Μνήμες που δεν πληγώνουν πλέον
Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας, κατά τον οποίο θα ο ελληνισμός θα έπρεπε να αναζωπυρώνει τη μνήμη τραγικών ιστορικών συμβάντων όχι σε πολύ απομακρυσμένο παρελθόν. Το 1922 συνέβη η μεγαλύτερη τραγωδία κατά τη μακραίωνη ιστορία μας, η μικρασιατική καταστροφή. Το 1955 ακολούθησε η τραγωδία των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης. Βέβαια κάποιες εκδηλώσεις μνήμης εξακολουθούν να πραγματοποιούνται χωρίς όμως αυτές να εμποδίζουν τον ανερμάτιστο πλέον Νεοέλληνα να αποκλίνει από την ελαφρότητα της καθημερινότητας. Και είναι πολύ σοφή η άποψη ότι όποιος δεν διδάσκεται από την ιστορία είναι καταδικασμένος να την δει να επαναλαμβάνεται.
Πού οφειλόταν η μικρασιατική καταστροφή; Ακόμη και σήμερα το τμήμα του λαού που δεν έχει παραδοθεί στην ιδιώτευση και θέλει να παρακολουθεί το πολιτικό γίγνεσθαι είναι διχασμένο και δίνει απαντήσεις τραγικά ρηχές, στο πλαίσιο του επιμελώς συντηρούμενου διχασμού. Έφταιγαν οι βασιλικοί. Έφταιγαν οι βενιζελικοί. Έφταιγαν και οι δύο (ΚΚΕ). Η αυτοκριτική είναι άγνωστη και ως εκ τούτου δεν είναι δυνατό να επέλθει κάθαρση με την αποδοχή ευθυνών όλων των πρωταγωνιστών στα συμβάντα, πρωταγωνιστών, τους οποίους άλλοι θαυμάζουν ακόμη και άλλοι παραδίδουν στο πυρ το εξώτερο. Λαός διχασμένος πάντα ηττημένος.
Ο ελληνισμός υπέστη την τρομακτική εκείνη συμφορά, επειδή ήδη από την επανασύσταση ελληνικού κράτους είχε καταστεί έρμαιο των ισχυρών, οι οποίοι διαφέντευαν τον τόπο, μέσω ομοεθνών μας, προθύμων να υπηρετήσουν τα συμφέροντά τους με αντάλλαγμα εφήμερη δόξα και υλικές απολαβές. Η αντιπαράθεση των ισχυρών για επιρροή επί του ελληνικού προτεκτοράτου εντάθηκε, μετά τους θριαμβευτικούς βαλκανικούς πολέμους, και επήλθε οξύτατος διχασμός, διχασμός όχι μόνο του λαού αλλά και της χώρας. Και όταν κινήσαμε για τη Σμύρνη, κατ’ εντολή των «συμμάχων» μας, για να συμβάλλουμε στον αφοπλισμό των ατάκτων Τούρκων, που δεν αποδέχονταν τη συνθήκη του Μούδρου, οι οπαδοί των δύο κομματικών παρατάξεων μισούνταν περισσότερο απ’ ότι μισούσαν, αν μισούσαν, τους Τούρκους. Και η τότε κυβέρνηση δεν αποκάλυψε στους Ρωμιούς της Σμύρνης ποια η εντολή των «συμμάχων». Θεώρησαν εκείνοι ότι είχαν πλέον ελευθερωθεί! Πού σκέψη για το μέλλον των γηγενών Ρωμιών και για την τύχη τους σε περίπτωση αποτυχίας της εκστρατείας!
