Αυτοί πού παρεμβαίνουν στήν καθημερινότητα μας είναι αυτοί πού διοικούν.
Δέν είναι τά αφεντικά από ψηλά.
Όχι, τ’ αφεντικά παίζουν γκόλφ.
Ξέρεις πόση καθημερινή ανάγκη σέ νερό έχει ένα γήπεδο γκόλφ για νά διατηρεί τό γκαζόν ?
Αυτοί πού συντονίζουν τίς ζωές μας είναι η κοινωνική ιεραρχία.
Τά τσιράκια.
Ο εχθρός τής διπλανής πόρτας.
Οι κατοχικές δυνάμεις.
Πάμε λίγο πιό πίσω :
Μέ τόν πιό γελοίο τρόπο, ξόδεψα ένα χρονικά μεγάλο διάστημα τής ζωής, προσπαθώντας επίμονα, νά ερμηνεύω γεγονότα καί χαρακτήρες.
Κι ακόμα τό κάνω.
Ίσως από κεκτημένη.
Έχω τόσο πολύ εξασκηθεί στήν λογική ανάλυση πού μέσω αυτής αποκλείω πιθανές αιτίες καί καταλήγω κάπου.
Μάταιος κόπος, τελικά..
Ανώφελο αφού οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι.
Καί γίνομαι κι εγώ ένας απ’ αυτούς μέ μία παραπάνω πολυπλοκότητα.
Τό στρατηγικό λάθος είναι η χρήση τής λογικής.
Ακούγεται περίεργο.
Καί είναι, επειδή οι άνθρωποι λειτουργούν χαοτικά.
Ψυ -χο -λο -γι -κά !
Σχεδόν πάντα, βλάπτουν τά συμφέροντα τους.
Βλάπτουν ακόμα καί τά ίδια τά παιδιά τους.
Λόγω εγωισμού.
Καί επειδή ως εγωιστές, θεωρούν τά παιδιά τους ως επέκταση τού εαυτού τους, κάνουν κακό καί σ’ αυτά.
Παράδειγμα ?
Τρανό παράδειγμα ?
Ο COVID !
Τό μεγαλύτερο πείραμα, τουλάχιστον, μετά τόν Β’ παγκόσμιο πόλεμο.
Ο COVID είναι ο θρίαμβος τής εξουσίας.
Οφείλουμε νά τό αναγνωρίσουμε.
Οι περισσότεροι από τούς γύρω μας, όχι μόνο εμβολιάστηκαν, αλλά, επέτρεψαν, ενθάρρυναν ή δέν απέτρεψαν (καί) τά παιδιά τους νά εμβολιαστούν.
Άραγε, όλοι αυτοί οι (πετυχημένοι !) γονείς είναι τόσο περήφανοι (ο καθένας για τόν εαυτό του), πού κάνουν (καί) τά παιδιά τους σάν τά μούτρα τους ?
Τά αφεντικά ήξεραν καλά σέ ποιούς (σοφούς..) έκαναν τή βαριά δουλειά (COVID).
Ένα εξίσου φρικιαστικό επεισόδιο στήν όλη κατάσταση, είναι τό γεγονός τής γενικής αφωνίας περί όλων αυτών τών πρόσφατων συνθηκών πού συνεχίζουν νά επικρατούν ως κοινωνική νοοτροπία καί -ολοκληρωτικά- διαμορφώνουν ατομικό καί κοινωνικό προφίλ τού καθενός καί τής καθεμιάς.
Όλο καί πιό συχνά τελευταία, προβληματίζομαι εάν είμαι στή λάθος πλευρά τής ιδεολογίας.
Όχι λόγω ισχύος.
Όχι.
Αλλά στήν από εδώ πλευρά, οι καθαρματικά εξατομικευμένοι ηλίθιοι είναι η πλειοψηφία.
Επομένως, πιό τό όφελος τής συνύπαρξης (μέ αυτούς) καί, μάλιστα, στό (περισσότερο βαλλόμενο) κοινωνικό περιθώριο όπου δέν έχω τήν αποδοχή τών διπλανών μου καί, κυριολεκτικά, διώκομαι από αυτούς (ως διαφορετικός πού χαλάω τήν πιάτσα) ενώ, ταυτόχρονα, διώκομαι καί από τούς επικυρίαρχους (ως αντιφρονούντας, εγώ!)
