ΚΑΙ ΟΥΧΙ Η ΝΕΑ ΣΕΙΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΩΝ ΠΟΥ ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΑΝΕΥ ΑΙΔΟΥΣ ΚΑΙ ΑΙΣΧΥΝΗΣ ΤΑ ΚΑΚΟΗΘΗ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΑ
Ἡ μετά ἀρχοντιάς αἰσθησιακή θηλυκότης τῆς Ἀφροδίτης. Ἡ σοφία, τό κάλος ἡ μεγαλοπρέπεια τῆς Ἀθηνᾶς καί ἡ ἀνδρεία τοῦ Λεωνίδα. Αὐτή εἶναι ἡ Ἑλλάς.
Ὁ μεγάλος μας τραγωδός Σοφοκλῆς εἰς τό ἔργο του «ΑΝΤΙΓΟΝΗ» ὑμνεῖ τόν ἔρωτα μεταξύ ἀνδρός καί γυναικός καί γράφει:
Ἔρως ἀνίκατε μάχαν,
Ἔρως, ὃς ἐν κτήμασι πίπτεις,
ὃς ἐν μαλακαῖς παρειαῖς νεάνιδος ἐννυχεύεις,
φοιτᾷς δ᾽ ὑπερπόντιος ἔν τ᾽ ἀγρονόμοις αὐλαῖς·
καί σ᾽ οὔτ᾽ ἀθανάτων φύξιμος οὐδεὶς οὔθ᾽ ἁμερίων σέ γ᾽ ἀνθρώπων…
Ἔρωτα ἀνίκητε εἰς τά πεδία τῶν μαχῶν,
ἔρωτα πού κάμεις κτήμα σου ὅπου πίπτεις,
διανυκτερεύεις εἰς τάς τρυφερᾶς παρειάς τῆς νεάνιδος,
τριγυρνᾶς εἰς τήν ἀπέραντον θάλασσαν καί εἰς τάς αὐλάς τῶν ἀγρῶν
καί ἀπ’ἐσένα δέν ξεφεύγουν οὔτε οἱ ἀθάνατοι θεοί οὔτε οἱ ἐφήμεροι ἄνθρωποι….
Καί ὁ σοφός Πλάτων εἰς τό ἔργον του «ΤΙΜΑΙΟΣ-ΚΡΙΤΙΑΣ»91b γράφει:
«διὸ δὴ τῶν μὲν ἀνδρῶν τὸ περὶ τὴν τῶν αἰδοίων φύσιν ἀπειθές τε καὶ αὐτοκρατὲς γεγονός, οἷον ζῷον ἀνυπήκοον τοῦ λόγου, πάντων δι’ ἐπιθυμίας οἰστρώδεις ἐπιχειρεῖ κρατεῖν: αἱ δ’ ἐν ταῖς γυναιξὶν αὖ μῆτραί τε καὶ ὑστέραι λεγόμεναι διὰ τὰ αὐτὰ ταῦτα, ζῷον ἐπιθυμητικὸν ἐνὸν τῆς παιδοποιίας».
Δηλ. «διά τοῦτο ὅσον ἀφορᾶ τούς ἄνδρας ἡ περί τῶν αἰδοίων φύσις τούς καθιστᾶ ἀπείθαρχους καί ἀπολυταρχικούς, ὡσάν ἕνα ζῶον ἀνυπάκοον εἰς τόν λόγον, ὅλων δέ τάς ἐπιθυμίας μέ ἀσυγκράτητον πάθος ἐπιχειρεῖ νά κρατᾶ. Ὅσον ἀφορᾶ τάς γυναίκας αἱ λεγόμεναι μῆτραι καί ὑστέραι (ᾠοθῆκαι) διά τούς ἴδιους λόγους τάς ὠθοῦν μέ ζωώδην ἐπιθυμίαν, διά τήν ἐπίτευξιν τῆς παιδοποιίας, τῆς τεκνοποιήσεως». (ὕστερος-ὑστέρα-ὕστερον). ὡς φαίνεται ἀπό ἐδῶ προέρχεται καί ἡ ὑστερία δηλ.ἠ ἄσχημος ψυχική κατάστασις εἰς τήν ὀποίαν εὐρίσκονται αἱ γυναῖκες ὅταν δέν τεκνοποιοῦν.
Εἰς τήν Πνύκα ὁ ντελάλης ἐφώναζεν καί, «ἐπερωτᾷ, τίς ἀγορεύειν βούλεται».
