Ο τεχνοκράτης Μακρόν στο Παρίσι διαιωνίζει ένα σύστημα κοινωνικής καταστροφής εδώ και χρόνια. Αλλά η τάξη του, ο “Μακρονισμός”, δέχεται όλο και μεγαλύτερη πίεση, απανωτά ραπίσματα – και αυτό αποτελεί λόγο ανησυχίας, ειδικά στις Βρυξέλλες και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν), γράφει ο Thomas Oysmüller.
Το 2017, ο Εμανουέλ Μακρόν, ένας τραπεζίτης της ελίτ, έκανε εκστρατεία με το «République en marche» (Δημοκρατία σε κίνηση) για να μεταρρυθμίσει ριζικά τη Γαλλία. Πλάσαρε, λοιπόν, στους Γάλλους ένα «νέο στυλ» και έναν «εκσυγχρονισμό της Γαλλίας», μακριά από τους συντηρητικούς και τους σοσιαλιστές. Μια αυστηρή πολιτική ασύλου, μια φιλελεύθερη οικονομική πολιτική και άμεση δημοκρατία μέσω λαϊκών πρωτοβουλιών. Οκτώ χρόνια αργότερα, δεν έχει απομείνει τίποτα από όλα αυτά τα φληναφήματα.
«Μακρονισμός» στην πραγματικότητα σημαίνει απορρύθμιση, κοινωνικές περικοπές & μιζέρια, εισβολή μεγάλου ιδιωτικού κεφαλαίου στο κράτος (συμπράξεις δημόσιου-ιδιωτικού τομέα), ηθική αυταρέσκεια & εφησυχασμός, αυξανόμενη λαθρομετανάστευση και εθνοπολιτισμικές συγκρούσεις στο γαλλικό έδαφος, ισλαμοποίηση της Γαλλίας, εγκαθίδρυση ενός αστυνομικού κράτους στο εσωτερικό και μια βάναυση, επιθετική, πολεμοκάπηλη εξωτερική πολιτική σε συνδυασμό με μια “ευρωπαϊκή πορεία” που επιρρίπτει το μπαλάκι της πολιτικής ευθύνης στις Βρυξέλλες. Αλλά υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο ο Μακρόν είναι πραγματικά καλός: Με τους πανούργους ελιγμούς του γατζώθηκε για τα καλά στην πολυθρόνα της εξουσίας, και λέει να φύγει με τίποτα.
Το σύστημα Μακρόν συνεχίζει να καταστρέφει την Γαλλία & την Ευρώπη
Νίκησε με επιτυχία το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων, η αντιπολίτευση τον επιτίθεται εδώ και χρόνια τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά, και η δημοτικότητά του είναι πολύ κάτω από το 50%. Ωστόσο, επιβιώνει από κάθε πολιτική κρίση – κατά καιρούς σκέφτεται ακόμη και το ενδεχόμενο να θέσει και πάλι υποψηφιότητα για πρόεδρος και στις επόμενες προεδρικές εκλογές, παρόλο που το Σύνταγμα το απαγορεύει. Αμέτρητες νεκρολογίες έχουν ήδη γραφτεί για την Πέμπτη Δημοκρατία υπό τον Μακρόν – και όμως αυτός εξακολουθεί να στρογγυλοκάθεται στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Τώρα η Γαλλία βιώνει την επόμενη βαθιά πολιτικο-οικονομική κρίση της.
