Ἄντε, νά τελειώνει λοιπόν καί τό παραμύθι γιά ὅσους διατείνονταν ὅτι βασική αἰτία γιά τά χάλια τῆς Ἱεραρχίας μας εἶναι ὅτι δέν συμμετέχει ὁ λαός στήν ἐκλογή τους. Τό (δυστυχῶς ἀναμενόμενο γιά ἐμᾶς) ἀποτέλεσμα καί τό 3% πού ἔλαβε ὁ εἰκονιζόμενος ἱεράρχης ἐπί τοῦ συνολικοῦ ἐκλογικοῦ σώματος (τόσο εἶναι τό σχεδόν 10% πού πῆρε ἐπί τοῦ 30% πού προσῆλθε συνολικά στήν Κύπρο γιά νά ψηφίσει) ἀποτελεῖ κόλαφο γιά τά χάλια μας, τώρα πού ἀποτολμήσαμε νά κοιταχτοῦμε στόν καθρέφτη καί γιά μία φορά ἀκόμη «ἐζυγίσθημεν, ἐμετρήθημεν καί εὑρέθημεν ἐλλιπεῖς».
Καί ἐπειδή θά βγοῦν πάλι καί μερικοί πού θά γκρινιάξουν καί γιά τόν Μόρφου, δέν θά ἐπαναλάβω μόνο ὅτι εἶναι μακράν ὅτι καλύτερο διαθέτουμε συνολικά σέ Ἕλληνα ἱεράρχη (μαζί μέ τόν Κυθήρων Σεραφείμ), ἀλλά θά καταθέσω καί τήν ἀπόλυτη βεβαιότητά μου ὅτι καί καλύτερος νά ὑπῆρχε, ἀκόμη λιγότερες ψήφους θά ἔπαιρνε. Καί τό ἴδιο φυσικά δέν ἰσχύει μόνο στήν Κύπρο, ἀλλά καί στόν ἑλλαδικό χῶρο, ὅπου πραγματικά μέ τρόμο (καί πολλά κιλά παγωμένου ἱδρώτα) ἀναλογίζομαι ποιούς καί μέ ποιά κριτήρια θά ὑπερψήφιζε ὁ κόσμος, ἐάν ἐφαρμοζόταν καί ἐδῶ ἡ λαϊκή ψῆφος.
Καλή λοιπόν ἡ ἐκλογή ἐπισκόπων καί ἀρχιεπισκόπων «ψήφῳ κλήρου καί λαοῦ», ἀλλά τό θέμα εἶναι ἀπό ποιόν ἀκριβῶς κλῆρο καί ἀπό ποιόν ἀκριβῶς λαό. Ἀπό ἕνα λαό σέ τέτοια παρακμή καί ἀποστασία καί ὅπου – ἀκόμη καί ὡς πρός τό κομμάτι πού αὐτοπροσδιορίζεται ὡς «πιστό» – συναντᾶς τόση ἐκκοσμίκευση, τόση κακοδοξία καί τόση ἄγνοια καί ἀκατήχητη θολούρα, ἄραγε «δύναταί τι ἀγαθόν εἶναι»; Μόνο τήν ἐπανεπιβεβαίωση τῆς κατάντιας μπορεῖς νά περιμένεις. Καί ὄντως αὐτό ἀκριβῶς εἴδαμε. «Μενέ θεκέλ φαρές» ἑπομένως, γιά μία ἀκόμη φορά…
