(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)
ΜΕΡΟΣ Α’
Όταν ανοίγω να διαβάσω λόγους του Οσίου Δανιήλ («εξ ερήμου διατυπώσεις»), τότε μονομιάς εισέρχομαι στις θερμότερες περιοχές της ορθής πίστεως και ομολογίας. Συμπληρώνονται δέκα (10) ολόκληρα χρόνια από τη σύγκλιση της ψευδοσυνόδου της Κρήτης (2016), τομή της οποίας προξένησε ο Όσιος Δανιήλ, δίχως προηγούμενο στην Ιστορία, προφητικά, πριν ακόμη συγκληθεί, στη μελέτη του «Φωνή εξ Αγίου Όρους διά την προσεχή οικουμενικήν Σύνοδον». Έχει γραφεί ότι: ο Όσιος Γέροντας Δανιήλ όχι απλώς κατείχε, λόγω της καθαρότητας της θεόληπτης καρδιάς του, το “θείον δώρημα της Θεολογίας” (άγιος Διάδοχος), αλλά αγρυπνούσε και διακαώς αγωνιζόταν για την διάσωση της ακραιφνούς ορθόδοξης πίστης».
Πασίδηλη και εντυπωσιακή η συγχρονικότητα της συνειδήσεώς του με αυτήν του Μ. Βασιλείου.
Στο λόγο του «Περί πίστεως» ο Μ. Βασίλειος τονίζει: «Άλλο γάρ είδος λόγου ελεγκτικού και άλλο είδος λόγου παρακλητικού. Άλλη απλότης των εν ειρήνη την ευσέβειαν ομολογούντων και άλλοι ιδρώτες των προς τας αντιθέσεις της ψευδωνύμου γνώσεως ισταμένων», δηλαδή: «Διότι άλλο είναι το είδος του ελεγκτικού λόγου και άλλο του προτρεπτικού. Άλλο πράγμα είναι η απλότης των ομολογούντων την πίστην των εν ειρήνη, και άλλο οι ιδρώτες των ανθισταμένων κατά των αντιθέσεων της ψευδωνύμου γνώσεως». Όταν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανακοινώθηκε (εγκυρώθηκε) η απόφαση για τη προσεχή οικουμενική σύνοδο, απέναντι της απειλής της αθετήσεως της Ορθοδόξου παραδόσεως και διδασκαλίας που φανερώθηκε (ως άμπωτις) στα σχετικά κείμενα του Πατριαρχείου, τότε ο Όσιος Δανιήλ κατάλαβε ότι το ακέραιο (= Ορθοδοξία) μερίζεται, το συμπαγές ραγίζει και ο ορθόδοξος λόγος εγκόπτεται, γίνεται έγκοπος λόγος, κατακομμένος λόγος, όπως έγινε και στη «σύνοδο-2016» στην Κρήτη. Η ασκητική σιωπή του π. Δανιήλ εγκαταλείφθηκε και η συνείδησή του προσχώρησε «στους ιδρώτες των προς τας αντιθέσεις της ψευδωνύμου γνώσεως ισταμένων». Αντίθετα, τον Ιούνιο του 2016, πλην ολίγων εξαιρέσεων, το επίσημο Άγιο Όρος διατύπωσε απλά κατηχητικά λογοτεχνήματα για τη «σύνοδο» της Κρήτης, ευρισκόμενο πολύ μακρυά από την γνήσια (ομολογιακή) πνευματική λειτουργία του Οσίου Δανιήλ, δυστυχώς!
Το Μάιο (6-19) του 1925, το βιβλίο του Οσίου Δανιήλ, με τίτλο «ΦΩΝΗ ΕΞ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ – Διά την προσεχή οικουμενικήν σύνοδον», έριξε την πρώτη αντιοικουμενιστική τουφεκιά, που μέχρι σήμερα αναταράζει τα λιμνασμένα πνευματικά νερά. Ύστερα από πολλή προσευχή, περισυλλογή και μελέτη Πατερικών κειμένων, ο Όσιος Δανιήλ ξεσηκώθηκε με επική ορμή κατά της αιρέσεως του οικουμενισμού και ως ζωντανή ορθόδοξη συνείδηση επικαλέσθηκε την Γραφή, τους Πατέρες, τα πρακτικά των προηγουμένων Οικουμενικών συνόδων, επικαλούμενος και τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, ο οποίος είχε τονίσει:
α) «Τας γενομένας Συνόδους η ευσεβής πίστις κυροί» και β) «Η των δογμάτων ορθότης κρίνει τας συνόδους». Τώρα που πέρασαν δέκα (10) ολόκληρα χρόνια από την «σύνοδο στην Κρήτη (Ιούνιος ’16), η συμπεριφορά του πληρώματος έχει εικόνα πίδακος συμβιβασμού με την αίρεση. Το πεδίο της Ομολογίας είναι απελπιστικά αποδυναμωμένο. Από τότε (2016) η γενική φορά της ομολογίας δεν είναι ανοδική. Ο κάθε πιστός, όμως, έχει ίσο μερίδιο ευθύνης έναντι της Ορθοδοξίας και του πολέμου κατά του οικουμενισμού.