Και ενώ ο στρατός μας καταπονημένος από μακροχρόνιους πολέμους αναπτυσσόταν σε εκτεταμένο μέτωπο πολλά χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα, η «δημοκρατική» συνείδηση των επικρατησάντων με την υποστήριξη ξένων αποφάσισε τη διενέργεια εκλογών. Υπάρχει άραγε παρόμοιο προηγούμενο ή επόμενο στον πλανήτη; Και ηττήθηκαν στις εκλογές οι υπηρέτες των νικητών του Α΄ μεγάλου πολέμου και επικράτησαν οι υπηρέτες των ηττημένων! Αυτοί, παρά τις ρητές απειλές των ισχυρών ότι θα θεωρήσουν την Ελλάδα εχθρική χώρα, σε περίπτωση επανόδου του γερμανόφιλου βασιλιά, τον επανέφεραν θριαμβευτικά. Και αντί να αποφασίσουν αναδίπλωση από το μέτωπο, αποφάσισαν την εκστρατεία προς την Άγκυρα! Άλλαξαν τη στρατιωτική ηγεσία, αλλά κράτησαν τον ανεκδιήγητο Έλληνα (;) αρμοστή Σμύρνης στη θέση του, τον εκλεκτό του Βενιζέλου πράκτορα των Άγγλων. Και οι κομμουνιστές επέτειναν το πλήθος των προβλημάτων από τις φοβερές καιρικές συνθήκες, την ανεπαρκέστατη επιμελητεία και τις εντεινόμενες ελλείψεις σε εξοπλισμό με διασπορά προπαγάνδας, που συνετέλεσε στην περαιτέρω πτώση του ηθικού των στρατιωτών! Αυτές είναι οι ευθύνες των Ελλήνων υπηρετών ξένων αφεντικών και ιδεολογιών.
Στον διατηρούμενο τεχνηέντως διχασμό του λαού, επιδιώκεται η απόσπαση της προσοχής από την ευθύνη του ξένου παράγοντα, ευθύνη των «συμμάχων» μας, νικητών του πολέμου. Ήδη με την απόβαση στη Σμύρνη είχαμε να αντιμετωπίσουμε πέρα από τους ατάκτους Νεότουρκους, τους Ιταλούς «συμμάχους» μας, οι οποίοι είχαν αποβιβαστεί αυτοβούλως νοτιότερα και δυσαρέστησαν τους άλλους «συμμάχους». Οι διωκόμενοι τσέτες εύρισκαν καταφύγιο προς ανασύνταξη στις ιταλικές εγκαταστάσεις. Και οι Ιταλοί δεν έπαυαν να κατηγορούν τους Έλληνες για βία κατά του εντόπιου πληθυσμού. Ακολούθησαν οι Γάλλοι, οι οποίοι έκριναν ότι ήταν συμφέρον γι’ αυτούς να έχουν φιλικές σχέσεις με τον προς δυσμάς γείτονα, προκειμένου να σταθεροποιήσουν την κατοχή τους στη Συρία. Και αποχώρησαν από την Κιλικία, παρά τις δεινές εξευτελιστικές ήττες που είχαν υποστεί αφήνοντας όλο τον οπλισμό στη διάθεση του στρατού του Κεμάλ. Οι βενιζελικοί υποστηρίζουν ότι αυτό συνέβη μετά την ήττα του Κλεμανσό, «φίλου» του Βενιζέλου. Η αλήθεια είναι ότι είχε προηγηθεί της πολιτικής του ήττας η αλλαγή της γαλλικής πολιτικής. Απόμειναν δήθεν αμέτοχοι οι πιο ύπουλοι «σύμμαχοί» μας, οι Άγγλοι. Αυτοί έδωσαν προφορική εντολή στον Βενιζέλο για προώθηση του στρατού μας και στην περιφέρεια της Προύσας. Αυτοί δεν εμπόδισαν τον απόπλου του Κεμάλ από την Κωνσταντινούπολη. Αυτοί δεν τον συνέλαβαν στη Σαμψούντα, αν και είχαν τη δύναμη να το πράξουν. Αυτοί πρόδωσαν αντάρτες του Πόντου, που εξοντώθηκαν από τους κεμαλικούς.