Δέν είναι αμετανόητο γινάτι.
Είναι επιλογή ηθικής καί όχι συμφέροντος εντός κοινωνίας.
Επιλογή συνειδήσεως.
Ερώτηση:
Στήν καθημερινότητα όλων μας, υπάρχει κάτι πιό σημαντικό από τή ζωή (σέ σχέση μέ τόν θάνατο) καί τήν υγεία ?
Πόσες φορές έχω/έχεις/έχουμε ακούσει τό χιλιοειπωμένο “..για τά παιδιά μου ! ”
Πόσα χιλιόμετρα φλυαρίας καί εξομολογήσεων !
Πόσες ελληνικές ταινίες !
Πόσο κλάμα, πόσος Ξανθόπουλος !
Πόσα τάματα, πόσες οριακές δηλώσεις!
Πόση αιτιολόγηση στερήσεων !
Πόση φιλεύσπλαχνη ιερότητα..
Και ήρθε ένας -δήθεν- αόρατος εχθρός καί απέδειξε όλη τήν φανερή πλεκτάνη τών συμπολιτών μας.
Έβγαλε τό αληθινό τους πρόσωπο.
Όταν φορέσαμε τήν μάσκα, βγάλαμε τόν αληθινό μας εαυτό.
Μέ τήν μάσκα τής (υγειονομικής) φοβίας έπεσε η μάσκα τής υποκρισίας.
Η συνολικά παράλογη (ψυχολογική !) αποδοχή τής καθημερινότητας τής προστατευτικής ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΊΑΣ (μέ κάθε πιθανό κόστος..) ήταν πίσω από τήν πειθαρχία τών εμβολιασμών.
Καί βέβαια, απαραίτητη η ιερή επίκληση : “..για τή δουλειά μου, για τά παιδιά μου ! ”
Δικαιολογία συμμόρφωσης ανεύθυνης διαφυγής.
Επικαλείται αυτό πού καταστρέφει.
Ο μέσος άνθρωπος κρύβει μέσα του τόν πιό ύπουλο κοινωνικό δολοφόνο.
Αναρωτιέμαι εάν σέ ιστορικό επίπεδο, σέ επίπεδο ηθικής καί ορίζοντα.. βιοπολιτικής (ναί !!), ο COVID ήταν μία επιβεβλημένη λύση υπό τήν έννοια τής ποιοτικής διαλογής πού ασταμάτητα συμβαίνει στή φύση καί τήν Ιστορία.
Ο COVID (ξανά)βαλε τό ίδιο ερώτημα : “πόσο κυνηγημένο ζώο είσαι ? ”
Υπάρχει ένα λίαν διαφωτιστικό βιβλίο μέ τίτλο “Η Μεγάλη Σκακιέρα” τού Μπρζεζίνσκυ ο οποίος προηγείται τού Χαράρι καί στό ίδιο (προειδοποιητικό..) ύφος προβληματίζεται για τήν μαλθακότητα τών δυτικών ανθρώπων.
Στό συγκεκριμένο ζήτημα δέν έχει σημασία τό όνομα καί η προέλευση.
Πρέπει νά μελετάμε τόν εχθρό καί πόσο περισσότερο όταν η πρόθεση του διανέμεται εκτυπωμένη.
Όμως, αυτή η πρόθεση εξουσίας είναι τό αποτέλεσμα μετά από τήν λαϊκή μαλθακότητα τήν οποία η εξουσία προγραμματίζει νά αντιμετωπίσει ως αυτό πού είναι, δηλαδή, ως μή αναστρέψιμη.
Η εξουσία είναι εχθρός τής κοινωνίας ?
Σίγουρα ?
Μήπως προηγείται κάτι ?
Αυτός ο βολικός υποκριτικός αφορισμός μήπως χρειάζεται ολοκληρωμένη επαναδιατύπωση ?
Μήπως συνηθίσαμε στό κρατικό μπιμπερό ?
Όποιος έχει τήν στοχαστική ματιά μέσα στό κύτταρο του, θά δεί ότι η εξουσία είμαστε εμείς.
Όλοι εμείς !
Ο τυπάκος μέ τήν θορυβώδη εξάτμιση είναι ο τοπικός βασανιστής.