Ὅμως εἰς τήν τότε Ἑλλάδα τοῦ πνεύματος, τῆς σοφίας τῆς ἀνδρείας, τοῦ ἤθους, τῆς μεγαλοπρέπειας ἐπειδή ἡ Δημοκρατία ἦτο σοβαρόν πολίτευμα καί ὄχι ἄλλο τί ὡς σήμερον, ὅλοι εἶχον τό δικαίωμα νά ὁμιλοῦν, ὅλοι, ἐκτός ἁπό τούς κάτωθει: τέσσερις κατηγορίες δέν εἶχον τό δικαίωμα νά ὁμιλοῦν, θά ἀναφέρωμεν τήν τρίτην
τρίτον τίσι διαλέγεται; “ἢ πεπορνευμένος,”φησίν, “ἢ ἡταιρηκώς·” τὸν γὰρ τὸ σῶμα τὸ ἑαυτοῦ ἐφ᾽ ὕβρει πεπρακότα, καὶ τὰ κοινὰ τῆς πόλεως ῥᾳδίως ἡγήσατο ἀποδώσεσθαι.
τρίτον ἐάν κάποιος ζῇ πεπορνευμένη ζωή ἤ εἶναι ἑταῖρος, δέν ἔχει τό δικαίωμα τοῦ λόγου. διότι ὅπως εὐκόλως καθυβρίζει τό ἰδικόν σῶμα καί τό ξεπουλᾶ ἔναντι χρημάτων, οὕτως καί εὐκόλως τήν πόλιν θά ξεπουλήση.
Ὁ Σόλων, ὁ ὁποῖος εἶναι ἕνας ἀπό τούς ἑπτά σοφούς νομοθετεῖ : ΣΟΛΩΝΟΣ ΝΟΜΟΙ Βιβλίο 5 κεφάλαιο 5 ἄρθρο 332
Ἐάν τίς Ἀθηναῖος ἑταιρήση:
Δέν τοῦ ἐπιτρέπεται νά γίνη ἕνας ἐκ τῶν ἐννέα ἀρχόντων
Δέν τοῦ ἐπιτέπεται νά ἀσκῆ τό ἀξίωμα τοῦ ἱερέως καί λειτουργοῦ τῆς ἱερωσύνης
Δέν τοῦ επιτρέπεται νά εἶναι συνήγορος τοῦ δήμου
Δέν επιτρέπεται νά ἀναλαμβάνη καμίαν ἐξουσίαν, οὔτε ἐντός τοῦ δήμου οὔτε πέραν τῶν ὁρίων τοῦ δήμου, οὔτε διά τῆς κληρώσεως οὔτε διά τῆς ἀνατάσεως τῆς χειρός
Δέν ἐπιτρέπεται νά σταλῆ κήρυκας(ἀγγελειοφόρος)
Δέν ἐπιτρέπεται νά λέγη τήν γνώμην του
Δέν ἐπιτρέπεται νά εἰσέρχεται εἰς δημοσίους ἱερούς χώρους
Δέν ἐπιτρέπεται νά στεφανωθῆ εἰς τάς στεφανοφορίας
Δέν ἐπιτρέπεται να πορεύεται ἐντός τοῦ ἐξαγνισμένου χώρου τῆς ἀγορᾶς
Ἐάν δέ τίς ταῦτα ποιῇ, καί ἀποκαλυφθεῖ ὅτι ἑταιρεῖ, τοῦ ἐπιβάλλεται ἡ ποινή τοῦ θανάτου.
Ἐπίσης ὁ Πλάτων εἰς τούς «ΝΟΜΟΥΣ» του 636 d γράφει: «Ἐννοητέον ὁτι τῆ θηλεία καί τῆ τῶν ἀρρένων φύσει εἰς κοινωνίαν ἰούση τῆς γεννήσεως ἡ περί ταύτα ἡδονή κατά φύσιν ἀποδεδόσθαι δοκεῖ, ἀρρένων δέ πρός ἄρρενας ἤ θηλέων πρός θηλείας παρά φύσιν».
Ἀλλά καί εἰς τό «ΓΟΡΓΙΑΣ» 494 Ε ὁ Πλάτων γράφει «ὁ τῶν κιναίδων βίος, οὗτος οὐ δεινὸς καὶ αἰσχρὸς καὶ ἄθλιος;»
Καί ἐπειδή οἱ θεοί τῶν προγόνων μας εἶναι ἀνθρωπογενεῖς καί φυσιολογικοί κάμουν καί αὐτοί, αὐτά τά ὁποία πολλοί Ἔλληνες πράττουν, ὡς ὁ Δίας: «…ἢ Δία, καθευδόντων τῶν ἄλλων θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων ὡς, μόνος ἐγρηγορὼς ἃ ἐβουλεύσατο, τούτων πάντων ῥᾳδίως [390c] ἐπιλανθανόμενον διὰ τὴν τῶν ἀφροδισίων ἐπιθυμίαν, καὶ οὕτως ἐκπλαγέντα ἰδόντα τὴν Ἥραν, ὥστε μηδ᾽ εἰς τὸ δωμάτιον ἐθέλειν ἐλθεῖν, ἀλλ᾽ αὐτοῦ βουλόμενον χαμαὶ συγγίγνεσθαι, λέγοντα ὡς οὕτως ὑπὸ ἐπιθυμίας ἔχεται,».