Ο στενός συνεργάτης του Μακρόν, Σεμπαστιάν Λεκορνί, παραιτήθηκε. Ήταν πρωθυπουργός από τον Σεπτέμβριο του 2025. Πριν από αυτό, ήταν υπουργός των Υπερπόντιων Εδαφών από το 2020 έως το 2022 και υπουργός Άμυνας από το 2022 έως το 2025. Ο Λεκορνί ήταν αυτό που αναζητούσε ο Μακρόν στους πολιτικούς του συνεργάτες: πιστός, ευέλικτος, επαγγελματίας και φιλόδοξος. Η αποχώρησή του αποτελεί ένα ακόμη πλήγμα στο σύστημα του καθεστώτος Μακρόν. Οι άνθρωποι του Μακρόν εφαρμόζουν αντιδημοφιλή, αντιλαϊκά μέτρα και στη συνέχεια αυτοί που τα προωθούν θυσιάζονται, σαν αναλώσιμοι, μόλις οι διαμαρτυρίες γίνουν πολύ έντονες. Έτσι, ο σύζυγος της Μπριζίτ εκτονώνει την πίεση της κατάστασης. Ωστόσο, η εσωτερική πίεση συνεχίζει να αυξάνεται.
Η Γαλλία κάνει περικοπές σε όλους τους τομείς – συντάξεις, εκπαίδευση και υγειονομική περίθαλψη – σε μια χώρα που ήδη δυσλειτουργεί και όπου η φτώχεια & η εξαθλίωση αυξάνεται σταθερά. Τα χρήματα πηγαίνουν σε όπλα, στην Ουκρανία (εν μέρει μέσω της ΕΕ, εν μέρει απευθείας) και σε μεγάλες εταιρείες. Η γεωπολιτική αναλύτρια Έλενα Φριτς επισημαίνει:
Η Ουκρανία χρησιμεύει ως ηθικό πρόσχημα για να μετατραπεί η γαλλική οικονομία σε μια πολεμική οικονομία. Το τίμημα για αυτό είναι: μια αθόρυβη αλλά αισθητή απώλεια κοινωνικής συνοχής. Η παραίτηση του Λεκόρνι δεν αποτελεί προσωπική αποτυχία, αλλά σύμπτωμα μιας αυτοκαταστροφικής δομής της εξουσίας του Μακρόν. Η Γαλλία φιλοδοξεί ταυτόχρονα να είναι κράτος πρόνοιας, αυτοκρατορία και ηθική υπερδύναμη – και σταδιακά χάνει καθένα από αυτά τα στοιχεία.
Ενώ η γαλλική αντιπολίτευση απαιτεί φυσικά την άμεση παραίτηση του Μακρόν — αυτός ασχολείται για άλλη μια φορά με την ανασχηματισμό της κυβέρνησής του — δεν είναι ο Γαλλικός λαός που τρέμει, αλλά όλος ο μηχανισμός των Βρυξελλών, της ΕΕ. Ο Μακρόν παρουσιάζεται ως εκπρόσωπος της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ και εξασφαλίζει τη σταθερότητα στον μηχανισμό των Βρυξελλών. Για την Φον ντερ Λάιεν, ο Μακρόν είναι η βασική «άγκυρα της νομιμότητας, το σημασιολογικό της κέντρο», γράφει η Φριτς στην τρέχουσα ανάλυσή της.
Και συνεχίζει:
Η υπόθεση Λεκόρνι καταδεικνύει ότι ο Μακρονισμός δεν ήταν ποτέ πολιτικό κίνημα, αλλά μάλλον μια παρακμιακή κυβέρνηση με αμφίβολη αισθητική ελκυστικότητα. Τώρα που ακόμη και οι πιο πιστοί αξιωματούχοι του λιποτακτούν, η αλήθεια έρχεται στο φως. Η Γαλλία δεν αντιμετωπίζει μια αλλαγή εξουσίας, αλλά μάλλον βρίσκεται στην διαδικασία να απαλλαγεί από μια εξουθενωτική κατάσταση κόπωσης, που προκλήθηκε από την μακροχρόνια εξουσία του Μακρόν.
Και η ΕΕ, η οποία έχει υποστηρίξει, με νύχια & με δόντια, αυτή την πορεία του Μακρονισμού, αισθάνεται για πρώτη φορά ότι τα θεμέλιά της τεχνοκρατικής ψευδαίσθηση της και της υπερφίαλης αλαζονείας της να τρίζουν. Δεν μπορούν να αντέξουν πλέον τον σεισμό καθώς το Γαλλικό τσιμέντο θρυμματίζεται & καταρρέει.