Ο καθημερινός διερχόμενος εξουσιαστής.
Είναι ο σαδιστής τής γειτονιάς μέ τό ίδιο αντικοινωνικό ψυχοπαθολογικό υπόβαθρο όσο δέκα εξουσιαστές, ίσως καί παραπάνω αφού αυτοί δεν έζησαν ποτέ σέ καμμία λαϊκή γειτονιά.
Επομένως, τί συζητάμε ?
Ο security μέ τό γνωστό ύφος εφόδου πού βάζει όλους τούς άλλους στή λίστα τών υπόπτων,
η ταμίας πού σέ βάζει στήν ισόβια λίστα εχθροπάθειας άν δέν καλύπτεις τά γούστα πού απαιτεί η μικρόψυχη απαιτητικότητα,
ο μπάτσος πού μέ τόν ασύρματο αντικατέστησε λογική καί κάθε ηθική. Καί πόσοι άλλοι..
Όταν τούς βάζεις ένα απλό ερωτηματολόγιο, η τυπική απάντηση είναι : “..για τή δουλειά μου – για τά παιδιά μου.. ”
Τό γνωστό τροπάρι υποκρισίας πού μόνον εντός κοινωνίας έχει διάδοση.
Η πλειοψηφία επινοεί ατέλειωτη δικαιολογία για νά οργανώνει τήν έμφυτη ανθρώπινη κακία.
Ο επαναλαμβανόμενος κύκλος αθλιότητας τελειωμό δέν έχει.
Στούς σχολικούς ορισμούς μαθαίνουμε ότι οι άνθρωποι έρχονται σέ κοινωνία για νά ικανοποιήσουν ανάγκες επιβίωσης, σχέσεων, ψυχικών αναγκών κλπ.
Καί νά εκτονώσουν τά τεράστια φορτία κακίας, συμπληρώνω !
Η εξουσία, απλά, διαχειρίζεται τά δεδομένα.
Η εποχή μας είναι η πλήρης απενοχοποίηση τής εξουσίας.
Ίσως, δέν υπάρχει τέτοια δήλωση αλλού.
Τά δισεκατομμύρια SMARTPHONES καί
οι διάφορες ψηφιακές συσκευές ανά τόν κόσμο, είναι η πληθωρική δυνατότητα για
τήν μέγιστη ενημέρωση, τήν
μέγιστη ευκολία πρόσβασης καί
τήν μέγιστη παροχή όλα για όλα (!!) πού μόνον
ο σημερινός άνθρωπος διαθέτει κάθε στιγμή καί σχεδόν ανέξοδα, δυνατότητά πού μόλις πρίν
λίγα χρόνια (δεκαετία ’80, ας πούμε) δέν
θά τολμούσαμε νά φανταστούμε.
Καί ποιά είναι η συναίσθηση ευθύνης ?
Ποιά είναι η ανθρώπινη διαγωγή ?
Η επιλογή ?
Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, υπάρχει ο μέγιστος όγκος πληροφορίας καί τεχνολογίας.
Θά μπορούσαμε νά είμαστε επίγειοι θεοί σέ τόσο παραμυθένια ζωή πού δέν θά χρειαζόταν ούτε η προοπτική τής αθανασίας αφού η αθανασία επαναφέρει τό ενδεχόμενο τής δυστυχίας.
Οι κοσμοεξουσιαστές φέρνουν τήν κατάσταση έτσι ώστε ο μέσος άνθρωπος νά σιχαθεί τόν εαυτό του (μέ τήν υπερπαραγωγή κοινωνικού μίσους καί τά αποτελέσματα του) καί ως διαφυγή νά ζητήσει διακαώς νά μετα – ανθρωπιστεί !
Αυτή είναι η άμεση ιστορική πρόκληση.
Επαναφέρει τό διαχρονικό ηθικό (μέγα) ζήτημα : Θεός ή θηρίο ?
Τό θηρίο αναδύεται στήν απαίτηση τού ανθρώπου νά γίνει Θεός (= μετανθρωπισμός).
Η ουσιαστική απόδειξη για τήν ύπαρξη τού.. Ανθρώπου είναι η Ηθική στήν προσέγγιση πρός τόν Θεό. –
Χάντζος Φίλιππος
