοβουλία.
Καθώς οι πολίτες στη Δύση στοχάζονται αυτό το ερώτημα, παίρνουν γρήγορα την υπόθεση στα χέρια τους. Οι Ισπανοί στη Θέουτα καταστρέφουν κρατικά καταλύματα που χτίστηκαν για ξένους εισβολείς. Ένα βρετανικό χωριό ψήφισε υπέρ της απόσχισης από το Ηνωμένο Βασίλειο, αφού η κυβέρνηση ανακοίνωσε σχέδια να στεγάσει έναν στρατό ξένων μεταναστών ακριβώς δίπλα. Το τίμημα για την προδοσία της κυβέρνησης μπορεί σύντομα να είναι η πτώση μιας δυτικής πρωτεύουσας.
Το να αναγνωρίζεις προβλήματα δεν αρκεί. Κυβερνήσεις που δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα λύνουν δεν αξίζουν να συνεχίσουν να υπάρχουν.