Δηλ. «…ἤ ὁ Δίας, ὅταν ὅλοι οἱ ἄλλοι θεοί καί οἱ ἄνθρωποι ἐκοιμόντο, μόνον αὐτός ἦτο ἄγρυπνος, καί ὅλα ὅσα ἔλεγεν πρωτίτερον εὐκόλως τά λησμόνισεν ἀπό ἐρωτικήν ἐπιθυμίαν, καθ’ ὅτι ἐξεπλάγει εὐχάριστα ὅταν εἶδεν τήν Ἥρα, ὥστε οὔτε εἰς τό δωμάτιον δέν κατόρθωσεν νά μεταβῆ, διότι λόγω τοῦ μεγάλου πάθους, χαμαί (κατάχαμα) συνευρέθη ἐρωτικά μαζί της, λέγοντας ὅτι διακατέχεται ἀπό ἐρωτικήν ἐπιθυμίαν…».
Ὁ Ἀριστοτέλης εἰς τά <Εὐδήμια> του γράφει, ὅταν εἶχαν ἐρωτήσει τόν Ἀναξαγόρα: <τόν μέν οὖν ‘Ἀναξαγόραν φασίν ἀποκρίνασθαι, πρός τίνα διαποροῦντα τοιαῦτ΄ἄττα καί διερωτῶντα τίνος ἕνεκεν ἄν τίς ἕλοιτο γενέσθαι μᾶλλον ἤ μή γενέσθαι τοῦ φάναι θεωρῆσαι τόν οὐρανόν καί περί τόν ὅλον κόσμον τάξιν. Ἐρώτησεν κάποιος τόν Ἀναξαγόραν, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἀπορροίας καί διερωτᾶτο, ἐάν θά πρέπει κάποιος νά γεννᾶται ἤ νά μήν γεννᾶται; καί αὐτός ἀπαντᾶ, βεβαίως νά γεννᾶται διά νά θαυμάζη τό σύμπαν, τόν οὐρανόν, τήν τάξιν καί ἀρμονίαν πού ὑπάρχει σέ αὐτό. Τίθεται δέ τό ἐρώτημα, τό σύμπαν θά εἶχεν κάποια ἀξίαν ἄνευ τῆς παρουσίας τοῦ ἀνθρώπου ἐπί τῆς Γῆς; Ἀπάντησις: τό σύμπαν δέν θά εἶχεν καμίαν ἀξίαν ἄνευ τῆς παρουσίας τοῦ ἀνθρώπου.
Διά νά γεννᾶται ὅμως ὁ ἄνθρωπος ἀναγκαία ἀλλά καί μοναδική προϋπόθεσις διά τήν Ὕπαρξιν τοῦ ἀνθρώπου ἐπί τῆς Γῆς εἶναι ἡ παρουσία τοῦ κούρου καί τῆς κόρης, τοῦ ἄρρενος καί τοῦ θήλεως. Πάσα ἄλλην Ἐρμαφρόδιτην(Ἐρμῆς+Ἀφροδίτη) κατάστασιν τό σύμπαν τήν ἀπορρίπτει.
Δέν θά ἀναπαράγωμεν τήν ἀθλίαν ἔκδοσιν γραμματοσήμων τῶν Ἐλληνικῶν ταχυδρομείων. Ἐμεῖς ἀπλῶς θά ὑπογραμμήσωμεν ὅτι ἡ Ἑλλάς εἶναι ὁ εὐλογημένος τόπος τῶν μεγαλυτέρων φιλοσόφων, τῶν μεγαλυτέρων Ἡρώων, τῶν μεγαλυτέρων Βασιλέων καί Αὐτοκρατόρων τοῦ Πλανήτη Γῆ, ἀλλά καί ὀ τόπος τῶν Ἁγίων. Ἡ παρουσία φαύλων καί νοσηρῶν μυαλῶν μολύνει καί λερώνει αὐτόν τόν Εὐλογημένον τόπον καί καλόν εἶναι νά ἀπέλθουν.
(Ἀναζητεῖστε εἰς τό διαδύκτιον: τά νέα Ἐλληνικά γραμματόσημα του 2021)
