Η λέξη αμαρτία σημαίνει αστοχία. Στην αρχαία Ελλάδα όταν ο τοξευτής δεν πετύχαινε τον στόχο έλεγε «ήμαρτον» δηλαδή αστόχησα. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αμαρτάνουμε όποτε δεν πετυχαίνουμε τον στόχο μας, να τηρήσουμε τις εντολές του Ευαγγελίου.
Το πρόβλημα με την αμαρτία είναι τα λόγια του Χριστού «πας ο ποιών την αμαρτίαν δούλος εστί της αμαρτίας». Κάθε αμαρτία είναι και ένα τραύμα στην ανθρώπινη ψυχή, και αν δεχθεί πολλά τραύματα η ψυχή μπορεί να εξασθενήσει πολύ και να γίνει δούλη της αμαρτίας, δηλαδή να επιτελεί την αμαρτία θέλοντας και μη. Κι αυτός είναι ο στόχος του πονηρού λύκου, του διαβόλου, να γίνουμε σκλάβοι στην αμαρτία.
Έλεγε σε μια ομιλία ο Μητροπολίτης Λεμεσού π. Αθανάσιος : «Μόλις πέσεις στην αμαρτία, σήκω και πες στον διάβολο. Αυτός εδώ ο χώρος είναι σιδηρουργείο. Χτυπήματα δίνεις, χτυπήματα παίρνεις. Με τραυμάτισες με την αμαρτία, θα σε τραυματίσω κι εγώ με την προσευχή».
Γράφει κάπου στο Γεροντικό : «Όταν ο σκύλος παλεύει με τον λύκο στην αρχή δίνει ψεύτικες δαγκωματιές. Μόλις όμως φάει μερικές γερές δαγκωματιές από τον λύκο, τότε και αυτός δαγκώνει κανονικά». Αφήνει λοιπόν ο Θεός τον νοητό λύκο, τον διάβολο, να μας δώσει μερικές γερές δαγκωματιές ώστε από τον πόνο να ξυπνήσουμε.
Γι αυτό κι εγώ όποτε πέφτω στην αμαρτία λέω στην Παναγία : «Παναγιά μου εγώ είμαι το σκυλί σου, και ο πονηρός ο λύκος μού κατάφερε γερές δαγκωματιές. Βοήθησέ με να τού ανταποδώσω κι εγώ τις δαγκωματιές με την προσευχή».
Λέει κάπου στην «Κλίμακα» ο άγιος Ιωάννης : «Ο Χριστιανός που έπεσε σε σοβαρές αμαρτίες δεν δικαιούται πλέον να διασκεδάσει μέχρι να πεθάνει». Βλέπετε πόσο σοβαρά διεξάγεται ο αγώνας ενάντια στην αμαρτία μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία ; Θα δείτε σε λίγο την διαφορά με την Δύση, γι αυτό το λέω.
Γράφει κάπου στο Γεροντικό : «Ένας νέος έπεφτε συνεχώς σε μια σοβαρή αμαρτία και πήγε να συμβουλευτεί έναν Γέροντα επειδή είχε απελπιστεί. Παιδί μου, τού είπε, όποτε πέφτεις να σηκώνεσαι και να μετανοείς. Μέχρι πότε Γέροντα ; Μέχρι να σε βρει ο θάνατος και να εύχεσαι, να σε βρει ο θάνατος όταν θα είσαι σε μετάνοια». Μα και μόνο που αγωνίζεται και δεν τα παρατάει, λέτε ο Θεός να μην τον πάρει την ώρα που θα είναι σε μετάνοια ;
Για σοβαρές αμαρτίες δεν αρκεί ότι τις εξομολογηθήκαμε στον πνευματικό και τελείωσε. Για τις γυναίκες που έχουν κάνει έκτρωση έλεγε ο άγιος γέροντας π. Εφραίμ που ήταν στην Αριζόνα των ΗΠΑ, να μην αρκούνται στο ότι το εξομολογήθηκαν και άρα ο Θεός τις συγχώρεσε. Πρέπει τα μάτια τους να γίνουν δυο βρύσες που συνέχεια θα τρέχουν δάκρυα για να δείξουν στον Θεό ότι πραγματικά μετανοούν και πονάνε γι’ αυτό που έκαναν.
Ας δούμε και λίγο πώς τ’ αντιμετωπίζει η Δύση. Στην ταινία «Ο Νονός 3» ένας σοβαρός Καρδινάλιος πήρε από μια δεξαμενή ένα μεταλλικό μήλο το έδειξε στον Αλ Πατσίνο και του είπε. Κοίτα αυτό το μήλο αν και τόσα χρόνια είναι μέσα στο νερό μόνο στην επιφάνεια απορρόφησε το νερό. Έτσι είναι και η Δύση, μόνο επιδερμικά έγινε χριστιανική και όχι στο βάθος της.
Αφήνουμε τον Προτεσταντισμό, ο οποίος αφού δεν δέχεται το μυστήριο της Εξομολόγησης οι αμαρτίες που κάμνουν δεν έχουν τρόπο να συγχωρεθούν. Ο Ρωμαιοκαθολικός θεολόγος Τ. Toth, του οποίου διάβασα πολλά βιβλία επειδή έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στην χριστιανική φοιτητική δράση, στο βιβλίο του «Τα αγνά Νιάτα» προσπαθεί μέσα από τον φόβο των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων να καλλιεργήσει την αγνότητα.
Και τελειώνει το βιβλίο με τα λόγια : «στάσου μπροστά στον καθρέφτη και πες στον εαυτό σου : θέλω, θέλω, θέλω να είμαι αγνός». Και σε ένα άλλο σημείο γράφει : «Αν πέσεις σε κάποια σαρκική αμαρτία δεν χρειάζεται να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι. Γιατί ποια η ωφέλεια να φεύγεις από το φίδι όταν ήδη σε έχει δαγκώσει ;» (δεν καταλαβαίνει ο Toth ότι αυτό το νοητό φίδι θα σε δαγκώνει μέχρι να σε σκοτώσει).
Ποιά σχέση έχουν αυτά τα παιχνίδια και τα κόλπα με τα δάκρυα, τις δαγκωματιές, τον μέχρι θανάτου αγώνα ενάντια στην αμαρτία που διαδραματίζεται μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία ;