Κατά την τελική φάση του δράματος στην προκυμαία της Σμύρνης, τα πληρώματα του αγκυροβολημένου στο λιμάνι «συμμαχικού» στόλου παρέμειναν αμέτοχα απολαμβάνοντας το θέαμα της σφαγής ή του πνιγμού των απελπισμένων. Η φιλοβασιλική κυβέρνηση έπραξε ουδέν για την έγκαιρη αποστολή πλοίων προς παραλαβή του προδομένου λαού της Ιωνίας. Μόνο ένας φιλάνθρωπος πάστωρ ένας φιλάνθρωπος Ιάπων πλοίαρχος και κάποιοι εντόπιοι πλοιοκτήτες με τις ενέργειές τους σε συνεργασία με τον πρόξενο των ΗΠΑ στη Σμύρνη συνέβαλαν στη σωτηρία αριθμού «συνωστιζομένων» στην παραλία! Και οι τσέτες επιδόθηκαν σε όργιο σφαγών, βιασμών και εμπρησμών. Από τους 55.000 αιχμαλώτους Έλληνες στρατιώτες επέστρεψαν στην πατρίδα καταταλαιπωρημένοι και ρακένδυτοι μόλις 17.000. Και ο αποκληθείς, μεταγενέστερα, «εθνάρχης», ενώ συντελείτο το δράμα, απολάμβανε γαμήλιο ταξίδι επί εξάμηνο στην αμερικανική ήπειρο! Και αργότερα στα πλαίσια της ελληνοτουρκικής φιλίας πρότεινε να αποδοθεί στον Κεμάλ το βραβείο Nobel ειρήνης! Έκτοτε η εξωτερική πολιτική που ακολούθησε εκείνος ο «εθνάρχης» παραμένει σε εφαρμογή μέχρι σήμερα και έτσι «πλέουμε σε ήρεμα νερά»!
Μετά τη λήξη του Β΄ μεγάλου πολέμου με ηττημένους τους ίδιους του Α΄ συρθήκαμε στον στρατιωτικό σχηματισμό, που είχαν ιδρύσει οι δυτικοί νικητές, μετά τη διανομή της λείας με τους «συμμάχους» τους του κομμουνιστικού στρατοπέδου. Είχε προηγηθεί ο εμφύλιος πόλεμος, τον οποίο προετοίμασαν με επιμέλεια οι «σύμμαχοί» μας Άγγλοι και ξέσπασε, επειδή ίσως ο «σύντροφος» της ΕΣΣΔ δεν είχε ενημερώσει τους εντόπιους λάτρεις του για τη διανομή της λείας. Έπρεπε ο ελληνισμός, μετά από τόσες θυσίες να μην αμειφθεί με την ενσωμάτωση της Κύπρου και της Βορείου Ηπείρου. Στον ίδιο «αμυντικό» σχηματισμό εντάχθηκε ταυτόχρονα με τη χώρα μας και η επιτηδείως «ουδέτερη» Τουρκία. Οι ενθουσιώδεις οπαδοί του «προστατευτισμού» μας διέδωσαν ότι πλέον διαρκής ειρήνη θα επικρατήσει μεταξύ των δύο χωρών. Μόλις τρία έτη αργότερα συνέβη η συμφορά των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης από οργανωμένες ομάδες καταστροφής. Ποιος ο ηθικός αυτουργός; Οι «σύμμαχοί» μας Άγγλοι. Το BBC είχε αναγγείλει την τοποθέτηση βόμβας στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, που και οι ανερμάτιστοι Νεοέλληνες αποκαλούν οικία του Κεμάλ, πριν αυτή τοποθετηθεί. Ήταν η τιμωρία μας, επειδή είχαμε το «θράσος» να φέρουμε προς συζήτηση το θέμα της Κύπρου στον ΟΗΕ! Είχε αρχίσει και ο ηρωικός αγώνας της ΕΟΚΑ, τον οποίο επιχείρησαν να αμαυρώσουν οι εδώ «αριστεροί» όχι όμως και ο Κάστρο της Κούβας.
Ακολούθησαν οι συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου κομμένες και ραμμένες στα μέτρα μελλοντικής σύγκρουσης μεταξύ των δύο κοινοτήτων της Κύπρου. Η μία αποτελείται, κατά πλειοψηφία, από απογόνους εξισλαμισθέντων Ρωμιών. Και όλοι οι «προοδευτικοί» στη χώρα μας βυσσοδομούν κατά της Εκκλησίας, που διαφύλαξε τους λοιπούς. Έτσι φθάσαμε στην εισβολή στην Κύπρο (1974), η επιτυχία της οποίας οφείλεται στη στήριξη των Άγγλων, που κατέχουν ακόμη βάσεις στο νησί, και στην εξαπάτηση των επιόρκων αξιωματικών της δικτατορίας από τις ΗΠΑ.
Αλλά τι μας ενδιαφέρουν εμάς όλα αυτά; Άρχισε η προεκλογική περίοδος. Αναμένουμε με λαχτάρα την επόμενη δημοσκόπηση!