Αυτά τα χρόνια (σκέφθηκα) πού είναι οι μεγαλόσχημοι ρήτορες της θεολογίας; Πλην ολίγων ομολογιακών εξαιρέσεων, τέτοια ομολογιακή γυμνότητα έναντι της «συνόδου» της Κρήτης δεν την περιμέναμε. Αν και οι ρήτορες των Μητροπόλεων σιωπούν, διευκολύνοντας τα σχέδια του οικουμενισμού, η φωνή του Οσίου Δανιήλ εξακολουθεί να υπάρχει ως αφύπνιση-αντίσταση. Στο βιβλίο του ο Όσιος Δανιήλ εξακτινώθηκε τόσο στην Ορθόδοξη θεολογία όσο και στην πρακτική ορθόδοξη εφαρμογή της. Επιλεκτικά θα αναφέρω ορισμένες παραγράφους του βιβλίου για να κατανοηθεί η παραλληλότητά τους και η συνάφειά τους με τη στάση των Πατέρων σε καιρό αιρέσεως.
Α) «Εκ της απαθούς μελέτης και διερευνήσεως των πρακτικών των Ιερών Συνόδων βλέπομεν ότι τότε συνεκαλούντο αι ιεραί Σύνοδοι, ότε επαρουσιάζοντο εις τον ορίζοντα της Εκκλησίας εκείνοι οι βαρείς λύκοι, οι δεινοί, λέγω, αιρεσιάρχαι, οίτινες εδηλητηρίαζον το Χριστεπώνυμον πλήρωμα, και διά τούτο συνεκροτούντο Αύται, διά των οποίων στηλιτευόμεναι αι κακοδοξίαι των αιρεσιαρχών, έστηνε τρόπαιον κατ’ αυτών η Ορθοδοξία» (Σελ. 14).
Β) «Και καθ’ όσον αφορά εις το Διάγραμμα του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως επί της γενησομένης Ιεράς Συνόδου, βλέπομεν ότι ο κύριος σκοπός Αυτής δεν αποβλέπει εις την στηλίτευσιν τοσούτων κακοποιών στοιχείων, τα οποία πυρετωδώς εργάζονται κατά της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας, ως οίοι εισίν οι κομμουνισταί, Σοσιαλισταί, Χιλιασταί, Λουθηροκαλβίνοι και, υπό το κώδιον (= δέρμα) του φαινομένου προβάτου, παπολάτραι, ουνίται, και τόσοι ανεξίθρησκοι και υλισταί…» (Σελ. 16).
Γ) «Εκ του ειρημένου τούτου σκοπού της καθ’ ημάς ταύτης Συνόδου εναργώς βλέπομεν, ότι η παρούσα Ιερά Σύνοδος ουδόλως θα ανταποκριθή με τα κυρίως χαρακτηριστικά ιδιώματα των πρώην Αυτής Αγίων Συνόδων καθ’ όσον η Ιερά Σύνοδος Αύτη δεν θα δικάση και στηλιτεύση τους κακοδόξους, αλλά κατά το δή λεγόμενον θα καθίση εις το σκαμνί την πρώτην Οικουμενικήν Σύνοδον, ως και τας λοιπάς, και διά της αναθεωρήσεως και διοικήσεως θα μεταβάλη πολλά προς επίτευξιν της πλατείας και ευρυχώρου οδού προς ικανοποίησιν των επηλύδων (ξένοι). Κατά τούτο ίσως φανώμεν τοις πολλοίς ως αντιτιθέμενοι. Αλλά όχι: η σαφήνεια του προγράμματος, αυτή Αύτη εναργώς καταδεικνύει την αλήθειαν των ειρημένων» (Σελ. 17).
Δ) «Και αφού η αλλαγή του Ημερολογίου επέφερε μέγα σκάνδαλον και εδημιούργησε σχίσμα μεταξύ του Χριστεπωνύμου πληρώματος, τι γενήσεται άραγε, όταν ακουσθή ότι η διαληφθείσα Ιερά Σύνοδος θα προβάλη τοιαύτας γνώμας, τας οποίας εκ περιουσίας φρονούσι και ασπάζονται μόνον οι ψυχικοί άνθρωποι και οι τα του Λουθήρου φρονούντες» (Σελ. 19)
1ο Σχόλιο: Πριν εκατό (100) χρόνια ο Όσιος Δανιήλ είχε κατοπτεύσει, χρονικά μακρόθεν, αλλά εναργώς (όπως τονίζει) την μέλλουσα σύνοδο, που έγινε τον Ιούνιο του 2016 στην Κρήτη. Τη «σύνοδο» αυτή θα την ασπασθούν «μόνον οι ψυχικοί άνθρωποι και οι τα του Λουθήρου φρονούντες», τόνισε ο Όσιος Δανιήλ. (Τέλος σχολίου) .
ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ
Σήμερα αθόρυβα και συνειδητά προωθείται ο Ομολογιακός διαχωρισμός. Ενώ δηλ. οι οικουμενιστές διακηρύσσουν στις Μητροπόλεις (και στους κύκλους Γραφής), τις αρετές των Αγίων, υπογείως (όμως) αποκρύπτουν την ακρίβειά τους στην Ορθόδοξη πίστη. Προωθούν το πρακτικό μέρος των Αγίων, σταχυολογώντας επιλεκτικά τμήματα της διδασκαλίας τους περί αρετών, ενώ αποσιωπούν ότι ήταν αντιφρονούντες (με σημάδια και θαύματα) ως προς τους αιρετικούς. Αυτή την ομολογιακή αποστασιοποίηση την βλέπουμε (παράδειγμα) όταν αναφέρονται στον Άγιο Νεκτάριο ή στον όσιο Ιουστίνο Πόποβιτς. Αυτά συμβαίνουν, όταν δεν εφαρμόζεται η Ευαγγελική νομοθεσία με διάκριση και την προσηκούσα πίστη. (Συνεχίζεται)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
